แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 474 ปรสิต

สีแดงฉูดฉาด แดงจนแสบตา

[พระเจ้า ดูเหมือนขงชิวจะมีความสามารถไม่ใช่น้อยเลยนะ ดูน่าขนลุกมาก ๆ]

[พูดถึงเรื่องนี้ ถ้าไม่พูดถึงอย่างอื่น ภาพนี้ดูค่อนข้างสวยงามและเศร้าสร้อยเลยนะ]

[แม่จ๋า หนูเห็นดอกฮิกันบานะสีแดงที่บานได้เฉพาะในนรกด้วยละ มันสวยมากเลยนะ]

[แม่บอกว่า เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง? รีบไปให้พ้นตาฉันเลย]

[เดี๋ยวก่อน ไลฟ์สตรีมนี้ จัดขึ้นเพื่อให้พวกเราดูการแสดงมายากลโดยเฉพาะเลยหรือ?]

[ดอกฮิกันบานะปรโลก? คุณคิดว่าจะหลอกคนโง่หรือไง? ดอกฮิกันบานะปรโลกจะเป็นของที่คุณจะหาได้ง่าย ๆ งั้นหรือ? นรกภูมิไม่ต้องการหน้าตาแล้วเหรอ?]

[ขำแตก คุณเคยเห็นคนปลูกของผิดกฎหมายแล้วกล้าประกาศให้ทั้งโลกรู้มั้ย? นี่อยากตายเร็ว ๆ หรือไง?]

[พวกแบบขงชิวนี่ ตำรวจบนดินอาจจะจัดการไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าตำรวจใต้ดินจะจัดการไม่ได้นะ เขาจริง ๆ แล้วไม่กลัวเลยเหรอ?]

[ยมทูตดำยมทูตขาวรีบมานี่เลย ที่นี่มีคนปลูกดอกฮิกันบานะปรโลก]

[ไหนล่ะ? คนจากหน่วยสืบสวนพิเศษยังไม่มาอีกเหรอ? จะต้องดูขงชิวแสดงให้พวกเราดูอีกนานแค่ไหน]

…

หลังจากความตกใจในตอนแรก ผู้ชมก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว

ไม่มีทางเลือก การกระทำของขงชิวมันช่างเป็นนามธรรมเกินไป

ไม่พูดถึงดอกไม้ธรรมดา แต่กลับพูดว่าเป็นดอกไม้จากฝั่งนรก คุณมาเล่นเอาฮากันแบบนี้เหรอ

แต่ถ้าพูดถึงดอกไม้ชนิดอื่น ทุกคนก็คงจะเชื่อไปแล้ว

ทำให้บางคนที่เคยถูกขงชิวหลอกไว้ เริ่มเชื่อว่าการลักพาตัวนี้เป็นเรื่องโกหกตั้งแต่ต้นจนจบ

แต่คนที่อยู่ท่ามกลางอันตรายไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ร่างกายของพวกเขามีสัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายโดยธรรมชาติ

หนาว หนาวเหลือเกิน

ตั้งแต่ดอกไม้นี้เริ่มบาน อุณหภูมิโดยรอบก็ดูเหมือนจะลดลงไปมากด้วยเช่นกัน

ผิวหนังเกิดขนลุกชันขึ้นมา

แต่นี่มันฤดูร้อน

ไม่ปกติ มันไม่ปกติอย่างแน่นอน

พวกเขามองขงชิว และรู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ดอกแพร์สีขาว ถูกแทนที่ด้วยดอกฮิกันบานะสีแดงสดใสไปแล้ว

ดอกฮิกันบานะสีแดงที่ขึ้นในโลกหลังความตาย เป็นตัวแทนของความตาย

สีแดงนั้นแทงทิ่มดวงตาของพวกเขา

เจียงเจินตกใจจนพูดไม่ออก

เหลียงชิงฮวนเสียงสั่นเครือ “คุณจะทำอะไร?”

ขงชิว “ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น รอให้ฉันพูดให้จบก่อน”

ยิ่งเขาแสดงท่าทางไม่รีบร้อน คนที่ถูกมัดก็ยิ่งกลัว

เหมือนการใช้มีดทื่อเฉือนเนื้อ ยิ่งช้า ยิ่งเจ็บ

ยังไม่เท่ากับจบเรื่องอย่างรวดเร็วซะทีเดียว

แต่ขงชิวกลับเปลี่ยนเรื่อง ถามอย่างใส่ใจว่า “พวกคุณหิวไหม?”

คำพูดนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน

หนิงหนิงก็เคยถามคำถามเดียวกันกับพวกเขา

ใช่แล้ว หนิงหนิงก็เคยเตือนไว้เหมือนกัน บอกว่ามีอันตราย อย่าเพิ่งมา

แต่พูดว่าเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

จริง ๆ แล้วพวกเขาทั้งหิวทั้งหนาว

ความหนาวเป็นเรื่องรอง แต่สำคัญคือความหิวต่างหาก

ความรู้สึกหิวแบบนี้ มันติดตามพวกเขามาตลอดหลายวันนี้ เหมือนเงาตามตัว

แม้กำลังกินข้าวอยู่ ก็ยังรู้สึกหิว

พวกเขาฉวยโอกาสชมฝีมือการทำอาหารของขงชิว เพื่อจะได้กินให้เยอะ ๆ

ไม่ไหว ยังคงหิวอยู่ดี

แม้เพิ่งกินข้าวเสร็จ จิตใจก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี

แต่ยังไงก็เป็นบุคคลสาธารณะ จึงรู้สึกเขินที่จะบอกว่าหลังจากกินมากขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่อิ่ม

พอได้เห็นอาหารที่หนิงหนิงและคนอื่น ๆ กำลังกิน พวกเขาก็เกือบจะกลั้นไม่อยู่จนน้ำลายไหลออกมาตรงนั้น

แม้จะหิว แต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

พวกเขาสรุปสาเหตุของปัญหาว่า เพราะทุกวันออกกำลังกายมากเกินไป ทำให้ใช้พลังงานมาก จึงรู้สึกหิวตลอดเวลา

พอขงชิวถามขึ้นมาตอนนี้ ความรู้สึกหิวก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

“หิวจังเลย หิวจนแทบไม่มีแรงจะขัดขืนแล้ว”

ขงชิวเข้าใจสถานการณ์ “พวกคุณหิวมากสินะ”

เขาพูดเป็นประโยคยืนยัน แสดงท่าทีมั่นใจว่าพวกเขาจะต้องหิวแน่ ๆ

ขงชิวมองพวกเขาและพูดว่า “พวกคุณต้องหิวแน่ ๆ เพราะช่วงหลายวันมานี้ พวกคุณไม่ได้กินอะไรเลย”

หลายคนต่างตกใจ

เจียงฉือซิงตกตะลึง เขาอดถามไม่ได้ “ไม่ได้กิน? หมายความว่ายังไง?”

ขงชิว “ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ พวกคุณไม่ได้กินอะไรเลย”

เจียงเจิน “ไม่ใช่นะ พวกเราทุกคนกินแล้ว หรือว่าคุณ…”

ขงชิวเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

[ภาพมายา?]

[พูดแบบนี้ ก็เหมือนกับคำพูดของหนิงหนิงพอดีเลย]

[ไม่จริงหรอก ถ้าเป็นภาพมายาจริง ๆ เจียงเจินและพวกเขาคงจะลำบากมากในช่วงไม่กี่วันนี้ นั่นเท่ากับว่าไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียวนะ?]

[ไม่น่าจะใช่นะ ถ้าเป็นแบบนั้น แขกรับเชิญคงจะหิวจนเป็นลมไปแล้ว]

[ฟังเขาพูดเหลวไหลสิ ถ้าไม่ได้กินอะไรเลยนานขนาดนั้นจริง ๆ แขกรับเชิญคงไม่สามารถเดินตามเขาไปไกลขนาดนั้นได้หรอก คงเหนื่อยจนล้มไปแล้ว]

[ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น ทำไมเจียงเจินและคนอื่น ๆ ไม่โต้แย้งล่ะ?]

[คนในวงในมักตาบอด พวกเจินเจินไม่รู้หรอกว่านี่เป็นกับดักที่หนิงหนิงและขงชิวร่วมกันวางไว้ พวกเขาคงกำลังกลัวอยู่แน่ ๆ ใครกล้าโต้แย้งล่ะ]

[ขงชิวตั้งใจพูดถึงประเด็นนี้เป็นพิเศษ ก็เพื่อเชื่อมโยงกับสิ่งที่หนิงหนิงพูดไว้ไม่ใช่เหรอ ทั้งสองคนนี้ละเอียดรอบคอบมาก ตั้งใจเปิดไลฟ์สตรีมเพื่อร่วมมือกันแสดงละครให้พวกเราดู]

[เป็นโรคจิตรึไง? ขงชิวบอกคุณว่านี่เป็นความคิดของหนิงหนิงเหรอ?]

