แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 491 ในที่สุดก็มาแล้ว

“ในที่สุด! ในที่สุด! ไม่เสียแรงที่ฉันจัดวางแผนการนี้ไว้ ในที่สุดคุณก็มาจนได้”

ชายหนุ่มหัวเราะร่าราวกับคนบ้าคลั่ง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ได้บ้า

เขาแค่รู้สึกพอใจและปลื้มปีติอย่างมากต่อส่วนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในแผนของตัวเอง

จุดสุดยอดของแผนการทั้งหมด

ส่วนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในแผนของเขา มันปรากฏขึ้นเองโดยที่เขาไม่ต้องไปตามหา

[???]

[อ๋อ แผนนี้ จงใจวางไว้สำหรับหมาป่านี่เอง]

[โอ้โฮ งั้นแขกรับเชิญพวกนั้นคือเหยื่อล่อสินะ?]

ขงชิวมองร่างของหมาป่าที่นอนอยู่บนพื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย ได้แต่รอให้เขาสังหารอย่างพอใจยิ่ง

แต่เดิมแล้ว ส่วนสุดท้ายของแผนการนี้ เขาตั้งใจจะใช้เพียงแค่คนไม่กี่คนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น

ใครจะคิดล่ะว่า หมาป่าจะส่งตัวเองมาให้ถึงหน้าประตูบ้านแบบนี้

ถ้าอย่างนั้น เมื่อมาแล้ว ก็อย่าหวังจะได้กลับไปเลย

ขงชิวเริ่มตื่นเต้น เขาวางแผนนี้มานานมากแล้ว

เพียงเท่านี้ ในไม่ช้า ป่าแห่งนี้ทั้งหมดก็จะกลายเป็นของเขา

เขาตั้งใจจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสวนสนุกในฝันที่สวยงามที่สุด

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องวิญญาณผู้พิทักษ์อีกต่อไป

“ขอโทษนะ เพื่อนเก่า เกมครั้งนี้ ฉันเป็นผู้ชนะแล้วละ” น้ำเสียงของขงชิวค่อนข้างร่าเริง

“น่าเสียดายจริง ๆ สุดท้ายคุณกลับต้องมาตายเพื่อคนกลุ่มนี้ ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”

[เขาจะฆ่าหมาป่างั้นเหรอ???]

[ขงชิวเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? เขาจะทำอะไร?]

[บ้าชัด ๆ ถ้าหมาป่าตายจริง ๆ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผลลัพธ์จะร้ายแรงแค่ไหน]

[จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ อาจจะมีแผ่นดินไหวกับน้ำท่วมก็ได้ เขายังสติดีอยู่มั้ย?]

[เพราะงั้นถึงแม้เขาจะตายไปแล้ว เขาก็ไม่ต้องการให้ใครมีชีวิตอยู่ต่อใช่ไหม?]

[แย่แล้ว ๆ รู้สึกว่าเขากำลังจริงจังนะ มีใครไปหยุดเขาหน่อยมั้ย มีคนบ้าอยู่ที่นี่!]

…

ขงชิวกำลังจมอยู่ในความสุขของการใกล้ได้รับชัยชนะ

เขาอยู่ในป่านี้มาเกือบสิบปีแล้ว

ในที่สุด ก็สามารถออกไปได้แล้ว

เขาเผยรอยยิ้มยินดี

แต่ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่นและเงยหน้ามองไปที่ยอดไม้

เห็นเพียงที่ลำต้นเปลือย ๆ ที่ด้านบนมีอีกาสองตัวเกาะอยู่

‘อีกาเหรอ?’

‘ทำไมถึงมีอีกาอยู่ที่นี่’

‘กล้าขนาดนี้เลยหรือ?’

‘เพียงแค่ชั่วครู่เดียว มันก็กล้ากลับมาบินอีกแล้วหรือ’

แต่อีกาไม่ใช่ลางดีอะไรเลย ขงฉิวรู้สึกรำคาญ เขาจึงโบกมือไปหนึ่งที

ดอกฮิกันบานะสีแดงปีนขึ้นมาทันที ในอีกชั่วพริบตา อีกาสองตัวก็ร่วงลงมาอย่างไร้เสียง ตกลงบนพื้นแทบเท้าของขงชิว

เขาเตะมันออกไปให้ไกล ๆ

สบถว่าอัปมงคล แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ดังนั้น เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่า วิญญาณผู้พิทักษ์ที่นอนอยู่บนพื้นด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้นั้น เมื่อเห็นดวงตาของอีกา มันก็พลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ขงชิวจ้องมองวิญญาณผู้พิทักษ์ที่อยู่บนพื้นด้วยดวงตาเป็นประกาย

อีกไม่นานแล้ว

ใกล้แล้ว

เขาหลับตาลง เรียกใช้ยันต์คาถา

ผู้ชมที่กำลังดูอยู่แทบจะร้องไห้ออกมาเต็มจอ

[แล้วหน่วยสืบสวนพิเศษล่ะ? สำนักเซียนล่ะ!]

