โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 207 แดนเหนือสุดขีด เซิ่นวู่ถือก ำเนิด!

ตั้งแต่กำรกลับมำจำกสงครำมกับรำชวงศ์หลัวอี้

เสี่ยวเฮยก็เงียบไป

นั่งบนหน้ำผำ ตำว่ำงเปล่ำ มองท้องฟ้ำ ไม่รู้จะคิดอะไร

เขำนั่งอยู่อย่ำงนั้นหลำยสิบวัน

และตอนนี้ หลังจำกหำยดีแล้ว

ในดวงตำมีแม้แต่สัมผัสแห่งควำมเศร้ำและควำมโกรธ!

เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ ถำม แต่เสี่ยวเฮยเพียงแค่ส่ำยหัว และไม่
กล่ำวอะไร

สิ่งนี้ท ำให้ทุกคนกังวลมำก

หลู่ชำงเฉินไม่ได้กล่ำวอะไร แต่มองไปที่เสี่ยวเฮย สีหน้ำของเขำ
เรียบเฉย

เมื่อรับเสี่ยวเฮยเป็นศิษย์

ดูเหมือนเขำจะจ ำอะไรไม่ได้เลย

ในตอนนั้น หลู่ชำงเฉิงรู้ว่ำเสี่ยวเฮยสูญเสียควำมทรงจ ำ

ในตอนนี้ กำรปรำกฏขึ้นอย่ำงกะทันหันของควำมผิดปกติ น่ำจะ
เป็นเพรำะบำงสิ่งที่ปรำกฏขึ้น ในควำมทรงจ ำ

สิ่งนี้ตือสำเหตุที่ท ำให้เสี่ยวเฮยผิดปกติ

ส ำหรับภำรกิจระบบของเสี่ยวเฮย คือกำรช่วยให้เขำฟื้นควำม
ทรงจ ำ

เนื้อหำมีดังนี้

【เริ่มภำรกิจกำรพัฒนำ ช่วยเสี่ยวเฮยปลดผนึกร่ำงของมำร
และคืนชิ้นส่วนควำมทรงจ ำของเสี่ยวเฮย】

【ในช่วงเวลำนี้ ผนึกไม่สำมำรถแก้ได้】

ข้ำเกรงว่ำ น่ำจะเป็นตอนที่เขำฝึกฝนกำยมำรนิรันดร์ ในทุ่ง
น ้ำแข็งที่แดนเหนือสุดขั้ว

เสี่ยวเฮยฝึกฝนขั้นนที่สองส ำเร็จ

ด้วยเหตุนี้ ผนึกร่ำงมำรในใจของเสี่ยวเฮยจึงคลำยลง และควำม
ทรงจ ำในนั้นเริ่มปรำกฏขึ้นอย่ำงแผ่วเบำ

อีกเจ็ดวันต่อมำ

เสี่ยวเฮยในที่สุดก็ริเริ่มที่จะหำหลู่ชำงเฉิน แล้วกล่ำวว่ำ “ท่ำน
อำจำรย์ ดูเหมือนข้ำมีบำงอย่ำงที่ต้องท ำ”

หลู่ชำงเฉินนอนอยู่บนพนักพิง มองไปที่เสี่ยวเฮ แล้วกล่ำวว่ำ
“ถ้ำเป็นเช่นนั้น ก็ไปท ำเถอะ”

“แต่ข้ำไม่รู้ว่ำต้องท ำยังไง”

เสี่ยวเฮยเกำหัวของเขำด้วยแววตำกระตือรือร้น และกล่ำวว่ำ:
“ข้ำรู้สึกอยู่เสมอว่ำมีบำงสิ่งที่ข้ำต้องท ำ แต่ข้ำคิดไม่ออกว่ำมันคือ
อะไร!”

