แต่งงานกับปี่ปี่ตง ตามใจเชียนเริ่นเสวี่ยจนเสียคน (ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน) - #26บทที่ 26 การป้อนครีมให้บีบีดง

#26บทที่ 26 การป้อนครีมให้บีบีดง

บทที่ 26 การป้อน ครีมให้บีบีดง

ขณะที่เขาพูด เขาก็เทนมลงในส่วนผสมไข่แดงไปด้วย

บีบี ดงยังคงคนต่อไปพลางเฝ้ามองนมและแป้งค่อยๆผสานเข้าด้วยกันจนกลายเป็นแป้งที่เนียนนุ่มและละเอียดขึ้น

กระบวนการนี้ทำให้เธอรู้สึกได้รับการเยียวยาและมีความสุขอย่างอธิบายไม่ได้

ขั้นตอนต่อไปคือการร่อนแป้งลงไป

เฉียนซุนจีถือตะแกรง ส่วนบิบิตงใช้ช้อนเล็กตักแป้งใส่ตะแกรงแล้วเขย่าเบาๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

“สมบูรณ์แบบ.”

เฉียนซุนจีปล่อยมือและมองดูแป้งในอ่างด้วยความพึงพอใจ

บีบีตงถอนหายใจโล่งอก จากนั้นเทแป้งลงในพิมพ์ที่เตรียมไว้ และเฉียนซุนจีก็เปิดประตูเตาอบ

“เอาล่ะ ใส่เข้าไปเลย ต่อไปก็แค่รอ”

บีบี ดงวางแม่พิมพ์ไว้บนชั้นวางตรงกลางของเตาอบแล้วปิดประตู

“คุณครูคะ ใช้เวลาประมาณเท่าไหร่คะ?”

“น่าจะใช้เวลา… เอ่อ ประมาณครึ่งชั่วโมงค่ะ”

ในระหว่างช่วงเวลาที่รอ พวกเขาก็เริ่มเตรียมครีมและผลไม้

เฉียนซุนจีนำวิปครีมที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา แล้วเติมน้ำตาลทรายละเอียดลงไป

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ มันต้องใช้ทักษะนิดหน่อย”

เฉียนซุนจีหยิบชามผสมขนาดใหญ่กว่าและที่ตีไข่ขึ้นมา แล้วเริ่มเขย่าด้ามจับอย่างรวดเร็วและสม่ำเสมอ

ครีมในชามเปลี่ยนจากของเหลวเป็นข้นอย่างรวดเร็วจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ปริมาตรเพิ่มขึ้น และในที่สุดก็กลายเป็นครีมสีขาวเนียนละเอียด คงที่ และตั้งตรง

“ว้าว…”

บีบี ดงยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ จ้องมองอย่างตั้งใจโดยไม่กระพริบตา

เฉียนซุนจีหยุดการเคลื่อนไหว ตักวิปครีมเล็กน้อยด้วยช้อน แล้วป้อนเข้า ริมฝีปากของบีบีตง

ลองชิมดูสิ หวานพอไหม?

บีบี ดงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นครีมที่อยู่ใกล้มือ เธอจึงอ้าปากเล็กน้อยแล้วตักครีมเข้าปาก

เย็นฉ่ำ เนียนนุ่ม ละลายในปาก กลิ่นหอมของนมเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น อร่อยกว่าขนมอบใดๆ ที่เธอเคยกินมา

“อืม! หวานจัง อร่อยจัง!”

เธอพยักหน้าด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเธอหรี่ลงด้วยความสุข

“อย่างนั้นเหรอ? ขอฉันลองชิมหน่อยได้ไหม”

ขณะที่เฉียนซุนจีกำลังพูด เขาก็หันช้อนที่เพิ่งใช้ป้อนบีบีตงไปอีกทางอย่างเป็นธรรมชาติ ตักครีมที่เหลืออยู่บนช้อนเข้าปากตัวเอง แล้วชิมอย่างพิถีพิถัน

“อืม มันก็ไม่เลวเลยนะ”

บีบี ดงมองเขาและคิดในใจว่า อาจารย์กับฉันคง…จูบกันทางอ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่คุณครูไม่ว่าอะไรฉัน ฉันดีใจมากเลยค่ะ

เฉียนซุนจีมอง สีหน้าเรียบเฉยของบิบิตงแล้วยิ้ม “อยากลองชิมอีกไหม?”

“ใช่ มันอร่อยมาก”

“งั้นฉันจะล้างช้อน”

ขณะที่เฉียนซุนจีกำลังจะล้างช้อนบิบิซีก็คว้ามือเขาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว

“คุณครูคะ จริงๆ แล้วไม่เป็นไรหรอกค่ะ ต่อให้คุณครูไม่ซักก็ไม่เป็นไร”

“หืม? มันไม่สำคัญจริงๆเหรอ?”

