แย่งพรสวรรค์ข้า? ข้าฆ่าจนสะเทือนทั้งโลก! - บทที่ 47 วิชาเจ็ดสิบสองการแปลงกาย
เมื่อเห็นหมาผีร่างมหึมาพุ่งเข้าใส่ พวกหลี่หมู่ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมืดดับลง!
ก่อนหน้านี้หมาผีที่พวกเขาเจอ ตัวใหญ่ที่สุดก็แค่สี่เมตร
แต่ไอ้ตัวนี้… มันปาเข้าไปหกเมตร!
“นี่มันมอนสเตอร์ระดับสี่! แยกวง!!”
หม่าจวินแผดเสียงสั่งสุดขีด!
การรับแรงปะทะจากหมาผีระดับสี่ตรง ๆ มีโอกาสสูงมากที่จะโดนบดจนแหลกเป็นผง
ทว่าทุกคนกลับรู้สึกเหมือนถูกล็อกเป้าไว้
ร่างกายแข็งทื่อหนักอึ้งอย่างประหลาด แค่จะเบี่ยงตัวหลบยังทำได้ยากลำบาก
อย่าหวังว่าจะกลิ้งหลบได้เลย
หลี่หมู่ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงตะโกนลั่น:
“หยุด!!”
[พลังมหาเทพ: วิชาตรึงร่าง]
หมาผีร่างยักษ์หยุดชะงักกึกอยู่กับที่ทันที แม้แต่แรงส่งจากการพุ่งชนก็หายวับไปราวกับปาฏิหาริย์
ไม่ใช่แค่ร่างกายของมันที่ถูกหยุด
แต่ดูเหมือนมิติกาลเวลาในรัศมีนั้นจะถูกแช่แข็งไปด้วย
ทุกคนรู้สึกตัวเบาหวิว รีบกลิ้งหลบออกไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล
ผ่านไปเพียง 0.5 วินาที หมาผีก็กลับสู่สภาวะพุ่งชนอีกครั้ง มันพุ่งผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ไปจนเกิดลมพายุพัดกรรโชก
พวกหม่าจวินมองหลี่หมู่ด้วยความตกตะลึงสุดขีด
หลี่หมู่แค่ตะโกนคำเดียว มอนสเตอร์ระดับนั้นกลับหยุดนิ่งสนิท
ความสงสัยและตื่นตะลึงของพวกเขาในตอนนี้ มันมีมากกว่าความดีใจที่รอดตายมาได้เสียอีก
“อย่ามัวแต่อึ้ง รุมมัน!!”
หลี่หมู่ตะโกนเรียกสติ ทุกคนจึงรีบพุ่งเข้าใส่ทันที
ในจังหวะนั้น หมาผีใช้กรงเล็บมหึมาจิกพื้นเพื่อเบรกกะทันหัน จนเกิดร่องลึกยาวเหยียดบนพื้นดิน
ฝุ่นควันตลบอบอวล!
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ลงมือ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง
หมาผีตัวเล็กอีกหกเจ็ดตัวพุ่งตามมาติด ๆ กระแทกค่ายกลป้องกันของพวกหลี่หมู่จนแตกกระจาย!
สถานการณ์โกลาหลถึงขีดสุด!
เห็นได้ชัดว่าไอ้ตัวใหญ่นี่ไม่ได้มาคนเดียว แต่มันหิ้วลูกน้องมาด้วย!
“ห้ามแตกกลุ่มเด็ดขาด!!”
หม่าจวินคำรามลั่น ดาบใหญ่ในมือขยายขนาดขึ้นหนึ่งเท่าตัว กลายเป็นดาบยักษ์ยาวสองเมตร!
เขาวาดดาบจนเกิดลมพายุหมุน
ฉับ!
ดาบเดียวฟันหมาผีขนาดสามเมตรขาดเป็นสองท่อน!