เมื่อฟังสิ่งที่เสี่ยวเฮยกล่ำว

หลู่ชำงเชิงก็เข้ำใจ

แม้ว่ำผนึกของเสี่ยวเฮยจะหลวมเล็กน้อย แต่เขำก็จ ำบำงสิ่งได้
รำงๆเท่ำนั้น

เพียงแต่ว่ำ หำกไม่พบชิ้นส่วนควำมทรงจ ำ เขำก็จะไม่สำมำรถ
ทรำบเนื้อหำเฉพำะของสิ่งเหล่ำนั้นได้

หลู่ชำงเฉินไม่รู้ว่ำ ชิ้นส่วนควำมทรงจ ำเหล่ำนั้นอยู่ที่ไหน

เขำไม่มีทำงเลือกอื่นนอกจำกปลอบเขำเบำๆ: “ในเมื่อเจ้ำคิดไม่
ออก ก็ปล่อยให้ธรรมชำติจัดกำร”

“บ่มเพำะให้ดี และเมื่อพลังของเจ้ำแข็งแกร่งขึ้น เจ้ำจะมี
คุณสมบัติที่จะท ำสิ่งต่ำงๆ ของตัวเองให้ส ำเร็จเมื่อเจ้ำนึกถึงสิ่ง
เหล่ำนั้นออก”

เมื่อได้ยินค ำกล่ำว

เสี่ยวเฮยได้แต่พยักหน้ำ

ท้ำยที่สุด เขำก็ไม่เข้ำใจว่ำมันคืออะไร

แทนที่จะท ำเช่นนี้ เป็นกำรดีกว่ำที่จะฟังท่ำนอำจำรย์และฝึกฝน
อย่ำงหนัก

ดังนั้น เขำจึงหันหลังและจำกไป นั่งบนหน้ำผำเพื่อฝึกฝน

หลู่ชำงเฉินช ำเลืองมองที่หลังของเสี่ยวเฮย เขำคิดกับตัวเอง

ได้เวลำช่วยเสี่ยวเฮย ค้นหำเบำะแสของชิ้นส่วนควำมทรงจ ำแล้ว

แต่จะหำได้อย่ำงไร?

ตัวเขำไม่ได้มีอ ำนำจทุกอย่ำง

หลู่ชำงเฉินไม่มีทำงเลือก นอกจำกส่ำยหัว

เดินต้องทีละก้ำว ข้ำวต้องกินทีละค ำ

จะรีบร้อนไม่ได้!

กับมำดูที่หงหยิง

กำรสร้ำงจักรวรรดิหยุนหวงขึ้นใหม่ของหงหยิง เริ่มหมักเข้ำที่
อย่ำงช้ำๆ

ตระกูลนิกำยทั้งหมดได้เปิดกำรปราชุม

กล่ำวตำมตรง กำรกลับมำของจักรวรรดิหยุนหวง

นิกำยชนชั้นสูงส่วนใหญ่ไม่พอใจที่เห็นฉำกนี้

ท้ำยที่สุด กำรกระจำยของอ ำนำจในปัจจุบัน

ต่ำงแยกกันปกครอง.

กองก ำลังทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นเขตอ ำนำจตำมระดับภูมิภำค

เมื่อจักรวรรดิหยุนหวงถูกสร้ำงขึ้นใหม่

หมำยควำมว่ำ กองก ำลังเหล่ำนี้จะถูกรวมเข้ำด้วยกัน

นอกจำกนี้ ยังหมำยควำมว่ำ กองก ำลังที่ไม่ได้อยู่ภำยใต้เขต
อ ำนำจหงหยิง จะถูกจัดกำรโดยจักรวรรดิหยุนหวงนั่นเอง

ในสมัยโบรำณนั้น.

จักรวรรดิหยุนหวง เป็นผู้ปกครองเขตแดนนี้

และตระกูลต่ำงๆ ที่คุ้นเคยกับเสรีภำพอยู่แล้ว พวกเขำจะเต็มใจ
ให้จักรวรรดิหยุนหวงปกครองได้อย่ำงไร?

มีเหตุผลที่ส ำคัญกว่ำนั้น

กำรฟื้นฟูจักรวรรดิหยุนหวง

จุดประสงค์คืออะไร?

ค ำตอบนั้นชัดเจนในตัวเอง

ผู้น ำระดับสูงของทุกกองก ำลังก็เข้ำใจเช่นกัน

นำงต้องกำรที่จะต่อสู้กับเส้นำงสวรรค์อีกครั้ง!

