โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 192 ท ำลำยเสมือนเทพด้วยนิ้วเดียว!
ในห้องโถง
ภำพมำยำของชำยในชุดคลุมสีขำวก็ปรำกฏขึ้น ซึ่งท ำให้ทุกคน
ประหลำดใจ
มหำอ ำนำจแห่งขอบเขตเสมือนเทพทั้งสองแห่งจำกนิกำยพุทธะ
และชำยหนุ้่มถือพัดแสดงสีหน้ำจริงจัง
พวกเขำไม่ได้สังเกตกำรมำถึงของบุคคลนี้เลย!
ยิ่งกว่ำนั้น คู่ต่อสู้เป็นเพียงภำพฉำยเงำมำยำ!
ใบหน้ำของหวำงเทียนหมินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในควำมทรงจ ำของหวำงเทียนหมิน เขำจ ำชำยคนนี้ในเสื้อคลุม
สีขำวได้
ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เย่ชิวไป่ถูกปิดล้อม
ชำยในชุดขำวคนนี้ปรำกฏตัวขึ้น และสังหำรทหำรของพวกเขำ
ทั้งหมด!
เย่ชิวไป่และหนิงเฉินซินผ่อนคลำย และยิ้มเล็กน้อย
หงหยิงถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก และรอยแดงระหว่ำงคิ้วของ
นำงก็หำยไป
ลมปรำณที่รั่วไหลออกมำ ก็ถูกดึงกลับเข้ำสู่ร่ำงกำยของหงหยิง
เช่นกัน
เนื่องจำกอำจำรย์มำถึงแล้ว ก็ไม่จ ำเป็นต้องเปิดเผยไพ่อีก
จำกนั้น ทุกคนเห็นชำยในชุดคลุมสีขำวชี้นิ้วออกมำ
สำมพลังที่มองไม่เห็น กระจำยกำรโจมตีของฝ่ำยตรงข้ำมทันที!
ปรำณฝ่ำมือพุทธองค์ขนำดใหญ่ ที่ชำยชรำเครำยำวปล่อย
ออกมำ สลำยไปทันที!
ชำยชรำเครำยำวได้รับควำมเจ็บปวดยิ่ง เขำส่งเสียงค ำรำมอู้อี้
และก้ำวถอยหลังในขณะที่ก ำหน้ำอกไว้!
ส่วนวัชระของชำยชรำที่เหมือนลิงยักษ์ ถูกกระแทกออกจำกมือ
ของเขำ!
หุ่นเชิดซำกศพสองตัวของหวำงเทียนหมิน ถูกฉีกกราชำกออก
จำกกันในทันที!
ต่อต้ำนไม่ได้เลย แม่แต่นิดเดียว!
พำยุใบมีดที่แหลมคมทั้งสำม ของชำยหนุ่มถือพัด ก็อยู่ภำยใต้
กำรโจมตีของหลู่ชำงเฉินเช่นกัน
มันพองจำกข้ำงใน แล้วก็ระเบิด!
เพียงแค่นิ้วเดียว
ท ำลำยกำรโจมตีทั้งหมด
และคู่ต่อสู้ ก็เป็นเพียงภำพฉำยเงำมำยำเท่ำนั้น
ชำยหนุ่มถือพัดรู้สึกเคร่งขรึม
ควำมแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ น่ำจะแข็งแกร่งกว่ำที่ข้ำคำดไว้
ชำยชรำแห่งนิกำยพุทธะ ทั้งสองคนไม่แปลกใจ
เมื่อครั้งก่อน ที่ฝอซำน เขำได้เห็นควำมแข็งแกร่งของหลู่ชำงเฉิง
แล้ว
เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่ำวว่ำ “ท่ำนอำจำรย์ ในที่สุดท่ำนก็มำถึงแล้ว”
มันคงดีถ้ำไม่กล่ำวอะไร
แต่พอศิษย์คนที่หนึ่งกล่ำวเรื่องนี้
หลู่ชำงเฉิน ดุ: “ไม่ เจ้ำไม่ต้องเรียกข้ำว่ำอำจำรย์อีกต่อไป”
เย่ ชิวไป่: “???”
