แต่งงานกับปี่ปี่ตง ตามใจเชียนเริ่นเสวี่ยจนเสียคน (ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน) - #318บทที่ 317 กำเนิดของถังซาน

#318บทที่ 317 กำเนิดของถังซาน

บทที่ 317: กำเนิดของถังซาน

“เฉียนซุนจีเจ้าต้องการทำสงครามกับสำนักฟ้าใสหรือ?”

เฉียนซุนจีพ่นลมหายใจเย็นชาออกมา “ทำไมสำนักวิญญาณถึงต้อง กลัวสำนักฟ้าใสด้วยล่ะ?”

คิ้วหนาของถังฮ่าวขมวดเข้าหากัน เขาแน่ใจว่าสิ่งที่เฉียนซุนจีพูดนั้นเป็นความจริง

หอวิญญาณมียอดฝีมือระดับสูงสุดสี่ ระดับ แม้ว่าสำนักฟ้าใสจะแข็งแกร่ง แต่ปัจจุบันมีเพียงบิดาของเขาเท่านั้นที่คอยประคองภาพลักษณ์ของสำนักไว้

นอกจากนี้ ยังไม่ทราบชะตากรรมการมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตของอาจารย์ถังเฉินและเขาก็ยังไม่กลับมา

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่านิกายจะทำสงครามกับสำนักวิญญาณเพื่อเขา หรือไม่

แต่เขาไม่ได้ถอยหนี

“เฉียนซุนจี”ถังฮ่าวดึงค้อนฟ้าใสขึ้นมาจากพื้น จับด้ามค้อนด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วถือไว้ในแนวนอนตรงหน้าอก “ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องนางในวันนี้ ข้าถังฮ่าวขอสาบานว่า ในชาตินี้ ข้าจะไม่ทำอะไรอื่นนอกจากฆ่าคนในสำนักวิญญาณของเจ้า ”

“ลูกชายของคุณ ลูกสาวของคุณ ภรรยาของคุณ ลูกน้องของคุณ—ฉันจะฆ่าทุกคนที่ฉันเห็น จนกว่าฉันจะตาย”

สีหน้าของเฉียนซุนจีไม่เปลี่ยนแปลงขณะที่เขามองลงไปที่ถังฮ่าว

“ตอนที่คุณพูดคำเหล่านั้น คุณเคยคิดบ้างไหมว่าคุณยังมีโอกาสแก้แค้นอยู่หรือเปล่า?”

หลังจากพูดจบเฉียนซุนจียกมือขวาขึ้น แสงสีทองส่องสว่างขึ้นในฝ่ามือ รวมตัวกันเป็นดาบยาว “ท่านมีคำพูดสุดท้ายที่จะฝากไว้หรือไม่? ข้าจะนำคำพูดสุดท้ายของท่านกลับไปยังสำนักฟ้าใสได้”

“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!”ถังฮ่าวฟาดค้อนฟ้าใสลงบนพื้น “ถ้าอยากสู้ก็เข้ามาเลย!”

เฉียนซุนจีปลดปล่อยพลังวิญญาณนักรบเทวดาออก มา

แสงสีทองพุ่งออกมาจากภายในร่างกายของเขา ระเบิดขึ้นเหนือป่าบนภูเขาเหมือนดวงอาทิตย์

ปีกทั้งหกแผ่กว้างออกไปด้านหลังของเขา และธาตุแสงในอากาศก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดแม่น้ำแสงสีทองที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง

วงแหวนวิญญาณเก้าวง ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา

สีดำ 3 อัน และสีแดง 6 อัน

การบีบบังคับของยอดฝีมือระดับ 99 ถูกปล่อยตัวโดยไม่มีการคัดค้านใดๆ

ในชั่วพริบ ตา ใบหน้าของถังฮ่าวก็ซีดเผือด

ลูกเต๋าสีดำสามลูกและสีแดงหกลูก การจัดเรียงแบบนี้เกินขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเขาไปแล้ว

แม้ใน ช่วง ที่สำนักฟ้าใสรุ่งเรืองที่สุดก็ไม่มีใครสามารถรวบรวมแหวนวิญญาณอายุหกแสนปีได้ครบหกสิบ วง

ทั่วทั้งทวีป มีเพียงเฉียนซุนจีเพียง คนเดียวเท่านั้น

“มาดูกันว่าเจ้าซึ่งเป็นผู้ฝึกฝนระดับเซียนจะรับมือดาบของข้าได้หรือไม่”

เฉียนซุนจียกมือขวาขึ้นสูง ดาบยาวสีทองก่อตัวขึ้นในฝ่ามือ ธาตุแสงทั้งหมดไหลเข้าสู่ตัวดาบ

“ดาบนางฟ้า”

ดาบยาวสี่สิบเมตรฟาดฟันเข้าหาถังฮ่าว

ถังฮ่าวกำค้อนฟ้าใสไว้ แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง โดยไม่รู้ตัวก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว

ส้นเท้าของเขาก้าวไปแตะขอบทางเข้าถ้ำ และเขาก็หยุด เพราะด้านหลังเขาคืออาหยิน

เขาพุ่งตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และทันใดนั้นแหวนวิญญาณทั้งแปดวง ก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน

“ศาลเจ้าวิญญาณ—” เสียงคำรามของถังฮ่าวดังก้องไปทั่วป่าเขา “ข้าจะสู้กับเจ้าจนตายด้วยทุกสิ่งที่ข้ามี!”