คนอื่น ๆ ก็รีบดีดตัวขึ้นมาสู้กับหมาผีรอบกาย
ส่วนหลี่หมู่นั้นพุ่งเข้าปะทะกับหมาผียักษ์โดยตรง
เมื่อกรงเล็บยักษ์ฟาดลงมา โล่ทองคำลายมังกรก็ผุดขึ้นเบื้องหน้าหลี่หมู่พร้อมเสียงคำรามกึกก้อง
ปัง!
กรงเล็บยักษ์บดขยี้โล่จนแตกละเอียดในพริบตา เสียงระเบิดของโล่ดังสนั่นดุจมังกรคำรามกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น
แรงกระแทกมหาศาลทำให้หมาผียักษ์ถึงกับเสียหลักโงนเงน
หลี่หมู่ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ พุ่งเข้าประชิดแล้วฟาดพลองเปรี้ยงเดียวจนกรามล่างของมันแหลกละเอียด
แต่ขึ้นชื่อว่ามอนสเตอร์ระดับสี่ ถึงกรามจะเละ เลือดเนื้อจะกระจุย แต่มันกลับสวนกลับด้วยสัญชาตญาณเดนตาย
กรงเล็บของมันตวัดใส่ร่างหลี่หมู่เต็มแรง!
ตูม!
ร่างหลี่หมู่กระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นอย่างจัง ที่เอวและแผ่นหลังถูกกรงเล็บฉีกกระชากจนเป็นแผลลึกสามรอย!
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่หมู่ได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ในแดนเหว
เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ
ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เขาซัดยาเสริมกายาระดับต้นไปสองเม็ดจนร่างกายอึดขึ้น
กรงเล็บเมื่อกี้คงควักไตเขาหลุดออกมาด้วยแล้ว!
ยังไม่ทันที่หลี่หมู่จะลุกขึ้น หมาผียักษ์ก็พุ่งมาถึงตัว และเงื้อกรงเล็บฟาดลงมาซ้ำอีกครั้ง
หลี่หมู่ใจหายวาบ!
มันเร็วเกินไป! มอนสเตอร์พวกนี้แม้พลังป้องกันจะต่ำ แต่ความเร็วและพลังโจมตีกลับรุนแรงจนน่าขนลุก!
เขาไม่มีเวลาลุกขึ้นทำได้เพียงยกพลองดอกหนามขึ้นต้านไว้สุดกำลัง
ทว่าหม่าจวินกลับพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง
ดาบใหญ่ในมือเขาหักครึ่งไปแล้ว หม่าจวินใช้ร่างกายตัวเองพุ่งเข้าชนกรงเล็บของหมาผีเต็มเหนี่ยว
แรงชนทำให้กรงเล็บเบี่ยงไปฟาดลงบนพื้นข้างตัวหลี่หมู่จนดินระเบิดเป็นหลุมยักษ์!
เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ รีบพุ่งเข้ามาเสริม
เพราะต่อให้หมาผีตัวเล็กจะน่ากลัวแค่ไหน ก็ยังไม่เท่าความสยองของไอ้ตัวยักษ์นี่
หลี่หมู่คนเดียวรับมือไม่ไหวแน่
แต่จังหวะที่หม่าจวินชนกรงเล็บออกไป ร่างเขายังไม่ทันตกถึงพื้น
ที่ข้างลำตัวของหมาผีกลับมีดาบกระดูกพุ่งพรวดออกมา!
มันเร็วและแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ ดาบนั้นตวัดฟาดเข้าที่หน้าแข้งของหม่าจวินเต็ม ๆ!
กร๊อบ!
หน้าแข้งทั้งสองข้างของหม่าจวินตั้งแต่ใต้เข่าลงไปถูกตัดขาดสะบั้นในพริบตา
ร่างของเขาเปรียบเสมือนม้าศึกที่ถูกตัดขา ล้มกระแทกพื้นดังปึกและกลิ้งไปไกลหลายตลบ!
ถึงจะเป็นลูกผู้ชายใจเพชรขนาดไหน เขาก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป และมันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาหลี่หมู่
เลือดสด ๆ พุ่งกระเซ็นอาบเต็มใบหน้าของเขา!