หงหยิง: “???”
หนิง เฉินซิน: “???”
“บ้ำอะไรเนี่ย พวกเจ้ำสร้ำงปัญหำให้ข้ำทุกวัน เดิมทีข้ำรับศิษย์
มำสองสำมคน เพรำะข้ำอยำกใช้ชีวิตอย่ำงสงบสุขอท้ๆ”
“ตอนนี้ มันมีเป็นเรื่องเหลวไหลเกิดขึ้นมำกมำย และข้ำต้องตำม
เช็ดก้นทุกอย่ำง”
หลังจำกฟัง เย่ชิวไป่และทั้งสำมคนก็ยิ้มแห้งๆ
ในเวลำนี้ ชำยชรำเครำยำวเดินไปข้ำงหน้ำ พนมมือ ฝืนยิ้มบน
ใบหน้ำแล้วกล่ำวว่ำ “อมิตำภะ เก๋อเซี่ย เรำพบกันอีกแล้ว”
ในตอนนี้.
หลู่ชำงเฉินเป็นเหมือนถังดินระเบิด
แค่แตะ มันก็จะระเบิด!
ชำยชรำเครำยำวยืนขึ้นและกล่ำว ซึ่งเห็นได้ชัดว่ำท ำให้หลู่ชำง
เฉินมีสถำนที่ระบำยควำมโกรธของเขำ และสำปแช่ง: “หุบปำก!”
“…”
ใบหน้ำของชำยชรำเครำยำวเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วซีด
ต้องรู้ก่อนว่ำ เขำคือบุคคลในขอบเขตเสมือนเทพ และเขำก็เป็น
บุคคลที่อยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนี้ของนิกำยพุทธะ
กำรถูกหลู่ชำงเฉิงดุเช่นนี้ เป็นเพรำะควำมพยำยำมของเขำใน
สนทนำ เขำไม่สำมำรถยับยั้งใบหน้ำของเขำได้
อย่ำงไรก็ตำม ฝ่ำยตรงข้ำมมีพลังมำกเกินไป ดังนั้นเขำจึงท ำได้
เพียงกลืนควำมโกรธของเขำและกล่ำวว่ำ: “เก๋อเซี่ย ในฝอซำน…”
แต่ยังกล่ำวไม่จบ
หลังจำกนั้นหลู่ชำงเฉินก็ชี้นิ้วออกมำ
ล ำแสงของนิ้วท ำให้เกิดปรำณดำบ!
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้โต้ตอบ
ล ำแสงเจำะคิ้วของชำยชรำเครำยำวทันที!
ชำยชรำเครำยำว ไม่คำดคิดว่ำอีกฝ่ำยจะโจมตีทันทีหลังจำก
กล่ำวค ำไม่กี่ประโยค
และที่คำดไม่ถึงก็คือ อีกฝ่ำยเพิ่งชี้นิ้ว
จำกนั้น เขำก็ถูกสังหำรตำยในไม่กี่วินำที…
ชำยชรำเครำยำวยังไม่มีปฏิกิริยำใดๆ
วิญญำณก็ถูกท ำลำย
ล้มลงกับพื้น
ไร้ชีวิต…
ใบหน้ำของหลู่ชำงเฉินน่ำเกลียด และเขำสำปแช่ง: “เจ้ำน่ำ
ร ำคำญมำก ข้ำหนวกหู”
เดิมที ชีวิตน้อยๆ นี้ก ำลังเป็นไปด้วยดี
กินและนอน รดน ้ำดอกไม้และพรวนดิน
เดินเล่นรอบๆ ส ำนักเป็นบำงครั้ง เพลิดเพลินกับสำยตำที่เอ็นดู
ของศิษย์ส ำนักเหล่ำนั้น
ชีวิตแสนสะดวกสบำย.
