แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 493 มาช้าเสียจริง

[หมาป่าไม่ขยับแล้ว กรี๊ดดด ช่วยด้วย มาช่วยเร็วเข้า!]

[คราวนี้ไม่มีใครมาจริง ๆ ใช่ไหม แล้วจะทำยังไงกัน!]

ขงชิวเดินไปข้างหน้าแล้วเตะหมาป่าทีหนึ่ง พบว่าหมาป่าหลับตาอยู่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ขงชิวดีใจสุด ๆ ดูเหมือนว่า เขาจะทำสำเร็จแล้ว

ชายหนุ่มหัวเราะจนหยุดไม่ได้

เขาหัวเราะไปเรื่อย ๆ

หนึ่งนาทีผ่านไป ท้องฟ้ายังคงแบ่งครึ่งเป็นสีแดงและสีฟ้า

สองนาทีผ่านไป ท้องฟ้ายังคงแบ่งครึ่งเป็นสีแดงและสีฟ้า

สามนาทีผ่านไป ทุกอย่างยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ขงชิวชะงักยิ้มค้าง

เขาหัวเราะไม่ออกแล้ว

‘ไม่ถูกต้องสิ ตามหลักการแล้ว เพียงแค่สิบกว่าวินาที ดอกฮิกันบานะสีแดงก็น่าจะดูดซับพลังของวิญญาณไปหล่อเลี้ยงโคมไฟกลืนวิญญาณได้แล้ว’

‘แต่ทำไมผ่านไปนานขนาดนี้ ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย?’

ขงชิวมองไปทางทิศที่โคมไฟกลืนวิญญาณอยู่ ด้วยความงุนงง

‘ไม่ถูก นี่มันไม่ถูกต้อง’

มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ในแผนการของเขา ตรงนี้เป็นส่วนสำคัญที่สุด เป็นแผนที่ไม่มีทางล้มเหลวได้

สัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องในสมองของขงชิว

รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกต่างไป จุดที่เขาไม่ได้สังเกตเห็น

ทันใดนั้น ท่ามกลางสายฝนดอกไม้สีแดงที่โปรยปรายทั่วฟ้า ร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้น และค่อย ๆ เดินมาทางนี้

ดอกฮิกันบานะสีแดงที่บดบังท้องฟ้านี้ ก็บดบังแสงอาทิตย์ด้วยเช่นกัน

จากระยะไกล จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนที่กำลังเดินมาได้อย่างชัดเจน

แต่ว่า จากลักษณะการเดินของเธอ ผมยาวที่ปล่อยสยาย รวมถึงการแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงยาวที่ดูเด่นสะดุดตาแม้จะอยู่ในป่าลึก

ใครที่คุ้นเคยกับหนิงหนิงก็จะจำได้ทันทีว่านั่นคือเธอ

หนิงหนิงมาแล้ว

มาช้ามาก

[อ๊าาาาา! เป็นหนิงหนิง!]

[ดีจังเลย หนิงหนิงไม่เป็นอะไร!]

[ฉันรู้แล้วว่า หนิงหนิงจะต้องมาแน่ ๆ!]

[ช้าเกินไป! ช้าเกินไป! ทำไมเพิ่งมาล่ะ!]

หนิงหนิงมาแล้ว ต้องยอมรับว่าการเห็นเธอทำให้ผู้ชมรู้สึกมั่นใจขึ้น

เหมียวถานก็เห็นเธอเข้าเช่นกัน เธอตะโกนด้วยความตื่นเต้นไปทางหนิงหนิง “พี่คะ ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว!”

ร่างนั้นค่อย ๆ เดินมาอย่างไม่เร่งรีบ

เด็กสาวหยุดลงเมื่อมาถึงที่ใกล้ ๆ

ดวงตารูปดอกท้อกวาดมองไปรอบ ๆ พื้นที่อย่างละเอียด แล้วสุดท้ายก็หยุดที่ร่างของหมาป่าซึ่งนอนอยู่บนพื้น

หมาป่าที่เดิมทีปิดตาอยู่ ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้นมา จ้องมองเธออย่างแน่วแน่

หนิงหนิง “คุณวางใจได้ พวกมันออกไปอย่างปลอดภัยแล้ว”

หมาป่าดูเหมือนจะวางใจและผ่อนคลายลง

หนิงหนิงเดินตรงไปที่หมาป่าโดยไม่สนใจขงชิวเลยสักนิด แล้วเธอก็พิจารณาดูยันต์คาถาที่ติดอยู่ทั่วร่างของหมาป่า