นำงเคยล้มเหลวในสมัยโบรำณ ท ำให้เกิดกำรล่มสลำยของ
นิกำยและตระกูลจ ำนวนนับไม่ถ้วน

ปัจจุบัน อำรยธรรมของทวีปนี้ แตกแยกยิ่งกว่ำสมัยโบรำณเสีย
อีก

แล้วจะสู้เส้นทำงสวรรค์ได้อย่ำงไร?

แค่คิดก็ตำยแล้ว!

ตระกูล นิกำยเหล่ำนี้ไม่ต้องกำรตำย ดังนั้นโดยปกติแล้ว พวก
เขำจึงไม่มีควำมสุขที่จะเห็นจักรวรรดิหยุนหวงถูกสร้ำงขึ้นมำใหม่

ในมุมมองของพวกเขำ กำรสร้ำงจักรใรรดิขึ้นมำใหม่นั้น มีแต่
อันตรำย ไม่มีประโยชน์!

แน่นอนว่ำ ยังมีกำรสนับสนุนจำกกองก ำลังจ ำนวนน้อยเช่นกัน

ตัวอย่ำงเช่น ส ำนักชำงเต๋ำ

อีกตัวอย่ำงหนึ่งคือ นิกำยหยินเจี้ยนซ่ง

หงหยิงเข้ำใจเหตุผล ที่ยักษ์ใหญ่ทั้งสองในจงหยูเห็นด้วย

มันเป็นเพรำะ ท่ำนอำจำรย์หลู่ชำงเฉิน

พวกเขำรู้ว่ำ ควำมแข็งแกร่งของหลู่ชำงเฉินนั้น น่ำกลัวเพียงใด

และด้วยเหตุนี้

เจ้ำส ำนักชำงเต๋ำแดนใต้ ฉินเทียนหนำนจึงมำที่ศำลำเฉำถัง

“ชำงเฉิน ข้ำไม่ได้คำดคิดว่ำภูมิหลังของหงหยิงจะไม่ธรรมดำ
ขนำดนี้”

หลู่ชำงเฉินไม่แปลกใจและกล่ำวว่ำ “เกิดอะไรขึ้น?”

ฉินเทียนหนำนยิ้มและกล่ำวว่ำ: “ข้ำมำเพียงเพื่อบอกเจ้ำว่ำ
ส ำนักชำงเต๋ำและนิกำยหยินเจี้ยนซ่ง จะยืนอยู่เคียงข้ำงกับจักรวรรดิ
หยุนหวง”

หลู่ชำงเฉินพยักหน้ำ

ข้ำรู้สึกหมดหนทำงเล็กน้อยในใจ

สิ่งนี้มันเป็นหนี้บุญคุณอีกแล้ว!

แต่หลู่ชำงเฉินไม่สำมำรถปฏิเสธได้

เพรำะอย่ำงไร หงหยิงก็เป็นลูกศิษย์ของเขำ

ในตอนะนี้ หงหยิงยังคงต้องกำรกำรสนับสนุนจำกกองก ำลังยักษ์
ใหญ่

…

ภูมิภำคตะวันตก

นิกำยพุทธะ

แน่นอน นิกำยก็ได้รับข่ำวเช่นกัน

ในห้องโถง

ชำยชรำสี่คนรวมตัวกัน

ทุกคนดูสง่ำงำม

“เจ้ำเคยได้ยินไหมว่ำ จักรพรรดินีหยุนหวงกลับชำติมำเกิดได้
ส ำเร็จ และจะสร้ำงจักรวรรดิหยุนหวงขึ้นใหม่”

“ตอนนี้ หวู่ซู(เครำยำว) และ หวู่หนู(โกรธเกี้ยว) ตำยแล้ว แม้ว่ำ
มันจะเพื่อประโยชน์ของท่ำนทูต แต่ท่ำนทูตก็ยังตำย มันเป็นเพียงข้อ
ต่อรองเพื่อปกป้องท่ำนทูต ข้ำเกรงว่ำจะไม่เพียงพอที่จะดึงดูดควำม
สนใจ ของเขตแดนเบื้องบน”

“ถูกต้อง นิกำยพุทธะวำงแผนมำหลำยหมื่นปีแล้ว จะพลำด
ไม่ได้”

แผนของนิกำยพุทธะ ไม่แตกต่ำงจำกของจักรวรรดิหยุนหวง

พวกเขำล้วนต้องกำรไปยังแขตแดนอื่น!