อย่ำงไรก็ตำม ศิษย์เหล่ำนี้ชอบสร้ำงปัญหำอยู่เสมอ
อย่ำกล่ำวถึงเย่ชิวไป่ เด็กคนนี้เป็นผู้กระท ำควำมผิดเป็นนิสัย!
ไปไหนก็เกิดเรื่อง!
ศิษย์คนที่สองของหงหยิงอยู่ที่ไหน?
ในฐำนะจักรพรรดินีโบรำณ นำงมีควำมคิดที่จะต่อสู้ แต่นำงก็ไม่
สร้ำงปัญหำในวันปกติ
ศิษย์คนที่สำม หนิงเฉินซิน
ดูสุภำพ อ่อนโยน ไม่เคยสร้ำงปัญหำ
แต่เมื่อเกิดอะไรบเงอย่ำงขึ้น เขำก็ตรงไปที่นิกำยพุทธ?
ศิษย์คนที่สี่ เสี่ยวเฮย…
ยังไม่เป็นไรส ำหรับตอนนี้
แต่มีควำมไม่มั่นคงทำงอำรมณ์…
ศิษย์ทั้งสำมคนนี้ ไม่ได้สร้ำงปัญหำมำกมำยเท่ำกับเย่ชิวไป่
ยิ่งกว่ำนั้น เนื่องจำกเย่ชิวไป่พำศิษย์น้องออกไป
เขำก็เริ่มพำพวกเขำไปสู่ปัญหำ…
ตกลง.
ข้ำพบตัวก่อกวนแล้ว
เมื่อจำกคิดถึงเรื่องนี้
หลู่ชำงเฉินมองไปที่เย่ชิวไป่ และกล่ำวด้วยใบหน้ำที่มืดมน:
“หลังจำกเหตุกำรณ์นี้ เจ้ำจะต้องเก็บตัวในศำลำเฉำถังอย่ำงเชื่อฟัง!”
“นอกจำกนี้ เจ้ำไม่ได้รับอนุญำตให้พำศิษย์น้องออกไปก่อเรื่อง
อีกในอนำคต!”
เย่ ชิวไป่:? ? ?
อะไร?
ท ำไม?
มันกลำยเป็นควำมผิดของข้ำอีกแล้วหรือไง?
เด็กชำยที่แสนดีอย่ำงข้ำ.
ก ำลังจะกลำยเป็นพ่อครัวมืออำชีพ?
และอีกด้ำนหนึ่ง
ชำยชรำที่เมือนลิงยักษื ชำยหนุ่มถือพัด หวำงเทียนหมิน หวำง
ยี่ถง และคนอื่นๆ ไม่ได้ให้ควำมสนใจกับกำรสนทนำของหลู่ชำงเฉิน
และศิษย์
ในทำงกลับกัน พวกเขำมองไปที่ชำยชรำเครำยำวที่ล้มลงกับพื้น
โดยไม่หำยใจ
หน้ำตำพวกเขำดูน่ำเกลียดเป็นอย่ำงยิ่ง
ควำมแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้
เกินควำมคำดหมำยของพวกเขำ!
ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว เขำสังหำรผู้เชี่ยวชำญขอบเขตเสมือนเทพ
ง่ำยเหมือนกำรสังหำรไก่
เจ้ำรู้ไหมว่ำหลู่ชำงเฉินคนนี้ เป็นเพียงภำพฉำยเท่ำนั้น ที่มำที่นี่!
ถ้ำเทพองค์นี้ มำที่นี่ด้วยตัวเป็นๆ มันจะทรงพลังขนำดไหนกัน?
แม้ว่ำชำยชรำที่เหมือนลิงยักษ์จะโกรธอยู่ในใจ และเขำต้องกำร
ล้ำงแค้นให้ชำยชรำเครำยำว
แต่อย่ำงไรก็ตำม จิตใจของเขำยังคงสงบนิ่ง
ด้วยควำมแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ ถ้ำเขำพุ่งไปแบบนี้โดยไม่คิดอะไร
เกรงว่ำเขำจะกลำยเป็นชำยชรำคนที่สอง ที่ไร้ชีวิตแน่นอน!