“ไอ้ระยำเอ๊ย!!”
หลี่หมู่ไม่มีเวลามานั่งตกใจ เขาคำรามลั่นพร้อมดีดตัวขึ้นจากพื้น
พลองดอกหนามถูกฟาดกระหน่ำใส่หมาผีอย่างบ้าคลั่ง
จ้าวเหมยถิงรีบพุ่งไปดูอาการหม่าจวิน ส่วนจางเฮ่อและซ่งเปียวพุ่งเข้ามาช่วยหลี่หมู่ รุมกินโต๊ะหมาผียักษ์จากสามทิศทาง
แต่หมาผีระดับสี่มันแกร่งเกินไป ความเร็วของมันเหนือชั้นกว่ามาก แม้จะโดนรุมสามแต่มันก็ยังเป็นฝ่ายคุมเกม
วิชาตรึงร่างของหลี่หมู่มีคูลดาวน์ 1 นาที
เขาพยายามยื้อเวลาให้ครบนาที แต่ยังไม่ทันไร จางเฮ่อและซ่งเปียวก็ถูกซัดจนบาดเจ็บสาหัสไปตาม ๆ กัน
พวกเขาทั้งคู่เป็นแค่ระดับสองขั้นสมบูรณ์ รับแรงปะทะของมอนสเตอร์ระดับสี่ไม่ไหวเลยสักนิด
แค่โดนสะกิด กระดูกก็หักเส้นเอ็นก็ขาด!
ในวินาทีที่ซ่งเปียวถูกฟาดจนกระเด็น คูลดาวน์ของวิชาตรึงร่างก็วนกลับมาพอดี
หลี่หมู่ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น!
เขาดีดตัวขึ้นสูงกลางอากาศ!
“หยุดอยู่ตรงนั้นซะ!!”
หมาผียักษ์นิ่งสนิทไปอีกครั้ง หลี่หมู่ฟาด ‘เพลงดาบตัดเหล็ก’ เข้าที่หัวมันเต็มเหนี่ยว
ปัง!
หัวของหมาผีระเบิดกระจายราวกับลูกโป่งใส่น้ำ แรงฟาดรุนแรงจนบดขยี้ไปถึงลำคอ
ร่างมหึมาของมันล้มตึงลงกับพื้น
ซากของหมาผีตัวเล็กหกเจ็ดตัวก็นอนเกลื่อนกลาดอยู่รอบบริเวณ
ทุกคนได้หยุดหายใจเพียงชั่วครู่
หลี่หมู่หอบหายใจอย่างหนัก เดินกระย่องกระแย่งไปหาหม่าจวิน
ตอนนี้หม่าจวินเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว จางเฮ่อหัวแตกเลือดอาบจนหมดสติไปแล้ว
ซ่งเปียวถูกโจมตีที่ขาอย่างหนักจนกระดูกแหลกละเอียด
แม้แต่จ้าวเหมยถิง แขนข้างหนึ่งก็หักพับผิดรูป ไหล่ฉีกขาดจนแขนห้อยต่องแต่งอยู่ข้างลำตัว
หลี่หมู่หยิบขวดยาออกมาจากแหวนมิติแล้วยื่นให้จ้าวเหมยถิง
“เอายาห้ามเลือดให้พวกเขากิน คนละเม็ด!”
ส่วนตัวเขาเองรีบเอาผ้ามาพันแผลห้ามเลือดให้พวกหม่าจวินอย่างรวดเร็ว
จ้าวเหมยถิงร้องไห้โฮจนแทบเสียสติ เธอพังทลายไปหมดแล้ว
บาดแผลของเพื่อนร่วมทีมมันสยดสยองเกินรับไหว ทุกคนอยู่ในสภาพปางตาย
ท่ามกลางหมอกหนาที่มองไม่เห็นทาง ทุกครั้งที่หมาผีพุ่งออกมา มันคือการโจมตีที่หมายเอาชีวิต
ความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ทำให้เธอควบคุมสติไม่ได้
เธอส่ายหน้าพลางตะโกนทั้งน้ำตา:
“หนีไปเถอะ ไม่มีหวังแล้ว นายรีบหนีไปคนเดียวเถอะ!!”
เพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้ว
พวกเขาไม่มีทางรอดจากการโจมตีระลอกถัดไปแน่
หลี่หมู่ยังมีแรงพอจะหนีได้ ไม่จำเป็นต้องมาตายหมู่ที่นี่
“ทำตามที่บอกเดี๋ยวนี้!!” หลี่หมู่ตวาดลั่นจนจ้าวเหมยถิงชะงักหยุดร้องไห้ด้วยความตกใจ
เขามัดแผลให้หม่าจวินเสร็จ รอบข้างก็เริ่มมีเสียงเห่าหอนของหมาผีดังขึ้นมาอีกครั้ง
มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ!
ภายในศูนย์บัญชาการ
พวกหวังหลงเฉิงต่างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ลุ้นจนตัวโก่งไปกับทีมแนวหน้า
พูดตามตรง ทีมแนวหน้าทำได้ดีมากแล้ว
การรับมือกับหมาผีระดับสี่พร้อมลูกน้องระดับสามอีกเจ็ดตัว
ในสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อพวกมันสุด ๆ แบบนี้
การที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
พวกเขารับมือได้เกือบจะสมบูรณ์แบบ
ติดแค่ว่าพวกหมาผีมันน่าสยดสยองเกินไป
ในม่านหมอกนี้ มนุษย์เป็นได้แค่เหยื่อ
ส่วนพวกหมาผี คือนายพรานที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู!
หวังหลงเฉิงไม่กล้าออกคำสั่งกดดันหลี่หมู่
ในเวลาแบบนี้ เขาไม่อาจเข้าไปแทรกแซงการตัดสินใจของหลี่หมู่ได้
ลึก ๆ ในใจ เขาอยากให้หลี่หมู่รอดชีวิตออกมา
แต่เขาก็รู้ดีว่าคนอย่างหลี่หมู่ไม่มีวันทิ้งเพื่อนร่วมทีมแน่
ถึงแม้สถานการณ์ตอนนี้จะต่างจากทีมจงอี้ที่หนีไปก่อนหน้านี้
ต่อให้หลี่หมู่จะทิ้งเพื่อนจริง ๆ ก็เป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้ในสภาวะคับขันแบบนี้
ทว่าในวินาทีถัดมา
พวกเขาก็ได้รับคำตอบ!
หลี่หมู่ครุ่นคิดเพียงครู่เดียว
เขาก็เอื้อมมือไปกระชากเสื้อคลุมของตัวเองออกดังพรึ่บ!
สะบัดเสื้อคลุมออกกลางสายลม เสื้อคลุมนั้นขยายใหญ่ขึ้นทันที
ปกคลุมร่างเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนไว้จนมิด
จ้าวเหมยถิงและซ่งเปียวรีบช่วยกันจับชายเสื้อคลุมไว้ มองหลี่หมู่ด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ
“ซ่อนตัวอยู่ใต้หน้า! คลุมให้มิด ปิดกลิ่นคาวเลือดให้หมด!”
หลี่หมู่ทิ้งคำสั่งไว้เพียงแค่นั้น แล้วไม่พูดอะไรอีก
เขาเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาทันที
ตลอดการต่อสู้ที่ตึงเครียดเมื่อครู่ หลี่หมู่ไม่ได้พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว
แต้มพิชิตของเขาสะสมพุ่งพรวดไปถึง 912 แต้ม!
หลี่หมู่รีบกวาดตามองหาฤทธิ์มหาเทพที่จะมาพลิกสถานการณ์ในตอนนี้
[พลังมหาเทพ: ปลดล็อก — วิชาเจ็ดสิบสองการแปลงกาย]
YOU MAY ALSO LIKE