แต่วิธีกำรของนิกำยพุทธะนั้น สวนทำงกับของจักรวรรดิหยุนหวง

จักรวรรดิหยุนหวงต้องกำรต่อสู้เพื่อให้ได้มำ

แต่นิกำยพุทธะ เลือกที่จะช่วยเหลือเขตแดนเบื้องบน และได้รับ
กำรชื่นชมจำกกองก ำลัง เพื่อให้น ำนิกำยพุทธะไปสู่เขตแดนเบื้อง
บน!

“เนื่องจำกเป็นกรณีนี้ เรำจึงต้องขัดขวำงกำรสร้ำงจักรวรรดิหยุน
หวง และพยำยำมมีส่วนร่วมในช่วงเวลำนี้ ด้วยวิธีนี้เรำจึงจะได้รับข้อ
ต่อรองมำกขึ้น และได้ไปที่เขตแดนเบื้องบนเมื่อพวกเขำลงมำ! ”

ทั้งสี่คนพยักหน้ำเห็นด้วย

พวกเขำไม่มีทำงถอย

จำกนี้ไป นิกำยพุทธะ จะพยำยำมอย่ำงดีที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้
จักรวรรดิหยุนหวงรวมพลังกับแผ่นดินใหญ่!

ณ ตอนนี้ ที่ไหนสักแห่งในภูมิภำคแดนใต้

หงหยิงและกองพลเก้ำสวรรค์ มำรวมตัวกันที่นี่

หยุนหมิงขมวดคิ้วและกล่ำวว่ำ “ฝ่ำบำท สถำนกำรณ์ปัจจุบันไม่
เป็นไปในทำงที่ดี”

หยุนจ้ำนพยักหน้ำเห็นด้วย: “ยกเว้นส ำนักชำงเต๋ำ นิกำยหยิน
เจี้ยนซ่ง และกองก ำลังในภูมิภำคแดนเหนือ แทบไม่มีใครอยำกเห็น
กำรรวมแผ่นดินจักรวรรดิหยุนหวง”

หงหยิงฟังรำยงำนของผู้ใต้บังคับบัญชำของนำง พยักหน้ำและ
กล่ำวว่ำ: “นี่เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”

“แล้วเรำควรท ำอย่ำงไร?” หยุนซำนดูเคร่งขรึม: “หำกเรำไม่
สำมำรถรวมพลังของทั้งทวีปได้ ข้ำเกรงว่ำเรำจะไม่สำมำรถพิชิต
เส้นทำงสวรรค์ได้”

ทันใดนั้น หยุนหมิงก็คิดวิธีและกล่ำวว่ำ “ฝ่ำบำท ขอควำม
ช่วยเหลือจำกท่ำนอำจำรย์ของท่ำนดีไหม”

เมื่อได้ยินค ำกล่ำวของหยุนหมิง หงหยิงก็อดไม่ได้ที่จะส่ำยหัว
และกล่ำวว่ำ: “เว้นแต่จะมีควำมจ ำเป็นอย่ำงยิ่ง ก็ไม่จ ำเป็นต้องขอให้
ท่ำนอำจำรย์เคลื่อนไหว”

“ในปัจจุบัน กำรรวบรวมแผ่นดินท ำได้อย่ำงช้ำๆเท่ำนั้น สิ่งที่
ส ำคัญที่สุดคือ กำรฟื้นฟูควำมแข็งแกร่งอย่ำงสมบูรณ์”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กองพลเก้ำสวรรค์ก็พยักหน้ำอย่ำงช่วยไม่ได้

ตอนนี้ ก็คงต้องท ำตำมแผนนี้ไปก่อน

….

วันเวลำผ่ำนไปอย่ำงรวดเร็ว

อีกร้อยวันผ่ำนไป ข่ำวชิ้นหนึ่งมำจำกภูมิภำคแดนเหนือ

ในตอนเหนือสุด มีกำรค้นพบออร่ำปรำณที่ผันผวนอย่ำงมำก!

มีควำมสงสัยว่ำ จะมีเซิ่นวู่ถือก ำเนิดขึ้นมำ!
(神物 ควำมหมำยประมำณว่ำ เครื่องรำงของเทพ สมบัติเทพ
เจ้ำ)