แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที 563 : ล้มเลิกความคิดของเจ้าซะ

เจียงป่ าวชิงเดินมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “อาการบาดเจ็บทีเอวขององค์หญิง เป็ นยังไงบ้างเจ้าคะ ?”

ใบหน้ารูปไข่ของหลินยู่หยุนแดงกํา นางพูดเสียงแผ่ว “ดีขึ)นเยอะแล้วจ้ะ” จากนั)นนางก็รีบพูดกับเจียงป่ าวชิงราวกับกําลังปิ ดบังความผิดอะไรบางอย่าง “ข้า เจอคุณชายเจียงทีทางเข้าจวน คุณชายเจียงเขาเป็ นห่วงทีข้าเจ็บเอวจึงมาส่งข้า ทีนี”

เสียงนางเบาลงเรือย ๆ

แต่เจียงหยุนชานกลับตรงไปตรงมา เขาพูดกับเจียงป่ าวชิงด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “ยังมีแขกทีบ้าน ถ้าอย่างนั)นข้าขอตัวกลับก่อน หากว่ามีธุระอะไรก็ให้คนไปหา ข้านะ” พูดจบเขาก็บอกลาหลินยู่หยุนอีกครั)ง

หลินยู่หยุนหน้าแดงขณะทีนางพยักหน้าอย่างเขินอาย

เจียงหยุนชานกําลังหมุนตัวเตรียมกลับไป หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคน หนึงในหมู่แขกก้าวขึ)นมาข้างหน้าอย่างเร่งรีบและเรียกเขาไว้ “ช้าก่อนจ้ะคุณชาย เจียง”

เจียงหยุนชานมองหญิงสาวคนนั)นด้วยความประหลาดใจ ในใจก็คิดว่ารู้สึกคุ้น หน้าคุ้นตาอีกฝ่ ายเล็กน้อย

แน่นอนว่าหญิงสาวทีพุ่งออกมาคือคุณหนูจ้งเอ้อ นางคิดอยู่ในหัวตลอดว่าถ้านาง ไม่สร้างโอกาสด้วยตัวเอง เกรงว่าอาจจะพลาดโอกาสนั)นตลอดไป

ลูกสาวสายหลักของตระกูลจ้งมองพีสาวสายรองด้วยความตกตะลึง

คุณหนูจ้งเอ้อรวบรวมแรงฮึดทั)งหมดของนาง ควบคุมความฮึกเหิมเพือไม่ให้ ตัวเองตัวสันแล้วก็ยิมเล็กน้อย ทําเหมือนตัวเองเป็ นบุตรสาวของตระกูลมั ) งมีทีสง่  า งามทีสุดอย่างไรอย่างนั)น

“คุณชายเจียง ได้ยินมาว่าคุณชายจะเข้าร่วมการสอบขุนนางในปี หน้าหรือจ๊ะ ?”

เรืองทีเจียงหยุนชานจะเข้าร่วมการสอบขุนนางนั)นไม่ถือว่าเป็ นความลับ เขาจึง พยักหน้าอย่างสุภาพก่อนจะมองเจียงป่ าวชิง “ป่ าวชิง แม่นางผู้นี)คือ…”

เจียงป่ าวชิงแนะนํา “คุณหนูสองจากตระกูลจ้งจ้ะพี”

“อ้อ คุณหนูจ้งเอ้อ คุณหนูเรียกข้ามีธุระอะไรหรือเปล่า ?” เจียงหยุนชานสุภาพ มาก เขาคิดว่าถึงอย่างไรนางก็เป็ นแขกของน้องสาว สุภาพไว้ก่อนน่าจะดีกว่า

คุณหนูจ้งเอ้อพยายามรักษารอยยิมในแบบบุตรสาวตระกูลมั ) งมีของนางไว้ และ  พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน “คุณชายเจียง ข้ามีพีชายอยู่คนนึง เขาต้องการสอบขุน นางในปี หน้าเช่นกันแต่เขารู้สึกประหม่ามาก ได้ยินมาว่าคุณชายเจียงมีความรู้มาก ไม่ทราบว่าคุณชายสามารถแบ่งเวลามาพูดคุยหรือช่วยชี)แนะให้กับพีชายของข้า ได้หรือเปล่าจ๊ะ ?”

ลูกสาวสายหลักตระกูลจ้งแอบมองคุณหนูจงเอ้อด้วยสายตาหมันไส้และคิดในใจ  ‘คุยโวอะไรกัน! คุณสมบัติอย่างพีชายเจ้าน่ะรึ คิดจะเข้าร่วมการสอบขุนนาง

?!’

