โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 204 โอสถแปลงนิพพาน

(จากบทนี้ไปคำว่าเม็ดยาศักดิ์สิทธิ์ จะขอเปลี่ยนใช้คำว่าโอสถนะ
ครับ เพื่อให้รูปประโยคดูลื่นขึ้น ขอบคุณครับ)

[ภารกิจรับศิษย์สำเร็จ รับรางวัล]

【เทคนิคการเพาะปลูก: บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล
(ฮุ่นตุ้นซิงเฉินลู่)】

【อาวุธศักดิ์สิทธิ์: ขวานดาวตก】

【สูตรยา: โอสถแปลงนิพพาน】

【วัตถุดิบทั้งหมดของโอสถแปลงนิพพาน】

【ภารกิจเพิ่มเติม เริ่มงานพัฒนาลูกศิษย์ เป้าหมาย:ซือเฉิง】

【ฝึกฝนจนพรสวรรค์กลายเป็นระดับ sss และในขณะเดียวกันก็
มีคุณสมบัติในการเป็นจักรพรรดิ รางวัลมากมายจะออกให้ในตอน
เสร็จภารกิจ】

หลังจากได้รับรางวัล

หลู่ชางเฉินมอบ บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล(ฮุ่นตุ้นซิงเฉิน
ลู่) และ ขวานดาวตกให้กับซือเฉิง

เดิมทีซือเฉิงปฏิเสธ

แต่หลังจากที่หลู่ชางเฉินบังคับเขาโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ ซือ
เฉิงก็รับไป

อย่างไรก็ตาม ในใจของซือเฉิงเขาได้ตัดสินใจแล้วว่า ในอนาคต
เขาต้องตอบแทนอาจารย์เป็นร้อยเท่าพันเท่า!

ทั้งสามกลับไปที่ศาลาเฉาถัง

หงหยิงและหนิงเฉินซิน เดินขึ้นมาพบทั้งสามคน

นางเห็นซือเฉิงข้างหลังหลู่ชางเฉิน

หงหยิงยิ้มและกล่าวว่า “นี่คือศิษย์น้องห้าใช่ไหม?”

ซือเฉิงรีบกล่าวด้วยความเคารพ: “ศิษย์พี่หญิงรองและศิษย์พี่
สาม ข้าขอคำนับ”

หนิงเฉินโบกมือและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ไม่มีกฎมากมายในศาลา
เฉาถัง เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นอย่ากดดัน”

ซือเฉิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น

หลู่ชางเฉินขัดจังหวะการสนทนาของหลายๆ คน

กลอกตาแล้วกล่าวว่า “ไปที่โต๊ะเร็วๆ ข้าหิวแล้ว!”

ทุกคนหัวเราะ นั่งที่โต๊ะหินและเริ่มกิน

เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่าวว่า: “ศิษย์น้องหญิง ซุปของเจ้าดีขึ้นเรื่อยๆ”

เมื่อได้ยินคำชมเชยนี้

หงหยิงไม่มีความสุข แต่จ้องมองไปที่เย่ชิวไป่และกล่าวว่า “เมื่อ
ถึงเวลา เจ้าต้องเป็นคนทำอาหารแทนข้า!”

เย่ชิวไป่: “…”

มู่ว่านเอ๋อยืนอยู่ข้างๆ หน้าบึ้งและไม่กล่าวอะไร

หงหยิงดูเหมือนจะเห็นว่ามู่ว่านเอ๋อร์กำลังคิดอะไรอยู่ จึงยื่นปลา
ให้นางชิ้นหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “น้องสาวว่านเอ๋อร์ เกิดอะไร
ขึ้น”

มู่ว่านเอ๋อแทบจะบุ้ยปากขึ้นไปบนฟ้าแล้วกล่าวว่า: “ท่านลุง ท่าน
รับเด็กฝึกงานอีกแล้ว ทำไมท่านไม่รับข้า”

หลู่ชางเฉินยิ้มและกล่าวว่า “รีบกินข้าว มันยังไม่ถึงเวลา”

กล่าวตรงๆ.

การทำงานหนักของมู่ว่านเอ๋อ ถูกสังเกตเห็นโดยหลู่ชางเฉินอยู่
แล้ว

ในขณะที่เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ กำลังฝึกฝน มู่ว่านเอ๋อก็กำลัง
เรียนรู้การปรุงยา

ในขณะที่เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ กำลังพักผ่อน มู่ว่านเอ๋อกำลังดู
สรุปการปรุงยาของหลู่ชางเฉิน

เรียกได้ว่า ทำงานหนักสุดๆ

ความสามารถในการปรุงยา ก็ไม่เลวเหมือนกัน

นางมักจะนึกถึงโอสถได้หลายชนิด

มีบางอย่างที่แม้แต่หลู่ชางเฉิน ยังไม่เคยนึกถึง!

