แต่งงานกับปี่ปี่ตง ตามใจเชียนเริ่นเสวี่ยจนเสียคน (ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน) - #335บทที่ 334 เดินเล่นยามค่ำคืนในเมืองฮั่นไห่

#335บทที่ 334 เดินเล่นยามค่ำคืนในเมืองฮั่นไห่

บทที่ 334 เดินเล่นยามค่ำคืนในเมืองทะเลอันกว้างใหญ่

เฉียนซุนจีเหลือบมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

เจ้าเมืองเคลเมนต์ ผู้บงการอีกคนหนึ่งที่ร่วมมือกับ บิชอปแห่งวิหารฮั่นไห่ในการรีดไถเงินค่าคุ้มครองจากชาวประมง ยังคงมีหลักฐานการกระทำผิดของชายผู้นี้อยู่ในมือ แต่เขายังไม่ได้ดำเนินการโดยตรงเนื่องจากอยู่ในเขตอำนาจของ จักรวรรดิสวรรค์

ส่วนเรื่องของสองผู้ช่วยบาทหลวงนั้น อดีตบิชอปเพิ่งถูกปลดและสอบสวน แต่แทนที่จะคิดหาวิธีปฏิรูประเบียบวินัยของศาสนสถาน ทั้งสองกลับรีบไปเอาใจบิชอปก่อนเป็นอันดับแรก

เขาเห็นรอยยิ้มประจบประแจงแบบนั้นบนใบหน้าของพวกเขามามากเกินไปแล้ว

ทุกคนต่างยิ้มแย้ม แต่ภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้นซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกผิด ความกังวล และแผนการร้าย

วันนี้เขาแค่อยากทานอาหารกับภรรยาและลูกอย่างเงียบๆ และไม่อยากมองหน้าคนเสแสร้งเหล่านั้น

“วันนี้ผมมาที่นี่เพื่อพาครอบครัวมาด้วย ไม่ได้มาเพื่อทำการตรวจสอบ”

“ไม่จำเป็นต้องมีงานเลี้ยงต้อนรับ ไม่จำเป็นต้องมีห้องส่วนตัว และไม่จำเป็นต้องมีการร้องเพลงและเต้นรำ ทุกคนแยกย้ายกันไปได้เลย”

“นอกจากนี้ ท่านเจ้าเมืองเรย์มอนด์ ที่นั่งนี้ได้ส่งคนไปแจ้งรายการธุรกรรมทางการเงินบางรายการระหว่างเมืองของท่านกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮั่นไห่ให้แก่ราชวงศ์เทียนโต้วแล้ว”

“แทนที่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่นี่ คุณควรกลับไปคิดให้ดีว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้จักรพรรดิเสวี่ยเย่ฟังอย่างไรดี ”

สีหน้าของเคลเมนต์ซีดเผือดลงทันที เขารู้สึกถึงพลังปราณพลุ่งพล่านอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าระบายออกมา

เฉียนซุนจีไม่มองเขาอีกต่อไป แต่หันไปมองผู้ช่วยบาทหลวงทั้งสองแทน “พวกเจ้าก็เหมือนกัน พวกเจ้าเห็นกับตาตัวเองแล้วว่าอดีตบิชอปตกต่ำลงอย่างไร”

“ถ้าคุณยังอยากนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้อีกสักสองสามวัน ก็จงตั้งใจดูแลกิจการของสถานศักดิ์สิทธิ์ อย่าไปเอาใจคนอื่น”

บาทหลวงทั้งสองหน้าซีดเผือดและโค้งคำนับซ้ำๆ เพื่อแสดงความเห็นพ้อง

“ฝ่าบาท… ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ ท่านหญิง ดูแลตัวเองด้วย คุณหนูดูแลตัวเองด้วย…”

เฉียนซุนจีก้มหน้าลงมองเฉียนเหรินเสวี่ยจากนั้นก็จับมือเธอและเดินต่อไปข้างหน้า

บีบี ดงเดินอยู่ข้างๆ เขาและถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เราจะไปกินข้าวกันที่ไหน?”

“ไปตลาดอาหารทะเล”

เฉียนซุนจีเอื้อมมือไปชี้ยังย่านที่มีแสงไฟสว่างไสวหนาแน่นบริเวณปลายถนนซีไซด์ “ที่นั่นมีร้านอาหารที่ขาย ชำแหละ และปรุงอาหารทะเลสดๆ ถ้าอยากกินอาหารทะเลริมทะเล ต้องไปที่ร้านแบบนั้น”

ตลาดปลาเป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดในเมืองทะเลกว้างใหญ่และว่ากันว่ามีมาตั้งแต่วันแรกที่เมืองทะเลกว้างใหญ่ถูกสร้างขึ้น

ตลาดในเวลากลางวันเป็นของชาวประมงและพ่อค้า ในขณะที่ตลาดในเวลากลางคืนกลายเป็นสวรรค์ของคนรักอาหาร

ก่อนที่ทั้งสามคนจะไปถึงทางเข้าถนนตลาด เสียงดังอึกทึกก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขา

โคมไฟสีแดงสองแถวแขวนอยู่ที่ทางเข้าตลาด โดยมีตัวอักษร “สด” เขียนด้วยหมึกบนกระดาษโคมไฟ โคมเหล่านั้นแกว่งไหวไปตามสายลมทะเล

เมื่อเดินเข้าไปข้างใน จะพบกับแผงขายของเรียงรายอยู่สองข้างทาง ตู้ปลาที่ขายปลาสดจัดเรียงเป็นสองแถว โดยน้ำทะเลในตู้จะถูกตักมาจากทะเลเก้าดาวโดยตรง ผ่านรางน้ำ

มีปลาทะเลหลายชนิดว่ายอยู่ในแท็งก์น้ำ รวมถึงปลากะพงขาวเกล็ดเงิน ปลาไหลมอเรย์ลายจุดสีเขียวขนาดยาวสามฟุต และปลาปักเป้าที่มีหนามแหลมคมปกคลุมทั่วตัว

หอยเชลล์และหอยแมลงภู่กองสูงราวกับภูเขาถูกวางซ้อนกันอยู่ที่แผงขายอาหารทะเลที่อยู่ใกล้เคียง

บนแผงขายของที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มีปูยักษ์คริสตัลขนาดมหึมาจำนวนหนึ่งจัดแสดงอยู่ เปลือกของพวกมันเป็นสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็ง และเมื่อมองผ่านเปลือกเข้าไป จะเห็นไข่ปูสีทองอ่อนไหลอยู่ภายใน

นี่เป็นลักษณะเฉพาะของทะเลเก้าดาวซึ่งอาศัยอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งใต้ทะเลลึก

เฉียนเหรินเสวี่ยคุกเข่าอยู่หน้าตู้ปลา มือข้างหนึ่งจับขอบตู้ไว้แน่น ส่วนอีกนิ้วชี้ไปที่กุ้งตัวใหญ่ตัวหนึ่งในน้ำ ซึ่งมีหนวดสีทองยาวสองเส้นงอกออกมาข้างปาก

“พ่อคะ หนูอยากกินอันนี้!”

เจ้าของร้านเป็นหญิงวัยกลางคนผิวสีแทน เมื่อเห็นว่าครอบครัวสามคนนี้มีท่าทางพิเศษ เธอก็ยิ้มและแนะนำว่า “คุณหนูมีรสนิยมดีมาก นี่คือกุ้งทะเลหางทอง เนื้อแน่น กุ้งตัวเดียวก็อิ่มแล้วค่ะ”

เฉียนซุนจีพยักหน้า “เอามาให้เราสองคน”

เฉียนเหรินเสวี่ยวิ่งไปที่แผงขายอาหารทะเลอีกครั้ง เลือกหอยเชลล์ขนาดเท่าฝ่ามือมาสองสามตัว ตามด้วยปลาปักเป้า ปลาไหลมอเรย์ลายจุดเขียว และปลาหมึกยักษ์สามตา

มีเรื่องเล่าว่าผลึกวิเศษขนาดเท่าหัวแม่มือซ่อนอยู่ภายในดวงตาทั้งสามของปลาหมึกยักษ์ และหลังจากนำไปย่างแล้ว หากกัดเข้าไปจะทำให้น้ำรสมัสตาร์ดพุ่งออกมา ซึ่งเป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองท้องทะเลอันกว้างใหญ่