แต่งงานกับปี่ปี่ตง ตามใจเชียนเริ่นเสวี่ยจนเสียคน (ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน) - #170บทที่ 169 ครอบครัวสามคนแช่น้ำพุร้อน

#170บทที่ 169 ครอบครัวสามคนแช่น้ำพุร้อน

บทที่ 169: ครอบครัวสามคนไปเที่ยวบ่อน้ำพุร้อน

เฉียน เหรินเสว่:…เอาน่า ขอบใจนะ

พูดเร็วทำเร็ว

ในไม่ช้าครอบครัวสามคนก็เดินทางมาถึงโรงน้ำพุร้อนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองวิญญาณนั่นก็คือพระราชวังถังฉวน

เฉียนเหรินเสวี่ยเคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้ในชาติที่แล้ว แต่ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน

กล่าวกันว่าสถานที่แห่งนี้เปิดโดยอดีตเจ้าสำนักเต๋าที่เกษียณอายุแล้ว น้ำพุร้อนนั้นมาจากบ่อน้ำพุร้อนใต้ดินลึก ซึ่งมีสรรพคุณมหัศจรรย์ทั้งในด้านการบำเพ็ญเพียรและการผ่อนคลาย

เมื่อเห็นว่าพระสันตะปาปาเสด็จมาถึงแล้ว พนักงานเสิร์ฟที่ทางเข้าจึงรีบโค้งคำนับเพื่อทักทาย

เฉียนซุนจีโบกมือ “ไม่ต้องวุ่นวายหรอก จัดหาที่นั่งให้เราก็พอ”

บริกรพยักหน้าซ้ำๆ “ครับ ครับ ครับ ท่านผู้ทรงเกียรติ โปรดตามข้าพเจ้ามาครับ”

เขาพาพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปข้างใน พร้อมทั้งแนะนำสถานที่ไปพลางเดินไปด้วยกัน

“ฝ่าบาท ที่นี่มีห้องอาบน้ำสามประเภท คือ ห้องอาบน้ำชาย ห้องอาบน้ำหญิง และ…”

เขาหยุดชั่วครู่ รอยยิ้มที่คลุมเครือปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “…ห้องอาบน้ำรวมชายหญิง”

บริกรกล่าวแนะนำต่อว่า “ห้องอาบน้ำรวมแต่ละห้องเป็นลานส่วนตัวที่มีความเป็นส่วนตัวสูง น้ำพุธรรมชาติถูกดึงมาจากใต้ดินโดยตรงและผสมผสานกับสมุนไพรนานาชนิด ซึ่งดีต่อผิวพรรณเป็นอย่างยิ่ง ฝ่าบาททรงประสงค์จะพิจารณาใช้บริการหรือไม่ครับ?”

“เราจะใช้ห้องอาบน้ำรวม”

บริกรยิ้มกว้าง “ตกลง! ฝ่าบาท เชิญทางนี้ครับ!”

บีบี ดงต่อยเขาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร

ลานส่วนตัวสำหรับห้องอาบน้ำรวมที่พระราชวังถังฉวนนั้นงดงามกว่าที่คิดไว้เสียอีก

เมื่อผลักประตูเปิดออก หมอกอุ่นๆ ก็โอบล้อมพวกเขา พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพร

ลานบ้านไม่ใหญ่มาก แต่ได้รับการจัดตกแต่งอย่างงดงาม

ใจกลางลานบ้านมีบ่อน้ำพุร้อนที่กำลังพ่นไอน้ำออกมา สระน้ำสร้างด้วยหินกรวดเรียบ มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณยี่สิบฟุต และมีน้ำลึกถึงเอว

บริเวณข้างสระว่ายน้ำมีพื้นไม้กันลื่น วางโต๊ะเตี้ยและเก้าอี้ไม้ไผ่สองตัวไว้

ของว่างและผลไม้ถูกจัดวางไว้แล้วบนโต๊ะเตี้ย ได้แก่ ขนมดอกหอมหมื่นลี้สองสามชิ้น ผลไม้ดองหนึ่งจาน องุ่นสดสองพวง และชาดอกไม้ร้อนๆ หนึ่งกา

มีผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดหลายผืนพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยอยู่ใกล้ๆ