เป็นไปตามที่แบล็กโครว์พูดไว้ เหมือนกันจริง ๆ คล้ายกับยันต์คาถาที่ใช้ผนึกชุนฮวา

เธอก้มตัวลง ดึงยันต์คาถาออกจากตัวของวิญญาณทีละแผ่น ๆ

ขงชิวมองการเคลื่อนไหวของหนิงหนิงอย่างเหม่อลอย ไม่ได้ห้ามปราม

ยันต์คาถานี้ ชัดเจนว่าเขาเป็นผู้เรียกใช้พลังมันแล้ว

ทว่าตอนที่เธอดึงออกจากร่างของวิญญาณผู้พิทักษ์ กลับรู้สึกว่าไม่ได้ยากเย็นเลยแม้แต่น้อย

สัญชาตญาณของเขายังคงบอกว่า ผู้หญิงตรงหน้านี้อันตรายมาก

หนิงหนิงค่อย ๆ ดึงออกทีละแผ่น เอายันต์คาถาที่อยู่บนตัวของหมาป่าออกมาจนหมด

ทว่าหมาป่าได้รับบาดเจ็บ บนตัวของเขามีเลือดค่อย ๆ ซึมออกมา การลุกขึ้นยืนต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง

หนิงหนิง “คุณอย่าขยับ ฉันจัดการได้”

หมาป่ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วนอนลงอย่างว่าง่าย ไม่ขยับตัวอีก

หนิงหนิงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า

ขงชิวไม่อยากเชื่อสายตา “ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ?”

เขาได้รับข่าวว่า หนิงหนิงติดอยู่ในภาพมายาและไม่มีทางที่จะหนีออกมาได้ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

หนิงหนิงเหลือบตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง “ทำไมล่ะ ฉันไม่ตาย คุณผิดหวังมากเหรอ?”

ขงชิว “เป็นเรื่องที่คุณก่อขึ้นใช่ไหม?”

หนิงหนิงคิดสักครู่ “คุณหมายถึงโคมไฟนั่นเหรอ?”

ขงชิวสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “คุณเจอโคมไฟแล้วเหรอ?”

หนิงหนิงพยักหน้า “เจอแล้วสิ คุณวางมันไว้อย่างเด่นชัดขนาดนั้น คงมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่หาไม่เจอ”

ขงชิว “เป็นไปไม่ได้นี่?”

หนิงหนิง “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ทั้งผืนป่า มีแค่ต้นแพร์ต้นนั้นที่มีสีขาวหนึ่งดอกท่ามกลางสีแดง ใครมีตาก็มองเห็นได้ทั้งนั้น”

หนิงหนิงนึกถึงตอนที่เดินมาถึงเส้นแบ่งเขตอีกครั้ง

แม้แต่จ้าวฉี่หมิงยังเห็นทันทีว่าต้นแพร์ที่ยังสมบูรณ์ท่ามกลางดอกฮิกันบานะมีปัญหา

‘นี่ยังมีคนมองไม่ออกอีกหรือ?’

ขงชิว “คุณทำอะไรกับต้นไม้?”

หนิงหนิง “ถอนมัน”

ขงชิว “…”

‘เห็นด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าไม่ปกติ มันไม่ควรจะเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ หรือไง?’

‘ทำไมถึงคิดจะถอนต้นไม้ได้ล่ะ’

‘เดี๋ยวก่อน คุณถอนต้นไม้นี้ยังไงกัน?’

หนิงหนิงไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ที่จริงแล้ว ทุกคนก็มองเห็นได้ว่าต้นไม้นี้ไม่ปกติ

ดังนั้น ตอนนั้นจึงไม่มีใครแตะต้องมัน

ทว่าเป็นหนิงหนิงเองที่หลังจากส่งทุกคนออกไปแล้ว ก็กลับมาอีกครั้ง และถอนต้นไม้นั้นขึ้นมา

เธอพบโคมไฟที่สวยงามมากอยู่ใต้รากไม้

โคมไฟถูกบรรจุอยู่ในกล่องไม้ ดูเหมือนจะเก่ามากแล้ว

เธอเปิดกล่องออก พบว่ามันเป็นสีแดงทั้งหมด มีรูปร่างเหมือนกับดอกฮิกันบานะสีแดงพวกนั้น

เมื่อถือไว้ในมือ มันดูเหมือนดอกฮิกันบานะสีแดงจริง ๆ แต่มันทำจากหยกแกะสลัก โปร่งใส และดูมีชีวิตชีวามาก

รอบ ๆ โคมไฟยังมีอนุภาคแสงสลัวสีแดงแผ่กระจายออกมา ดูสวยงามมากจริง ๆ

เกสรดอกไม้เปล่งแสงหลากสีที่ดูลึกลับ

อย่างไรก็ตาม หนิงหนิงที่คุ้นเคยกับการติดต่อกับวิญญาณมาพอสมควร เมื่อเธอแตะโคมไฟนี้ เธอจึงรู้สึกถึงความผิดปกติทันที