และมันมีประโยชน์

แม้แต่มู่ว่านเอ๋อ ก็เป็นที่รู้จักกันดีในโถงโอสถ

บางครั้ง แม้แต่ผู้อาวุโสโถงโอสถ ก็ยังมาขอคำแนะนำจากมู่ว่าน
เอ๋อ

ในตอนนี้ ความแข็งแกร่งในการปรุงยาของมู่ว่านเอ๋อ ได้
เหนือกว่าผู้อาวุโสโถงโอสถแล้ว

แค่ไม่ได้ไปเอาคุณวุฒ เป็นนักปรุงยาเท่านั้นเอง

มิฉะนั้น ระดับจะต้องเกินเขาไปแล้ว

เย่ชิวไป่ปลอบโยน: “น้องสาวว่าน ไม่ต้องกังวล ท่านอาจารย์มี
เหตุผลของเขาที่ทำเช่นนี้”

มู่ว่านเอ๋อพยักหน้า เปลี่ยนความเศร้าโศกและความโกรธเป็น
ความอยากอาหาร

รีบกินอาหาร!

หลู่ชางเฉินยิ้มและกล่าวว่า “เฮ้! ช้าลงหน่อย สาวน้อย!”

“ไม่ ข้าหิว!”

“อย่าคว้า อย่าคว้า ข้าจะกินอะไรถ้าเจ้าไม่ช้าลง!”

ซือเฉิงกินอย่างระมัดระวัง เห็นบรรยากาศแล้วเขาก็อดหัวเราะ
ไม่ได้

กล่าวตรงๆ.

เขาคิดว่าศาลาเฉาถังจะน่ากลัวมาก

แต่กลยเป้นว่า เขาชอบบรรยากาศแบบนี้มาก

แบบครอบครัว…

หลังอาหาร

หลู่ชางเฉินกำลังคิดว่า จะฝึกซือเฉิงอย่างไร?

ต้องเพิ่มขอบเขตและพรสวรรค์ของเขาเท่านั้น จึงจะถึงมาตรฐาน
ที่ระบบกำหนด

เป็นที่รู้จักกันดีว่า

พรสวรรค์นั้นถูกกำหนดโดยธรรมชาติ

การฝึกโดยไม่มีพรสวรรค์นั้น เป็นเรื่องยาก

ขอบเขตนั้นพัฒนาได้ง่ายกว่าพรสวรรค์ แต่มาตรฐานที่ระบบ
มอบให้คือ การก้าวไปสู่การเป็นจักรพรรดิ

แน่นอนว่ามันไม่ง่ายเลย

หลู่ชางเฉินนึกถึงโอสถแปลงนิพพาน

คำอธิบายเอฟเฟกต์นั้นง่ายมาก

มันสามารถเปลี่ยนพื้นฐานของคนๆ หนึ่งไปได้อย่างมาก!

อย่างไรก็ตาม ระดับของโอสถสูงมาก!

มันเกินระดับโอสถทั้งหมด ที่หลู่ชางเฉินเคยกลั่นได้จนถึงตอนนี้!

แม้แต่วัสดุ ระบบยังให้เขา

หลู่ชางเฉิน คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากนั้นจึงเริ่มกลั่นมัน

ในขณะเดียวกัน ก็เรียกมู่ว่านเอ๋อให้มาดู

แม้จะไม่ได้รับนางเป็นศิษย์

อย่างไรก็ตาม หลู่ชางเฉินค่อนข้างประทับใจกับการทำงานหนัก
ของมู่ว่านเอ๋อ และยินดีที่จะพาสาวน้อยคนนี้ไปด้วย

ไม่ต้องกล่าวถึง

แนวคิดในการปรุงยาของมู่ว่านเอ๋อนั้น เหมือนกับของเขาเอง!

หลู่ชางเฉิน หยิบส่วนผสมออกมาแล้วโยนเข้าไปในเตาปรุงยา
พร้อมกัน

เปลวไฟที่ไม่มีที่สิ้นสุดถือกำเนิดขึ้น และคุณสมบัติทางยาก็เริ่ม
ได้รับการขัดเกลา!

มู่ว่านเอ๋อกำลังจดจ่ออยู่กับการเฝ้าดูกระบวนการปรุงยาของหลู่
ชางเฉิน โดยไม่กระพริบตา

นักปรุงยาที่เก่งกาจ

ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจสอน แต่แค่สังเกต เจ้าจะได้รับประโยชน์
มากมายจากมัน!

การสกัดคุณสมบัติทางยา ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหลู่ชางเซิง

ความยากของโอสถนี้คือ ไม่ควรมีข้อผิดพลาดแม้แต่เล็กน้อย
ในการหลอมรวมคุณสมบัติทางยา

แต่.