กำรแสดงออกของหวำงยี่ถงยิ่งน่ำเกลียดมำก
อำจำรย์ของเย่ชิวไป่ผู้นี้ ทรงพลังมำก!
แม้แต่ขอบเขตเสมือนเทพ ก็สำมำรถก ำจัดได้อย่ำงง่ำยดำย
ท ำไมเจ้ำถึงยั่วยุเขำในตอนนั้น!
งำนหยำบเกินไปแล้ว!
อย่ำงไรก็ตำม หวำงยี่ถงก็หมดหนทำงเช่นกัน
ในตอนแรก เขำก็ได้ตรวจสอบเย่ชิวไป่
ทรำบเพียงแต่ว่ำ เย่ชิวไป่ เกิดในตระกูลเย่ ในเมืองเทียนหยวน
ทำงภูมิภำคแดนใต้
จำกนั้น พรสวรรค์ของเขำก็ฟื้นคืนมำ และเขำเข้ำส ำนักชำงเต๋ำ
แดนใต้ เพื่อเรียนรู้จำกอำจำรย์
ส ำหรับอำจำรย์นั้น
ไม่มีข้อมูลใดๆ!
ในตอนนั้น ใครจะคิดว่ำคนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ จะปรำกฏตัวใน
ดินแดนเล็กๆ ทำงตอนใต้?
ถ้ำมีคนที่แข็งแกร่งขนำดนี้
เหตุใดส ำนักชำงเต๋ำแดนใต้จึงอ่อนแอ และสถำนะของส ำนักจึง
ต ่ำมำก ในบรรดำสี่ภูมิภำค
ใบหน้ำของหวำงยี่ถงเป็นสีเทำและรู้สึกพ่ำยแพ้
พวกเขำไม่ได้พ่ำยแพ้โดยประเมินศัตรูต ่ำเกินไป หรือโดยกำรยั่ว
ยุเย่ชิวไป่
แต่ต้องพ่ำยแพ้ เพรำะมีข้อมูลไม่เพียงพอ…
ตอนนี้ ถ้ำเจ้ำต้องกำรให้รำชวงศ์หลัวอี้ไม่พินำศ เจ้ำท ำได้เพียง
จับต้นขำของท่ำนทูตให้แน่น
อำจจะยังมีโอกำส
“หวำงเทียนหมิน” ก็มีสีหน้ำเคร่งขรึมเช่นกัน
ควำมแข็งแกร่งนี้คำดกันว่ำ อยู่จุดสูงสุดในสมัยโบรำณ
และนี่เป็นเพียงภำพฉำยเงำมำยำ
ไม่น่ำแปลกใจ ที่จักรพรรดินีหยุนหวงจะบูชำเขำเป็นอำจำรย์…
หวำงเทียนหมินไม่มีควำมคิดที่จะแก้แค้นอีกต่อไป เขำคิดแต่วิธี
ที่จะหนีออกไป…
ณ ขณะนี้.
ชำยหนุ่มถือพัดเดินออกมำ
มองไปที่หลู่ชำงเฉินเขำกล่ำวว่ำ: “ผู้อำวุโส ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นนี้
ข้ำต้องขออภัยและข้ำมีบำงสิ่งที่อยำกขอถำมท่ำน”
หลังจำกกล่ำวจบ เขำก็ก ำหมัดและค ำนับด้วยควำมเคำรพ
หลู่ชำงเฉินก็ดูเฉยเมยเช่นกัน
แม้ว่ำจะไม่มีลมปรำณ
แต่มีแรงกดดันที่มองไม่เห็นซึ่งกดขี่ชำยถือพัด
ชำยหนุ่มถือพัดกัดฟันและกล่ำวอย่ำงกล้ำหำญว่ำ “ครำวนี้ ที่ข้ำ
เชิญผู้อำวุโสมำที่นี่ มีเพียงต้องกำรสิ่งเดียว”
“จุดประสงค์ของผู้อำวุโสในดินแดนนี้คืออะไร?”
YOU MAY ALSO LIKE