‘แล้วลองฟังนํ)าเสียงอ่อนหวานจนเลียนนี)สิ ข้าหลับตาก็ยังเดาได้เลยว่าเจ้าคิดจะ ทําอะไร นีคิดจะทําให้ศักดิ? ศรีของตระกูลจ้งของพวกเราสูญเสียไปจนหมดสิ)น เลยรึยังไง!’

ลูกสาวสายหลักของตระกูลจ้งหน้าดําครําเครียด

แต่คุณหนูจ้งเอ้อไม่ทันสังเกตเห็นอะไรทั)งสิ)น เพราะตอนนี)ในหัวนางคิดเพียงแค่ อยากตีสนิทเจียงหยุนชานให้ได้ นางมองเขาอย่างประหม่า ลึกในดวงตานาง แสดงความจริงใจและซือสัตย์ พยายามทําให้ดูเหมือนตัวเองเป็ นน้องสาวทีเป็ น ห่วงพีชายจริง ๆ

คุณหนูจ้งเอ้อครุ่นคิดรอบคอบมาเป็ นอย่างดีแล้ว ได้ยินมาว่าสองพีน้องเจียงหยุน ชานกับเจียงป่ าวชิงเป็ นคู่พีน้องทีรักกันมาก ดังนั)น การทําตัวเป็ นน้องสาวทีเป็น ห่วงอนาคตของพีชายในเรืองการสอบขุนนางอาจสามารถกระตุ้นความรู้สึกร่วม และความรู้สึกดี ๆ จากพีน้องตระกูลเจียงได้

คุณหนูจ้งเอ้อคํานวณมาเป็ นอย่างดี แต่มีอยู่อย่างหนึงทีนางคิดไม่ถึงคือ… ก่อน หน้านี)เคยมีคนพยายามจะเข้าหาเจียงหยุนชานโดยใช้วิธี “ขอให้ไปช่วยชี)แนะให้ พีชาย” เช่นนี)มาก่อนแล้ว

หลินยู่หยุนอดกลั)นหายใจลุ้นไม่ได้ แม้นางจะไม่อยากคิดอะไรมาก แต่ลาง สังหรณ์ของนางกระตุ้นให้นางสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง นางมอง คุณหนูจ้งเอ้อสลับกับมองเจียงหยุนชานและแอบกัดริมฝี ปากตัวเองเบา ๆ

เจียงหยุนชานส่ายหน้าด้วยท่าทางอ่อนโยนทว่าแน่วแน่ “ตัวข้าเองก็ไม่เคยเข้า ร่วมการสอบขุนนางมาก่อน เกรงว่าคงไม่สามารถช่วยอะไรพีชายคุณหนูได้…”

เจียงหยุนชานครุ่นคิดสักครู่ แล้วเขาก็แนะนําปัญญาชนรุ่นอาวุโสท่านหนึงด้วย ความจริงใจ “แต่ข้าพอจะรู้จักบุคคลทีช่วยได้ คนผู้นี)คือเพือนของท่านอาจารย์ข้า เอง ว่ากันว่าเขามีประสบการณ์มากมายในเรืองการสอบขุนนาง หากพีชายของเจ้า สนใจข้าก็จะช่วยให้พีชายเจ้าไปพบเขาได้”

คุณหนูจ้งเอ้อตะลึงค้างทันที นางได้ยินมาว่าเจียงหยุนชานจิตใจดีและอ่อนโยน นางไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะปฏิเสธนาง

พูดจบ เจียงหยุนชานก็ประสานมือ และนีถือว่าเป็ นการรําลาพวกคุณหนูทั)งหลาย ก่อนทีเขาจะหมุนตัวจากไป

ไม่รู้ทําไม แต่หลินยู่หยุนถึงรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกระฉับกระเฉงขึ)น และ อารมณ์ของนางก็ดีขึ)นมาก นางเม้มปากยิมพลางมองคุณหนูจ้งเอ้อทียืนผิดหวังอยู่ ) ทีเดิมก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “เอาล่ะ ตอนนี)แดดแรงมากแล้ว พวกเราไม่ควรยืน ข้างนอกกันนานไปนะ”

เจียงป่ าวชิงยิมพลางเดินเข้าไปในบ้านกั ) บหลินยู่หยุน

ลูกสาวสายหลักของตระกูลจ้งถือโอกาสตอนทีไม่มีใครเอาตัวกระแทกไหล่ของ คุณหนูจ้งเอ้ออย่างแรง

คุณหนูจ้งเอ้อดึงสติกลับมาได้ในทีสุด นางพูดขึ)นอย่างตกใจ “เจ้าทําอะไรของเจ้า

?!”