พลังงานรุนแรงจากแหวนวิญญาณที่ระเบิด พุ่งออกมาจากภายในร่างกายของเขา ลวดลายสีแดงเข้มบนตัวค้อนเปลี่ยนเป็นสีขาวจ้า เริ่มสั่นไหว ขยายตัว และใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

“ทักษะลับท้องฟ้าแจ่มใสระเบิดแหวน—ค้อนยักษ์ซูเมรุ!”

ถังฮ่าวเหวี่ยงค้อนฟ้าใสด้วยมือทั้งสองข้าง ฟาดไปที่เฉียนซุนจีอย่าง แรง

เย่ว์กวนสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้านหลังเฉียนซุนจี

ผู้ทรงคุณวุฒิระดับเก้าสิบหกสองคน ลงความเห็นตรงกันอย่างแม่นยำในเวลาเดียวกัน

ถ้าหากเป็นเขาเองที่รับแรงกระแทกจากค้อนนั้น เขาคงรับมันไม่ได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้เขาจะรับเชื้อนั้นได้อย่างปาฏิหาริย์ เขาก็อาจจะเสียชีวิตหรือพิการได้อยู่ดี

ค้อนสุเมรุอันยิ่งใหญ่เป็น ทักษะ ลับสุดสิ้นหวังของสำนักฟ้าใสที่ใช้ระเบิดวงแหวนในสถานการณ์คับขันเพื่อแลกกับพลังโจมตีเพียงครั้งเดียว ซึ่งหมายความว่าไม่สามารถย้อนกลับได้

“การดิ้นรนนั้นไร้ประโยชน์”เฉียนซุนจีฟาดฟันด้วยดาบลงมา

ดาบแห่งเทวดาฟาดลงมาจากที่สูง

บริเวณที่คมดาบเคลื่อนผ่าน อากาศถูกผ่าเปิด พื้นที่บิดเบี้ยว เหลือไว้เพียงวิถีโค้งสีทอง

เมื่อดาบเทวดาและค้อนฟ้าใสปะทะกัน เสียงทั้งหมดก็เงียบสนิท

เสียงดังกึกก้องแผ่กระจายแสงสีทองและพลังสังหารสีแดง ออกมาพร้อมกัน ก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานขนาดมหึมากลางอากาศ พื้นผิวของลูกบอลพลังงานนั้นปั่นป่วนไปด้วยสายฟ้าสีทองและสีแดง

แสงสว่างจ้ามากจนนกที่บินอยู่ในรัศมีหลายสิบลี้ต่างตกใจขึ้นพร้อมกัน และสัตว์ร้ายก็สั่นสะท้านอยู่ในถ้ำของพวกมัน

แตก!

ค้อนแห่งท้องฟ้าอันใสแตกออกเป็นสองส่วนตรงกลาง โดยถูกดาบแห่งเทวดาฟันจน เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

บนหน้าค้อน เริ่มจากจุดที่กระแทก มันแตกละเอียดทีละนิ้ว รอยแตกขยายไปตามตัวค้อนและยาวไปจนถึงด้ามค้อน

ตูม!ค้อนแห่งท้องฟ้าอันใสระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ถังฮ่าวปลิวถอยหลังไปกระแทกกับกำแพงภูเขาอย่างแรง ทำให้กำแพงภูเขายุบตัวลงกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่รูปวงกลมที่มีรอยแตกอยู่ตรงกลาง

เศษหินแตกกระจายร่วงลงมาใส่ตัวเขา เลือดสดไหลทะลักออกมาจากมุมปาก ทำให้หน้าอกของเขากลายเป็นสีแดง

แรงกระแทกย้อนกลับบวกกับการปะทะกับ ท่าไม้ตายของเฉียนซุนจีส่งผลให้เกิดการกระแทกอย่างรุนแรงต่ออวัยวะภายในของเขา

เขาลื่นไถลลงมาตามผนังภูเขา แล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นตรงทางเข้าถ้ำ มือข้างหนึ่งยังคงยันพื้นไว้แน่นราวกับอยากจะลุกขึ้นยืน

“ถังห่าว”

เฉียนซุนจีลงมาจากอากาศ “เจ้ายังอยากจะสู้ต่ออีกหรือ?”