[ช่วยด้วย! ครั้งนี้จะเกิดปัญหาใหญ่แน่ ๆ]

[ถ้าไม่มาตอนนี้ เมื่อหมาป่าตาย ภูเขานี้ก็จะหายไป และหมู่บ้านโดยรอบก็คงจะพินาศตามไปด้วย]

แต่ทว่า เขายังไม่ทันได้ท่องคาถาได้กี่ประโยค ขงชิวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่

เขารีบลืมตาขึ้นทันที ยื่นมือไปจับที่ไหล่แรง ๆ

ขงชิวมองดูอย่างละเอียด สิ่งที่กัดเขาเข้า กลับเป็นแมงป่องสีดำสนิททั้งตัว

เขาตกใจ แล้วก็สลัดมันออกไป

แมงป่องที่ถูกสลัดออกไปไม่ขยับเคลื่อนไหวอีกเลย

ขงชิวจ้องมองแมงป่อง ใบหน้ามืดครึ้มลง

เขาหัวเราะเบา ๆ “ไม่คิดว่าคุณจะมีอิทธิพลด้านจิตวิญญาณผู้พิทักษ์สูงมาก ถึงขนาดที่แมงป่องตัวหนึ่งก็ยังมาช่วยคุณ”

ขงชิวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าเขาสนใจแต่แผนการในหัว ความรู้สึกแปลก ๆ นั้นจึงถูกเขาข้ามผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากถูกรบกวนไป ขงชิวก็กลับมาตั้งสมาธิอีกครั้ง

แม้ว่าเวลาจะไม่เร่งรีบ แต่เขาก็ไม่อยากเสียเวลาไปเปล่า ๆ

ในขณะที่เขากำลังจะหลับตาลง ทันใดนั้น สมองของเขาก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา

เขารู้แล้วว่าอะไรที่ไม่ถูกต้อง

‘เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมเมื่อถูกแมงป่องกัด ถึงยังรู้สึกเจ็บอีกล่ะ?’

ขงชิวเหงื่อทะลักออกมาทันที เขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นยันต์คาถาแผ่นหนึ่งกำลังพุ่งมาทางเขา เขาหลบหลีกไปด้านข้างอย่างว่องไว ยันต์คาถาเฉียดไหล่เขาไป ตกลงบนดอกฮิกันบานะสีแดงด้านหลังเขา ทันใดนั้นเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้น

ดอกไม้ต่างพากันมุดลงไปใต้ดินเพื่อหนีเอาชีวิตรอด

ขงชิวมองไปยังทิศทางที่ยันต์คาถาลอยมา

ที่นั่น มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่

เธออายุสิบเจ็ดสิบแปดปีโดยประมาณ

ผมถูกมัดเป็นหางม้าคู่ สวมเครื่องประดับเงิน

กำลังเล่นขลุ่ยสั้นในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ทำให้สายตาของขงชิวรู้สึกเจ็บปวด

แม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่เขาก็ยังจำมันได้ในแวบแรกที่เห็น นั่นคือชุดเครื่องแบบของหน่วยสืบสวนพิเศษ

ผู้ชมต่างตกตะลึง

[โอ้แม่เจ้า ในที่สุดก็มาแล้ว! มาสักที! ฉันจะร้องไห้แล้วนะพระเจ้า]

[ฮือ ๆ ๆ ในที่สุดก็มาแล้ว ดีจังเลย]

ไม่ใช่การพูดเกินจริงเลย หลายคนในหมู่ผู้ชมเกือบจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ

ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่า พวกเขารอหน่วยสืบสวนพิเศษมานานแค่ไหนแล้ว

ในที่สุดก็มาถึงเสียที

[ยังเป็นเด็กสาวตัวน้อยอยู่เลย อายุน้อยมาก สวยมากด้วย]

[เดี๋ยวก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามองรูปร่างหน้าตานี่ ทำไมมีแค่คุณคนเดียวล่ะ? คนอื่นอยู่ไหน?]