ด้วยระดับการปรุงยาของหลู่ชางเฉิน ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับ
เรื่องนี้

หลังจากผ่านไปครึ่งวัน

ในห้องปรุงยา มีออร่าปราณลึกลับและน่าเกรงขามปรากฎขึ้น!

ถึงภาวะเฉิงตันแล้ว!
(ควบกลั่นเป็นเม็ด)

หลู่ชางเฉินตะโกนบอกนกน้อยข้างต้นหลิว: “ขอยืมไฟนิพพาน
หน่อย!”

เมื่อได้ยินคำกล่าว

นกน้อยก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน เพราะรู้ว่าหลู่ชางเฉินกำลังปรุงยาที่
สำคัญอยู่

นกน้อยกระพือปีก ด้านหลังนกน้อย เงาของนกหวงศักดิ์สิทธิ์
ปรากฏขึ้นโดยไม่คาดคิด!
(เฟิ่ง(凤)คือนนกฟีนิกซ์ตัวผู้ ส่วนหวง(凰) คือนกฟีนิกซ์ตัวเมีย)

เหนือภาพหลอนของนกหวงศักดิ์สิทธิ์ มีกระแสเพลิงแห่งนิพพาน

อากาศภายใต้เพลิงแห่งนิพพานที่แผดเผา มีภาพแห่งความแตก
สลาย!

ทันใดนั้น เพลิงแห่งนิพพานก็พวยพุ่งเข้าไปในห้องปรุงยา

หลู่ชางเฉิน หลอมเพลิงแห่งนิพพานเข้าไปในเตาหลอมยา

ใช้สิ่งนี้เพื่อทำให้ควบแน่นเป็นโอสถ

โอสถแปลงนิพพาน

ใช้เพลิงแห่งนิพพานของนกน้อยเพื่อปรุงยา

วิธีนี้น่าจะดีกว่าไหม?

นี่ไม่มีในสูตรยา

หลู่ชางเฉิน อยากลองด้วยตัวเอง

หากล้มเหลว หลู่ชางเฉินยังมั่นใจในการรักษาคุณสมบัติทางยา
ที่สกัดจากมัน เพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองวัสดุ

และปรากฎว่า

ความคิดของหลู่ชางเฉินนั้นถูกต้อง

หลังจากหนึ่งก้านธูป

กระแสไฟพวยพุ่งออกมาจากมัน!

โอสถในเปลวไฟนั้นเริ่มปรากฏขึ้น!

(อธิบายเพิ่มเติม หลังจากระดับโอสถสวรรค์จะไม่มีตันเจี๋ย!
(หายนะชั่วกัลป์))**ผู้แต่ง

มู่ว่านเอ๋อรู้สึกถึงออร่าที่สง่างามอยู่ในนั้น และดวงตาของนางก็
แสดงความประหลาดใจ

โอสถที่หลู่ชางเฉินกำลังกลั่นอยู่

เป็นโอสถระดับสูงสุด ที่นางอเคยเห็นมาในชีวิต!

แม้แต่โอสถวิญญาณเยือกแข็ง ก็ยังด้อยกว่ามาก!

ทันใดนั้นหลู่ชางเฉินโบกมือ ตบเตาหลอมโอสถ และโอสถก็พุ่ง
ออกมา!

มันลากเปลวเพลิงแห่งนิพพาน และโจมตีหลู่ชางเฉินด้วย
ความคิดริเริ่มของโอสถเอง!

ช่างมหัศจรรย์อย่างยิ่ง!

หลู่ชางเฉินเย้ยหยัน: “ในเมื่อข้าเป็นคนขัดเกลาเจ้า เจ้ายัง
ต้องการฆ่าข้าอีกหรือ?”

บีบฝ่ามือข้างที่ว่าง

กำห้านิ้ว!

ทันใดนั้น มิติพื้นที่รอบๆ โอสถ เริ่มบีบเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง!

โอสถแปลงนิพพานติดอยู่ในนั้น!

ไม่ว่ามันจะพุ่งไปทางซ้ายหรือขวา ก็ไม่มีทางที่จะออกไปได้!

รอจนกว่ามันจะยอมแพ้ในที่สุด

หลู่ชางเฉิน ใส่ไว้ในกล่องพิเศษ

บนกล่องมีค่ายกลเล็กๆ

ท้ายที่สุด ขวดหยกไม่สามารถผูกมัดโอสถระดับนี้ได้อีกต่อไป

ในขณะที่มู่ว่านเอ๋อได้เห็นกระบวนการปรุงยา นางก็เดินออกไป
อย่างใช้ความคิดและเริ่มตรึกตรอง

ครั้งนี้ นางได้รับผลประโยชน์อย่างมาก!

หลู่ชางเฉิน เรียกซือเฉิงและขอให้เขารับโอสถไป