[อะไรก็โยนไปให้หนิงหนิง พวกคุณแค่ว่างไม่มีอะไรทำ หรือมีปัญหาทางจิต]

ในวินาถัดไป ขงชิวส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ “การพาพวกคุณมาที่นี่ ช่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากจริง ๆ

ไม่นึกว่าคนพวกนี้ หิวมานานขนาดนี้แล้ว แต่กลับไม่มีใครสักคนตั้งคำถามสงสัย

เมื่อเห็นความเยาะเย้ยในสายตาของขงชิว เจียงเจินรู้สึกเขินอาย แม้จะอยู่ในสถานการณ์อันตราย และต่อหน้ากล้องถ่ายทำ เธอก็ยังคงปฏิเสธตามความเคยชิน “เป็นไปไม่ได้ พวกเราทุกคนกินแล้ว”

ไม่มีทางที่จะยอมรับว่าเป็นเรื่องรักษาหน้าแน่ ๆ

ขงชิวไม่ได้เปิดโปง เขาเก็บดอกฮิกันบานะสีแดงดอกหนึ่งขึ้นมาจากพื้น แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “เออใช่ เมื่อกี้ลืมบอกไป นอกจากความแข็งแกร่งแล้ว ดอกฮิกันบานะสีแดงยังมีฤทธิ์ทำให้เกิดภาพหลอนอย่างรุนแรงด้วย นี่ก็เป็นจุดเด่นที่สุดของมัน”

ทำให้เกิดภาพหลอน

ทุกคนต่างได้ยินประเด็นสำคัญสองคำนี้ในคำพูดของเขา

เจียงเจิน “หมายความว่ายังไง?”

เจียงเจินรู้สึกเพียงแค่มึนงง ความคิดของเธอสับสนไปหมด

ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องแปลกใหม่ มีคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ

ขงชิว “นี่ก็เป็นเพียงความหมายผิวเผิน กล่าวคือ ดอกไม้เหล่านี้สามารถทำให้พวกคุณเกิดภาพหลอนได้ สิ่งที่ได้ยิน ได้กลิ่น หรือแม้แต่สิ่งที่เห็น ทั้งหมดอาจเป็นภาพหลอนได้”

จู่ ๆ เขาก็เกิดความสนใจขึ้นมา “พวกคุณลองทายซิว่า อะไรบ้างรอบตัวพวกคุณตอนนี้ที่เป็นภาพหลอน?”

ทุกคนต่างมองหน้ากัน จะให้ทายได้อย่างไร

ขงชิวทำท่าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ลองเดาดู”

พวกเขาตกใจจนตัวสั่น

พวกเขามองไปรอบ ๆ ใต้เท้าของพวกเขาคือดอกฮิกันบานะสีแดงเพลิง ตรงหน้าคือสวนดอกแพร์สีขาวบริสุทธิ์ และไกลออกไปคือต้นไม้สูงตระหง่าน

เห็นได้ชัดว่าสวนดอกแพร์นี้ไม่ใช่เรื่องปกติ

เจียงฉือซิง “สวนดอกแพร์หรือ?”

ขงชิวปรบมือ “คำตอบถูกต้อง”

จากนั้น เห็นเพียงเขาโบกมือ และสวนดอกแพร์ที่กระจายอยู่ทั่วพื้นที่ก็หายวับไปในชั่วพริบตา

ทุกสีขาวได้หายไป เหลือไว้เพียงแค่สีแดงเท่านั้น

บริเวณที่ต้นแพร์เคยเติบโตอยู่ กลับกลายเป็นทุ่งดอกฮิกันบานะสีแดงสด

เวลานี้ผู้คนที่ถูกมัดอยู่จึงได้รู้ว่า พวกเขาไม่ได้ถูกมัดอยู่กับต้นแพร์เลย

ต้นไม้ที่พวกเขาถูกผูกไว้นั้นได้เหี่ยวเฉาไปแล้ว ต้นไม้ใหญ่ที่เคยทอดสูงจรดฟ้า เหลือเพียงลำต้นเปล่าเปลือย

บนลำต้นนั้น ก็ถูกดอกฮิงานบานะเกาะเกี่ยวเป็นเชื้อพันธุ์ปรสิตอย่างแน่นขนัด

[โอ้แม่เจ้า ดอกไม้เยอะขนาดนี้ มันน่ากลัวไปหน่อยแล้วนะ]

[นี่มันเป็นเรื่องจริง หรือเป็นแค่ภาพลวงตากันแน่?]