บีบี ดงมองไปทางอื่นแล้วกระซิบว่า “คุณครูไม่ว่าอะไรฉันหรอก ฉันจะไปว่าคุณครูได้ยังไง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉียนซุนจีก็ยิ้มและพยักหน้า “ดีแล้ว”

หลังจากนั้น เขาป้อนบีบี ดงอีกสองช้อน และช้อนสุดท้ายมีชิ้นสตรอว์เบอร์รีใส่ลงไปด้วย

หลังจากป้อนบีบีตงเสร็จแล้ว เฉีย นซุนจีก็เริ่มทำความสะอาดตะหลิว เตรียมถุงบีบครีม ใส่ครีมลงไปเล็กน้อย แล้วติดหัวบีบรูปดาว

“เค้กน่าจะเสร็จเร็วๆ นี้ค่ะ พอเย็นลงแล้วเราค่อยตกแต่งกัน”

หลังจากนั้นไม่นาน เตาอบก็ส่งเสียงติ๊งเบาๆ

เฉียนซุนจีใช้มือหยิบเค้กที่อบเสร็จแล้วออกมาโดยตรง

เค้กสีเหลืองทองฟูขึ้นอย่างดี มีผิวเรียบ และส่งกลิ่นหอมชวนรับประทาน

เขาคว่ำเค้กลงบนตะแกรงเพื่อให้เย็นลง

ระหว่างรอให้เค้กเย็นตัวลง ทั้งสองคนก็ทำความสะอาดอุปกรณ์และเตรียมสตรอว์เบอร์รีและเชอร์รีที่ล้างและเช็ดแห้งแล้ว

ในที่สุดชั้นเค้กก็เย็นสนิทแล้ว

เฉียนซุนจีแกะออกจากพิมพ์แล้ววางลงบนจานกระเบื้องเคลือบอันงดงาม

เนื้อเค้กนุ่มฟู นุ่ม และยืดหยุ่นได้ดี

“ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว คือการตกแต่ง”

เฉียนซุนจีส่งถุงบีบครีมให้บีบีตงพลางกล่าวว่า “อยากลองไหมคะ? เริ่มจากบีบครีมเป็นวงกลมตรงด้านบนสุดก่อนนะคะ”

บีบี ดงหยิบถุงบีบครีมขึ้นมาด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย เพราะเธอไม่เคยใช้ของแบบนี้มาก่อน

เธอจับที่ปลายด้านหลังของถุงบีบครีม ยื่นหัวบีบออกมาเหนือขอบเค้ก แล้วบีบอย่างแรง—

“พัฟ!”

ก้อนครีมขนาดใหญ่รูปร่างผิดปกติพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน เลอะไปติดด้านข้างของเค้กแทนที่จะเป็นขอบตามที่คาดไว้

“อ่า!”

บีบี ดงร้องออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“แรงต้องสม่ำเสมอ รักษาข้อมือให้มั่นคง”

เฉียนซุนจียืนอยู่ด้านหลังเธออีกครั้ง คราวนี้เขายื่นมือออกไปจับมือที่ถือถุงบีบครีมของเธอจากด้านหลังอย่างมิดชิด

หน้าอกของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ และคางของเขาเกือบจะแตะอยู่บนศีรษะของเธอ ก่อให้เกิดท่าทางที่โอบล้อมเธอไว้โดยสมบูรณ์

“สัมผัสถึงพลังของฉันแบบนี้สิ”

มือของเขาประคอง มือของบีบี ดงอย่างมั่นคง ภายใต้การควบคุมของเขา ถุงบีบครีมเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ไปตามขอบด้านบนของเค้ก บีบครีมออกมาเป็นวงกลมสวยงามและเรียบร้อย

ร่างกายของบีบี ดงถูกโอบล้อมด้วยลมหายใจและอุณหภูมิร่างกายของเขา มือของเธอถูกปกคลุมด้วยฝ่ามือของเขาอย่างสมบูรณ์

ในขณะนั้น หัวใจของเธอเต้นเร็วมากจนเสียจังหวะไป

เธอไม่สามารถจดจ่ออยู่กับเสียงท่อได้เลย ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับคนที่อยู่ด้านหลังเธอ

“คุณเข้าใจไหม? การประสานงานระหว่างการหมุนและการบีบข้อมือ”

เฉียนซุนจีถามเบาๆ ขณะที่เขาช่วยเธอบีบดอกไม้เล็กๆ ดอกสุดท้ายให้เสร็จ

“อืม… ฉันเข้าใจ…”

อันที่จริง สมองของบีบี ดงว่างเปล่า

“แล้วทำไมคุณไม่ลองวงกลมข้างๆ นี่ด้วยตัวเองล่ะ?”

เฉียนซุนจีปล่อยมือเขา แต่ยังคงยืนอยู่ด้านหลังเธออย่างใกล้ชิด ในท่าทีที่พร้อมจะนำทางเธออีกครั้งได้ทุกเมื่อ

บีบี ดงนึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่และลองอีกครั้ง

คราวนี้ ถึงแม้ว่าลูกไม้ที่บีบรัดจะไม่สมบูรณ์แบบและสม่ำเสมอเหมือนตอนที่ครูสอน แต่มันก็ยังดูดีใช้ได้ อย่างน้อยก็เป็นลูกไม้ที่ต่อเนื่องกัน

“ดีมาก พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว”

จากนั้น พวกเขาก็ทาครีมลงตรงกลางหน้าเค้ก แล้วตกแต่งด้วยสตรอว์เบอร์รีและเชอร์รีที่ล้างสะอาดแล้ว…

เมื่อวางเชอร์รี่ลูกสุดท้ายลงไปแล้ว จู่ๆ เค้กผลไม้ครีมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง

“สมบูรณ์!”

บีบี ดงมองดูผลงานชิ้นเอกของพวกเขา หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ

เค้กชิ้นนี้เป็นเค้กที่เธอและคุณครูช่วยกันทำ

ตั้งแต่ตีไข่ นวดแป้ง ไปจนถึงอบ… ทุกขั้นตอนล้วนมีส่วนร่วมของเธอเอง

เฉียนซุนจีมองเค้กด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ก้มลงมองบิบิตงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งแก้มของเธอแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นและเขินอาย

“คุณทำงานหนักมาก”

“อืม!”

“กินเลยไหม?”

บีบี ดงมองเค้ก คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเสนอว่า “ที่นี่เหรอ? หรือ…เราไปหาที่อื่นกันดีกว่าไหม?”

“ที่นี่คือห้องครัวนี่เอง”

ถึงแม้ว่าบริเวณนั้นจะถูกเคลียร์ออกไปหมดแล้ว เธอก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างที่ต้องกินเค้กตรงเคาน์เตอร์ผ่าตัด

“แบบนั้นก็ได้เหมือนกัน”

ทั้งสองรีบเก็บเครื่องมือที่ใช้แล้วและล้างมือ

หลังจากนั้นเฉียนซุนจีก็ยกเค้กขึ้น ส่วนบีบีตงช่วยถือเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารและจานชามออกจากห้องครัว

พวกเขาไม่ได้ไปที่ห้องรับประทานอาหารอย่างเป็นทางการของพระราชวังพระสันตะปาปาแต่กลับมาที่ห้องรับประทานอาหารเล็กๆ ซึ่งปกติแล้วใช้โดยบิบิ ตงและปรมาจารย์วิญญาณรุ่นเยาว์ อย่างหลิงหยวน

เมื่อวางเค้กลงบนโต๊ะยาวที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะ แสงเทียนส่องกระทบเค้กพอดี ทำให้เค้กดูน่ารับประทานยิ่งขึ้น

“อาจารย์ครับ เราควรเรียกหลิงหยวนและผู้อาวุโสมาด้วยไหมครับ”ถ้าเย่ว์กวนและคนอื่นๆ มาลองชิมด้วยกัน มันจะสนุกกว่าถ้ามีคนเยอะๆ”

การเคลื่อนไหวของเฉียนซุนจีหยุดชะงักลง และเสียงเครื่องคิดเลขในใจของเขาก็ดังขึ้นอย่างกึกก้อง

เขาทำงานหนักมากเพื่อเคลียร์ครัวและสอนแบบลงมือปฏิบัติจริงเพื่อช่วงเวลา “โลกสำหรับสองคน” นี้ไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเขาเรียกพวกเขามาตอนนี้ มันจะได้ผลยังไง!

แต่ภายนอกเขากลับพูดอย่างใจเย็นว่า “พวกเขา…ไม่ต้องรีบร้อนอะไร”

“เค้กนี้เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เนื้อเค้กนุ่มที่สุดเลย”

“ลองชิมดูก่อน ถ้าอร่อย เราค่อยตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วส่งไปให้ทีหลังก็ได้”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หั่นเค้กสองชิ้นที่มีสตรอว์เบอร์รีและเชอร์รีอยู่ข้างใน วางลงบนจานกระเบื้องขนาดเล็กสองใบ แล้วยื่นชิ้นที่มีผลไม้มากกว่าไปตรงหน้า บี บีดง