…

สีหน้าของขงชิวดูไม่ดีเอาเสียเลย

เหมียวถานโบกมือไปทางคนที่อยู่ตรงข้าม แล้วตะโกนว่า “พวกคุณยังมีชีวิตอยู่มั้ย?”

คนที่ถูกมัดไว้ไม่สามารถขยับตัวได้ และไม่กล้าพูดอะไรออกมา ได้แต่พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เหมียวถานเขย่งเท้าดูผู้ที่นอนอยู่บนพื้น พอเห็นยันต์คาถาเหล่านั้น เธอก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

ทำไมถึงยังมีของพวกนี้อีกนะ

เด็กสาวถอนหายใจ “ยังพอไหว ยังไม่สายเกินไป ทันเวลาพอดี”

[ฮือ ๆ ๆ เธอยังรู้จักมาอีกเหรอ!]

[อีกนิดเดียวเท่านั้น วิญญาณผู้พิทักษ์ก็จะตายแล้ว! ตกใจแทบตาย]

เหมียวถานรู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูของขงชิว เธอจึงยิ้มและพูดว่า “เป็นไง แปลกใจไหมว่าทำไมฉันถึงหาทางมาที่นี่ได้?”

ขงชิวไม่พูดอะไร แต่สีหน้าของเขาตอบคำถามแทนแล้ว

เขาหน้าบึ้งตึง ดูไม่พอใจเลย

ภาพมายานี้ ตามความเป็นจริงแล้ว ไม่น่าจะมีใครสามารถหามันเจอได้

นี่เป็นผลงานชิ้นเอกที่เขาภาคภูมิใจที่สุด เขาได้วางแผนรับมือทุกอย่างอย่างรัดกุมไร้ช่องโหว่

แต่ถึงกระนั้น หมาป่าก็ยังพบมันได้ และตอนนี้ คนของหน่วยสืบสวนพิเศษก็ยังพบมันด้วย

เหมียวถานบีบมือพลางถอนหายใจ “จริง ๆ แล้วมันหายากมากนะ คุณสร้างภาพมายาซ้อนอยู่ในภาพมายาอีกที คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าคุณกำลังเล่นตุ๊กตาซ้อนตุ๊กตาอยู่เลยนะ”

[ถ้าไม่ใช่เพราะจังหวะไม่เหมาะ ผมเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาแล้ว]

[ถึงตอนนี้แล้ว น้องสาวเอ๋ย คุณก็ยังมาล้อเล่นอยู่อีก]

[ภาพมายาทับภาพมายาช่างแนบเนียนจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่หน่วยสืบสวนพิเศษใช้เวลานานขนาดนี้กว่าจะมาถึง]

[เดี๋ยวก่อน ทำไมมีแค่น้องสาวตัวน้อยคนเดียวล่ะ รู้สึกอันตรายแฮะ]

เหมียวถานยิ้มเหมือนจิ้งจอก “น่าเสียดาย สิ่งที่เพื่อนตัวน้อยของฉัน ถนัดที่สุดก็คือการหาของละนะ”

ขงชิว “เพื่อนตัวน้อย?”

ในช่วงเวลานั้นเอง เหล่าแมงป่องจำนวนมากมายก็ได้ชอนไชออกมาจากพื้นดิน แล้วไต่ขึ้นมาตามขากางเกงของขงชิว

พวกมันใช้ปลายหางต่อยเข้าที่ขาของขงชิวทันที

ขงชิวสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด เขาต้องสะบัดหลายครั้ง ถึงจะสลัดแมงป่องพวกนั้นออกไปได้ทั้งหมด

เหมียวถานเห็นภาพนั้นก็โกรธขึ้นมา “ฉันให้เพื่อนของฉันมาทักทายคุณ แล้วนี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติกับพวกมันเหรอ?”

ขงชิวชี้นิ้วไปที่เธอ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

หญิงสาวคนนี้ เป็นคนที่ตามขึ้นมาจากใต้ดิน

เขาถาม “คุณเป็นหมอผีของหมู่บ้านเผ่าเหมียวใช่มั้ย?”

เหมียวถานกลอกตาแล้วไม่ตอบ

ขงชิว “หน่วยสืบสวนพิเศษตอนนี้รับแม้กระทั่งหมอผีเข้ามาด้วยหรือ?”

สีหน้าของเขาดูรังเกียจมาก

เหมียวถานส่งเสียงเยาะเย้ย เธอรู้เรื่องนี้ดี

หลังจากที่รู้ถึงตัวตนของคนคนนี้จากเฉินมู่และคนอื่น ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ทันที

พวกคนแก่ที่ไม่ยอมตายพวกนี้