ถังฮ่าวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนเลือด “อย่า อย่าแม้แต่คิดที่จะทำร้ายภรรยาและลูกของฉัน”

…

ภายในถ้ำ

เสียงร้องของทารกดังแทรกความเงียบสงบ

แสงสว่างเพียงเล็กน้อยที่ลอดลงมาจากรอยแตกบนเพดานถ้ำบังเอิญไปตกบนกองฟางที่อยู่ใต้ร่างของอาหยินและตกลงบนร่างเล็กๆ ที่เปื้อนเลือดนั้น

น้ำตาของอาหยินเอ่อล้นออกมาในทันที

เธอหมดเรี่ยวแรงแล้ว

ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการคลอดบุตร การเดินทางที่แสนลำบากตลอดทาง ความอ่อนล้าจนหมดแรง ทุกสิ่งทุกอย่างได้กัดกร่อนเธอจนหมดสิ้น

เธออุ้มเด็กทารกขึ้นมา ปรากฏว่าเป็นเด็กผู้ชาย

ร่างเล็ก ผิวเหี่ยวย่น กำหมัดแน่น หลับตาร้องไห้ออกมาเสียงดัง

อาหยินก้มศีรษะลงจูบหน้าผากของทารก

“แม่ขอโทษ… แม่ขอโทษ… แม่กลัวว่าจะไม่สามารถอยู่เคียงข้างลูกในอนาคตได้”

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางทางเข้าถ้ำ

หลังจากนั้นอาหยินก็เบี่ยงสายตาไป พร้อมกับโบกมือขวาเบาๆ

ต้นไม้จักรพรรดิสีน้ำเงินเงินต้นแล้ว ต้นเล่าผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

ต่อมา เถาวัลย์จักรพรรดิเงินทองสีทอง ก็พันรอบตัวทารกทีละชั้น ห่อหุ้มเขาไว้เหมือนรังไหม

ปลายเถาวัลย์พันกันเป็นปมที่หน้าอกของทารก จากนั้นเถาวัลย์ทั้งเส้นก็เริ่มหดตัวลง ปกป้องทารกที่อยู่ภายในอย่างสมบูรณ์

อาหยินก้มศีรษะลงจูบที่ใบหน้าของทารกน้อย

สุดท้าย เธอก็เอา เสื้อคลุมของถังฮ่าวมาคลุมเขาไว้ให้มิดชิด

“ลาก่อนนะลูก”

เธอเหลือบมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็พยุงตัวเองขึ้นจากพื้นและเดินออกจากถ้ำไป

แต่เมื่อเธอก้าวไปถึงทางเข้าถ้ำ เสียงคมมีดบาดลึกก็ดังขึ้น เสียงนั้นเหมือนกลองหนักๆ ที่กระแทกหัวใจเธอ

ร่างของถังฮ่าวแข็งทื่อไปทันที

ตรงกลางแผ่นหลังของเขา ปลายดาบสีทองส่วนหนึ่งโผล่ออกมาแทงทะลุกล้ามเนื้อและกระดูก ผ่านตรงไปยังตำแหน่งของหัวใจ

เลือดสดไหลซึมลงมาตามปลายดาบ หยดลงบนพื้นบริเวณทางเข้าถ้ำทีละหยด

ถังฮ่าวโน้มศีรษะลงมองปลายดาบที่ปักคาอยู่ที่หน้าอกของเขา

“พี่ฮ่าว—!!”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงของอาหยินดังก้องไปทั่วป่าบนภูเขา

เฉียนซุนจีชักดาบเทวดาออกมา ทำให้ร่างของถังฮ่าวเสียหลัก และ ล้มลงไปข้างหน้า

ดวงตาของเขายังคงเปิดอยู่ สายตาจ้องมองไปยังทิศทางของถ้ำ และในปากของเขามีคำพูดที่เขายังไม่มีเวลาพูดออกมา

ในวินาทีต่อมาอาหยินที่ได้สติกลับคืนมาก็รีบวิ่งออกจากปากถ้ำไป

ร่างกายของเธอสั่นเทาขณะรีบวิ่งไปที่ ข้างกายของถังฮ่าวจับศีรษะของเขาด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพลิกตัวเขาขึ้น

ใบหน้าของถังฮ่าวซีดเผือด ดวงตายังคงเบิกกว้าง ม่านตาเบิกกว้างกระจายไปทั่ว

“พี่ฮ่าว… พี่ฮ่าว ตื่นสิ… ตื่น!”

อาหยินตัวสั่น น้ำตาของเธอกระเซ็นใส่ ใบหน้าของถังฮ่าวไหลอาบแก้มของเขา

“ถึงตาคุณแล้วจักรพรรดิสีน้ำเงินเงิน”