สัญชาตญาณบอกเธอว่าเธอเกลียดโคมไฟนี้มาก

เมื่อมองดูไส้โคมไฟอย่างละเอียด

จึงพบว่า เกสรดอกไม้สีแดงที่ห้อมล้อมอย่างแน่นหนาเหมือนกรงขังนั้น กำลังล้อมรอบลูกกลมเล็ก ๆ ตรงกลางไว้

ลูกกลมเล็กนั้นมีขนาดเท่าลูกปิงปองเท่านั้น มันกระจายแสงหลากสีออกมา

สีแดง สีดำ สีขาว และสีทอง

แม้แต่หนิงหนิงยังรู้สึกตกใจ

แสงเหล่านี้คือสีของวิญญาณ

ลำแสงนับไม่ถ้วนที่ถักทอเข้าด้วยกันกลายเป็นโคมไฟนี้ ส่องสว่างไปทั่วโดยรอบ

ซึ่งก็หมายความว่า ภายในโคมไฟนี้มีวิญญาณมากมายนับไม่ถ้วนถูกขังอยู่

ขงชิวร้อนรนขึ้นมาทันที “โคมไฟล่ะ คุณเอาโคมไฟไปไว้ที่ไหน?”

หนิงหนิงสะบัดผมเล็กน้อย “โคมไฟนั่นสวยมาก ฉันอยากดูให้ชัด ๆ ไม่คิดว่ามือจะลื่น โคมไฟก็เลยพังไปแล้วน่ะ โคมไฟนั่นเป็นของคุณเหรอ? งั้นฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะ”

หญิงสาวพูดคำขอโทษออกมา แต่ในคำพูดไม่มีความจริงใจที่จะขอโทษเลย

ขงชิวสมองว่างเปล่า “คุณทำโคมไฟแตกเหรอ?”

หนิงหนิง “ใช่สิ ฉันทำมันแตก” เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดเลย

ขงชิวนิ่งไป ไม่น่าแปลกใจเลย เมื่อสักครู่ตอนที่เขากระตุ้นโคมไฟกลืนวิญญาณเพื่อดูดซับพลังวิญญาณ ถึงได้ไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

นั่นเพราะเธอถึงกับทำโคมไฟกลืนวิญญาณแตกเสียแล้ว

ขงชิวรู้สึกว่าตรงหน้าเขามืดวูบ ๆ จนเกือบจะยืนไม่อยู่

แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของเขาพลันแผ่พลังงานสีดำอย่างเข้มข้นออกมา

ความแค้นพุ่งสูงเสียดฟ้า

ขงชิวผู้สุภาพอ่อนโยนหายไปแล้ว แทนที่จะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนอยู่ที่เดิม ตอนนี้กลับกลายเป็นผีร้ายที่มีใบหน้าบิดเบี้ยว

ขงชิวในที่สุดก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาออกมา

[โอ้แม่เจ้า! น่ากลัวจังเลย เป็นวิญญาณอาฆาตอีกแล้ว]

[นี่แหละคือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของขงชิวสินะ ที่แสดงออกก่อนหน้านี้เป็นแค่การแสร้งทำทั้งนั้น!]

[ฮึ่ม หนิงหนิงเก่งจริง ๆ เพิ่งมาก็ทำให้ขงชิวแตกเละแล้ว ยังไงก็ต้องเป็นหนิงหนิงนี่แหละ]

[ถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังพูดเรื่องโคมไฟอะไรกัน แต่เห็นขงชิวอับอายแบบนี้ ฉันก็มีความสุข ฮ่า ๆ]

[ฉันชอบดู ชอบดูจริง ๆ ชอบดูเวลาคนเลวเสียหน้า ฮ่า ๆ ๆ]

…

ผู้ชมอึดอัดมานานแล้ว ตอนนี้พวกเขารู้สึกโล่งอกสักที

“คุณทำโคมไฟแตกเลยนะ” น้ำเสียงของขงชิวเต็มไปด้วยความโกรธ

สิบปี เขาอดทนต่อความขมขื่น ฝืนทนความทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่มาสิบปี ก็เพื่อโคมไฟดวงนั้น

เกือบจะได้หล่อเลี้ยงโคมไฟให้อิ่มเต็มที่แล้ว

แต่ตอนนี้หนิงหนิงกลับมาบอกเขาว่า เธอทำโคมไฟแตกเสียแล้ว

แค่บอกเขาเบา ๆ แบบนี้ว่า โคมไฟแตกแล้ว

ความโกรธแค้นที่สุมอยู่เต็มอกไม่มีที่ให้ระบายออก

ขงชิวแทบจะฆ่าหนิงหนิงในทันที

ความมีสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาหายไปแล้ว

ขงชิวกระโจนตัวพุ่งเข้าหาหนิงหนิงอย่างรวดเร็ว