ลูกสาวสายหลักตระกูลจ้งกดเสียงพูดให้เบาลงและเตือนอีกฝ่ ายอย่างโหดเหี)ยม “ล้มเลิกความคิดของเจ้าซะ! เจ้าใช้ลูกไม้ของเจ้าหาประโยชน์ให้ตัวเองในยาม ปกติก็พอแล้ว จะเลือกจับผู้ชายก็เลือกให้มันดี ๆ หน่อย กับคุณชายปัญญาชนแต่ ไร้สถานะคนนั)นน่ะเลิกคิดเถอะ เจ้าเองก็เห็น ๆ อยู่ว่าเขาไม่เล่นด้วยเลย!”

คุณหนูจ้งเอ้อลุกลี)ลุกลน “เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล ข้าก็แค่อยากช่วยพีชายของข้า เท่านั)น”

ลูกสาวสายหลักตระกูลจ้งพ่นลมออกจากจมูก “ใช่หรือไม่นั)นตัวเจ้ารู้อยู่แก่ใจ ตอนนี)เรามาเป็ นแขกทีจวนเจียง ในสายตาจวนเจียงเราคือพวกเดียวกัน ข้าไม่สน หากว่าเจ้าเต็มใจอับอายขายหน้า แต่เจ้าจงอับอายไปคนเดียว อย่าดึงเราให้อับอาย ขายหน้าไปกับเจ้า!”

พูดจบ ลูกสาวสายหลักของตระกูลจ้งก็สะบัดแขนเสื)ออย่างแรงและรีบเดินตาม เจียงป่ าวชิงกับหลินยู่หยุนเข้าไปในบ้าน

คุณหนูจ้งเอ้อหน้าซีด นางยืนอยู่กับทีไม่ขยับไปไหนสักพัก

สุดท้ายสาวใช้ของนางเอ่ยเตือนด้วยความวิตกกังวล “คุณหนูสองเจ้าคะ คนอืน ๆ เข้าไปกันหมดแล้วเจ้าค่ะ…”

คุณหนูจ้งเอ้อสะดุ้งเฮือก นางเม้มปากอย่างไม่ยอมและเดินตามเข้าไป

ด้วยความสัมพันธ์ของหลินยู่หยุนกับเจียงป่ าวชิง แน่นอนว่านางจะต้องมาส่งเจียง ป่ าวชิงออกเรือน และทีนางมาทีนีในเวลานี) อย่างแรกเพราะนางเป็ นตัวแทนของ จวนองค์ชายหย่งชินในการมามอบของขวัญแต่งงานให้กับเจียงป่ าวชิง อย่างที สอง เนืองจากอาการบาดเจ็บทีเอวของนาง ทําให้นางได้แต่นอนอยู่ทีบ้านอย่าง เดียวมานานจนใกล้จะขึ)นรา นางจึงใช้โอกาสนี)ออกมาเดินเล่นยืดเส้นยืดสายด้วย เลย

เจียงป่ าวชิงได้ยินมาว่าครั)งนี)หลินยู่หยุนพากลุ่มองครักษ์มาทีนีด้วยจึงสังให้มีหลิว ไปเชิญพวกองครักษ์เข้ามาพักดืมชาสักครู่

“หลังจากเรืองครั)งนั)น ท่านพ่อก็ไม่วางใจอยู่เสมอ” หลินยู่หยุนพูดเสียงเล็ก เสียงน้อยพลางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม “เมือข้าออกมาวันนี) เขาจึงยัดเยียดกลุ่ม องครักษ์ให้มากับข้า เฮ้อ ข้ารบกวนเจ้าแล้วล่ะป่ าวชิง”

เจียงป่ าวชิงยิม) “รบกวนอะไรกันล่ะเจ้าคะ”

ลูกสาวสายหลักตระกูลจ้งถือโอกาสพูดแทรก “แต่ข้าว่านันถือเป็ นความรักทีองค์  ชายมีต่อองค์หญิงเจ้าค่ะ”

หลินยู่หยุนยิมอย่ ) างเหนียมอาย

หลังจากทีนังคุยกั  นสักครู่ ลูกสาวสายหลักตระกูลจ้งเองก็ไม่ใช่คนประเภททีไม่ดู สีหน้าผู้อืน ดูจากท่าทางของเจียงป่ าวชิงกับหลินยู่หยุนก็เห็นได้ชัดว่าทั)งสองมี เรืองอยากจะคุยกันเป็ นการส่วนตัว นางจึงยิมและบอกว่ ) าออกมานานแล้ว เกรงว่า คนทีบ้านจะเป็ นห่วงจึงต้องขอตัวกลับก่อน