บริกรนำพวกเขาเข้าไปในลานบ้านและโค้งคำนับอย่างสุภาพพลางกล่าวว่า “ฝ่าบาท ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว หากท่านต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม โปรดแจ้งให้เราทราบด้วยครับ/ค่ะ”

เฉียนซุนจีพยักหน้าและเดินเข้าไปข้างในโดยอุ้มเฉียนเหรินเสวี่ยไว้

บีบี ดงเดินตามหลังเขาไป สายตาของเธอมองไปยังบ่อน้ำพุร้อนที่กำลังเดือดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงนั้น” เฉียนซุนจีชี้ไปที่กระท่อมเล็กๆ ในมุมหนึ่งของลานบ้าน

บีบี ตงพาบุตรสาวไปพลางพูดว่า “ฉันจะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้องเสวี่ยก่อน”

เธออุ้มเฉียนเหรินเสวี่ยเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เฉียนซุนจีรออยู่ข้างนอก

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใหญ่มาก แต่จัดวางได้อย่างลงตัว

เสื้อคลุมอาบน้ำสองสามตัวแขวนอยู่บนผนัง รองเท้าไม้ตั้งอยู่บนพื้น และที่มุมห้องมีตะกร้าไม้ไผ่บรรจุเครื่องใช้ในห้องน้ำ

บีบีตงวางเฉียนเหรินเสวี่ยลงบนม้านั่งบุผ้า และเริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออก

เฉียนเหรินเสวี่ยยอมนอนนิ่ง ปล่อยให้แม่ดูแลเธอ

เมื่อถอดเสื้อผ้าชั้นนอกและชั้นในออกเฉียนเหรินเสวี่ยก็กลายร่างเป็นลูกบอลอ้วนกลมเปลือยเปล่าผิวเนียนละเอียดอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูเรือนร่างเล็ก ๆ ที่อ่อนนุ่มและขาวเนียนของเธอบีบี ดงอดไม่ได้ที่จะยิ้มและโน้มตัวลงไปจูบที่ท้องของเธอ

“น้องเสวี่ยของฉันน่ารักมาก”

เฉียนเหรินเสวี่ยรู้สึกจั๊กจี้จากการจูบ จึงเตะเท้าเล็กๆ ของเธอไปมา

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ถูกผลักเปิดเบาๆ และเฉียนซุนจีก็โผล่หน้าเข้ามาครึ่งหนึ่ง

“เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วหรือยัง?”

บีบี ดงเงยหน้ามองเขาแล้วพูดว่า “เกือบแล้ว เข้ามาสิ”

ขณะนั้นบีบี ดงกำลังปลดเข็มขัดของตัวเองอยู่

เสื้อคลุมด้านนอกของเธอเลื่อนลง เผยให้เห็นชุดชั้นในที่แนบเนื้อ

รูปร่างของเธอเป็นอย่างที่เธอบอกจริงๆ คืออวบอิ่มกว่าก่อนคลอดลูกมาก และมีส่วนโค้งเว้าที่งดงามยิ่งกว่าเดิม

สายตาของเฉียนซุนจีหยุดนิ่ง

เมื่อรู้สึกว่าเขามองมาที่เธอ ใบหน้าของบีบี ดงก็แดงเล็กน้อยขณะที่เธอดุอย่างขี้เล่นว่า “จ้องอะไรอยู่เหรอ?”

เฉียนซุนจีได้สติกลับมาและพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “การมองภรรยาของผมมันผิดตรงไหนเหรอ?”

บีบี ดงหัวเราะ อย่างขบขันกับท่าทีที่ดูเคร่งขรึมของเขา แล้วผลักเขาเบาๆ พร้อมพูดว่า “หันหลังกลับหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“เราเป็นคู่สามีภรรยาที่แต่งงานกันมานานแล้ว ทำไมต้องหันหลังกลับตอนนี้ล่ะ?”

บีบี ดงกลอกตาใส่เขาแล้วถอดชุดชั้นในออก

เฉียนซุนจีมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

“ดงเออร์ รูปร่างของคุณ…ดูเหมือนไม่เคยมีลูกเลย”

บีบี ดงรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ แต่ก็พูดว่า “เปล่าหรอก ฉันอ้วนขึ้นนิดหน่อยต่างหาก”

“ถึงอย่างนั้น คุณก็ดูสวยงาม”เฉียนซุนจีโน้มตัวเข้ามาใกล้และลดเสียงลง “และยิ่งรู้สึกดีขึ้นไปอีกเมื่อได้กอดคุณ”

ใบหน้าของบีบี ดงแดงก่ำ และเธอจึงชกเขาเบาๆ

เฉียนซุนจีหลบด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลูกสาวของพวกเขาที่นั่งอยู่บนม้านั่ง

“น้องเสวี่ยยังคงเป็นเด็กที่ดีที่สุด รู้จักรักแม่และไม่ทำให้แม่ต้องลำบากมากเกินไป”

เฉียนซุนจีตอบกลับว่า “ฉันก็รักคุณเหมือนกัน!”

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“แบบนี้.”

ก่อนที่บีบี ดงจะทันได้ตั้งตัว เธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนและถูกจูบที่ริมฝีปาก

บีบี ดงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเงียบๆ

ขณะนอนอยู่บนม้านั่งและเฝ้ามองเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เฉียนเหรินเสวี่ยกรีดร้องอยู่ในใจว่า:

“ฉันยังเปลือยอยู่เลย! ช่วยใส่เสื้อผ้าให้ฉันก่อนที่จะแสดงความรักแบบนั้นได้ไหม?!”

แต่ไม่มีใครได้ยินความคิดในใจของเธอ

โชคดีที่บีบีตงนึกถึงลูกสาวได้ในไม่ช้า เธอจึงหยิบผ้าขนหนูที่เตรียมไว้มาห่อตัวเฉียนเหรินเสวี่ยเหมือนหนอนผีเสื้อ

“ไปแช่น้ำพุร้อนกันเถอะ”

ครอบครัวสามคนเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

เฉียนซุนจีอุ้มลูกสาวของเขาไปที่สระน้ำ

เขาตรวจสอบอุณหภูมิของน้ำก่อน—อุ่นกำลังดี ไม่ร้อนจนเกินไป

เขาอุ้มเฉียนเหรินเสวี่ยไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อยๆ ก้าวลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

น้ำอุ่นจากบ่อน้ำพุร้อนไหลท่วมข้อเท้า น่อง และขึ้นมาถึงเอวของเขา

น้ำพุธรรมชาติมีกลิ่นคล้ายยาจางๆ ทำให้รู้สึกสบายตัวไปทั้งตัว

เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของบิดาเฉียนเหรินเสวี่ยก็หดเท้าเล็กๆ ของเธอกลับโดยไม่รู้ตัวเมื่อเท้าสัมผัสกับน้ำพุร้อน

แต่ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่า มันไม่ร้อน ไม่เย็นกำลังดี

เฉียนซุนจีมองลงไปที่เธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เสี่ยวเสวี่ยไม่กลัวจริงๆ เหรอ?”

เฉียนเหรินเสวี่ยกระพริบตา คิดในใจว่า ‘กลัวอะไร? อากาศเย็นสบายแบบนี้เหรอ?’

เฉียนซุนจีหัวเราะ “ลูกสาวฉันนี่เก่งจริง ๆ!”

บีบี ดงเดินตามหลังมาอย่างช้าๆ แล้วก้าวลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

ขณะที่น้ำอุ่นจากน้ำพุโอบล้อมร่างกายของเธอ เธอเอนกายพิงกำแพงหินเรียบลื่นที่ขอบสระอย่างสบายๆ

“ฉันจะฝากลูกสาวไว้กับคุณนะ” เธอพูดอย่างเกียจคร้านพลางหลับตาลงครึ่งหนึ่ง “ฉันอยากแช่น้ำสักพักนะ~”

เฉียนซุนจีพยักหน้าและค่อยๆ เดินเล่นในบ่อน้ำพุร้อนพลางอุ้มเฉียนเหรินเสวี่ยไว้ ในอ้อมแขน

ขณะที่ระลอกคลื่นพลิ้วไหว เฉียนเหรินเสวี่ยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของพ่อ รู้สึกอบอุ่นราวกับถูกโอบล้อมด้วยน้ำพุ

หลังจากเดินวนไปสองสามรอบ เฉียนซุนจีก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขา ประคอง ร่างเล็ก ๆ ของเฉียนเหรินเสวี่ยแล้วค่อย ๆ แผ่ร่างเธอออก ปล่อยให้เธอลอยหงายหน้าอยู่บนผิวน้ำ