เจียงป่ าวชิงสังให้คนไปส่งพวกคุณหนูของตระกูลจ้ง

เห็นได้ชัดว่าคุณหนูจ้งเอ้อยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่นางถูกลูกสาวสายหลัก ของตระกูลจ้งถลึงตาใส่อย่างข่มขู่และถูกลากกลับไป

หลินยู่หยุนจิบชาพลางส่ายหน้า “ลูกสาวสายหลักของตระกูลจ้งยังถือว่ามีเหตุผล อยู่บ้าง แต่คุณหนูจ้งเอ้อคนนั)นนีนะ…”

นางไม่ชอบวิจารณ์คนอืน จึงเพียงส่ายหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีก

“อาฉิงล่ะ ?” หลินยู่หยุนสังให้สาวใช้ข้างหลังหยิบกล่องผ้าไหมออกมาขณะ ถามและพูดต่อ “วันนี)ข้านําของขวัญมาให้เจ้า แน่นอนว่าไม่สามารถตกหล่นของ เจียงฉิงได้ ข้าเห็นว่าปลอกแขนผีเสื)อมรกตคู่นี)ประณีตงดงามมากก็เลยนํามาให้ อาฉิง”

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นยิม ๆ ) “ตอนนี)นางเรียนอยู่ทีบ้านครูเวินเจ้าค่ะ ครูเวินบอกว่า นางเป็ นเด็กเข้าใจง่าย หัวไวและพัฒนาตัวเองได้เร็ว ในช่วงไม่กีวันทีผ่านมานี) ครู เวินก็จัดเนื)อหาความรู้ใหม่ ๆ ให้กับนางซึงค่อนข้างอัดแน่นมาก ยังไงองค์หญิงรอ สักครู่ ประเดี8ยวข้าให้สุนถาวไปเรียกอาฉิงมาเจ้าค่ะ”

ทั)งสองคนคุยเล่นกันต่อสักพัก หลินยู่หยุนก็เหมือนนึกอะไรได้ แต่นางอํ)า ๆ อึ)ง ๆ ไม่ยอมพูดออกมาสักที เจียงป่ าวชิงจึงถามอย่างสงสัย “ความสัมพันธ์ของเราสอง คนในตอนนี)ก็ถือว่าสนิทกัน องค์หญิงไม่จําเป็ นต้องกังวล มีอะไรก็พูดมาเถอะเจ้า ค่ะ”

หลินยู่หยุนหน้าแดงกํา นางบิดนิ)วมือคล้ายกับรู้สึกเขินอาย “เมือครู่ข้าได้ยิน คุณหนูจ้งเอ้อคนนั)นบอกว่าคุณชายเจียงจะเข้าร่วมการสอบขุนนางในปี หน้า… เรืองนั)นจริงหรือเปล่าจ๊ะ ?”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้ายิม ๆ ) “จริงเจ้าค่ะ”

เสียงของหลินยู่หยุนเบาลง “ข้า… ข้าจําได้ว่าในห้องตําราของท่านพ่อมีเล่ม บันทึกประสบการณ์การสอบขุนนางตําแหน่งจอหงวนอยู่เล่มหนึง… หากว่า คุณชายเจียงต้องการเตรียมตัวสําหรับการสอบขุนนาง ข้า… ข้าจะไปยืมท่านพ่อมา ให้…”

นางยังพูดไม่ทันจบ แก้มนางก็ทั)งร้อนผ่าวทั)งแดงเรือเสียแล้ว

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพีชายจะต้องการแบบนี) หรือเปล่า เอาไว้กลับไปข้าค่อยไปถามเขา เมือถึงตอนนั)นไม่แน่อาจต้องรบกวน ให้องค์หญิงยืมมาจากองค์ชายก็ได้เจ้าค่ะ”

“ไม่รบกวนหรอกจ้ะ” หลินยู่หยุนพูดขึ)นอย่างรวดเร็ว ทันใดนั)นนางเหมือนจะ รู้ตัวว่าตัวเองรีบร้อนเกินไปหน่อย ตอนนี)จึงไม่ใช่แค่แก้มทีแดงอย่างเดียว แม้แต่ หูของนางก็แดงด้วยเช่นกัน

เจียงป่ าวชิงหลุดขํา นางส่ายหน้าเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก