โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 257 มหาจักรพรรดิทั้งแปด หลูฉางเซิงเคลื่อนไหว!

เขาวางแผนมานับพันปี

ในตอนนี้ กงเจียงหานเริ่มหมดความอดทนแล้ว

ตอนนี้ ถ้าเขาไม่ได้หัวใจของเขตแดน แผนในอนาคตของเขาก็
จะพังไปด้วย

ส่วนกองทัพพันธมิตรของเขตแดนทุรกันดาร(หมานฮวง) ยิ่ง
หวั่นไหว เมื่อได้ยินคำกล่าวเหล่านี้

ใช่สิ!

ตราบเท่าที่ข้ามอบหัวใจของเขตแดนนั้นไห้ ข้าก็สามารถไปยัง
เขตแดนอื่นได้ และรับประกันว่าข้าจะไม่ตาย?

ข้าไม่จำเป็นต้องต่อสู้ในสงครามนี้เลย!

มหาเสนาบดีแอบคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขากำลังต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง

แต่หลู่ฉางเซินก็ยืนขึ้นและตะโกน: “เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่า ตราบ
ใดที่เจ้ามอบสิ่งของให้ มันจะช่วยชีวิตของเจ้าได้”

เสียงนั้นราวกับได้รับพรจากสวรรค์ และฟังเหมือนเสียงฟ้าร้อง
กึกก้องในหูของกองทัพพันธมิตร!

ทุกคนมองไปที่หลู่ฉางเซินด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลู่ฉางเซินพยักหน้าอย่างลับๆ

หลู่ฉางเซินกล่าวต่อ: “ลองคิดดูสิ ทำไมในสมัยโบราณ กอง
กำลังทั้งหมดบนโลกนี้ จึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว และเริ่มทำสงคราม
เขตแดนขึ้นมา”

ใช่แล้ว

ทำไมล่ะ?

แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งมากในสมัยโบราณ แต่ก็เป็นไปไม่ได้
ที่พวกเขาจะไม่รู้ว่า ช่องว่างระหว่างเขตแดนเบื้องบนกับเขตแดนนี้
กว้างแค่ไหน

เมื่อหลู่ฉางเซินเห็นว่า ทุกคนกำลังคิดตามที่เขาพูด

เขาก็ใช้คำอวยพรจากสวรรค์ขนาดใหญ่อีกครั้ง เสียงก้อง
คำรามในหูของทุกคน

“อีกตัวอย่างหนึ่ง เจ้าคิดว่าปราณจิตวิญญาณในเขตแดนเบื้อง
บนเพียงพอหรือ? ถ้าเราขึ้นไปและแบ่งปันปราณจิตวิญญาณนี้กับ
พวกเขา เจ้าคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมให้เราจริงๆหรือ?”

เมื่อศิษย์และทุกคนได้ยินหลู่ฉางเซินกล่าวถึงเรื่องนี้

หงหยิง เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง

ท่านอาจารย์…ท่านเปลี่ยนไปแล้ว

ท่านพูดเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

จริงๆ แล้ว หลู่ฉางเซินก็ไม่ต้องพูด!

แต่ทำไงได้!

หากสิ่งที่ศัตรูทำนั้น ทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพสั่นคลอน

ข้าก็แพ้นะสิ

แล้วข้าจะยังตกปลาได้ยังไง!?

ในเวลานี้ ความคิดของผู้คนในกองทัพพันธมิตรก็เปลี่ยนไปมาก
เช่นกัน

หลังจากฟังคำกล่าวของหลู่ฉางเซิน พวกเขาก็คิดได้ทันที

ใช่ ทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนี้?

มันไม่ดีสำหรับพวกเขาแน่นอน!

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลู่ฉางเซินก็เปลี่ยนทิศทาง ชี้ไปที่ท้องฟ้าแล้ว
กล่าวว่า “แล้วทำไมเราไม่ลุกขึ้นมาต่อต้านล่ะ”

“เพื่อตัวเจ้าเอง เพื่อคนรุ่นหลัง สู้เพื่ออนาคต?”

“เมื่อเราได้รับชัยชนะ เราจะสามารถไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้ใน
อนาคต ประวัติศาสตร์จะบันทึกเราและเขียนเราลงในบันทึก!”

“เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!”

“ถ้าเจ้าแพ้ ก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี แล้วทำไม
เจ้าไม่ลองดูล่ะ!”

ยื่นเค้กขนาดใหญ่ให้!

ใช่แล้ว ในฐานะนักเดินทางข้ามเวลา

ในฐานะคนทำงานหนักที่มีประสบการณ์ 996 เป็นไปได้อย่างไร
ที่เขาจะไม่รู้วิธีการวาดเค้กก้อนโต?
(996 หมายถึง วัฒนธรรมการทำงานล่วงเวลา พนักงานออฟฟิศ
ทำงานตั้งแต่ 9.00AM. ถึง 9.00PM. 6 วันต่อสัปดาห์)

ในชีวิตที่แล้วของเขาหลู่ฉางเซิน เขาอยู่ในระดับที่ เขาไม่มีสิทธิ์
ได้กินเค้กด้วยซ ้า (ประมาณตำแหน่งต ่าต้อย)

แต่เมื่อข้าอยู่ที่นี่

ฮิฮิ.

เจ้ารู้หรือไม่ว่า การประท้วงลดเวลางานคืออะไร? (ก็ว่าทำไมมันขี้
เกียจจัง 555)

ระหว่างคำกล่าวของหลู่ฉางเซิน

ใบหน้าของสมาชิกทุกคนในกองทัพพันธมิตร ก็เริ่มตื่นเต้นมาก
ขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนท้าย พวกเขากำหมัดแน่นและชูกำปั้นขึ้นสูง ตะโกนร้อง
สุดกำลัง!

หงหยิงและเย่ชิวไป่มองหน้ากัน และยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

ไม่ว่ามองมุมไหน……

มองยังไงก็รู้สึกว่า ท่านอาจารย์ในตอนนี้ เหมือนพ่อค้าขี้โกหก…

ลืมมันไปซะ

ไม่ว่าอย่างไร.

ขวัญกำลังใจของกองทัพพันธมิตรก็ได้รับการฟื้นฟูแล้ว

ในตอนนี้เอง

หงหยิงก็ยืนขึ้น และมองดูผู้คนจากนอกเขตแดนที่เลยถนน
สวรรค์ไป

“หมื่นปีที่แล้ว เราไม่เคยประนีประนอมในเรื่องนี้”

“และในวันนี้ มันก็เช่นกัน”

กงเจียงหานก้มหัวลง ดวงตาของเขามองไปทั่วท้องฟ้าและตกลง
ไปที่หงหยิง

“จักรพรรดินีหยุนหวง? ดูเหมือนว่าเจ้าได้กลับชาติมาเกิดแล้ว”

“อย่างไรก็ตาม ถ้าเจ้ายังไม่ฟื้นคืนสู่ขอบเขตมหาจักรพรรดิ เจ้า
จะต่อสู้กับเราได้อย่างไร?”

“ข้าไม่กังวลเรื่องนี้” หงหยิงตอบ

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของอีกฝ่าย กงเจียงหานก็หยุดกล่าวเรื่องไร้
สาระ

โบกมือของเขา

“ทุกคน โจมตี!”

หลังจากกล่าวจบ กงเจียงหานก็ก้าวไปข้างหน้าก่อน

ในเวลาเดียวกัน คนอีกเจ็ดคนที่ตามหลังเขา ก็ก้าวไปข้างหน้า
เช่นกัน

เพื่อทำลายค่ายกลในเส้นทางสวรรค์

เพื่อทำให้สงครามครั้งนี้จบลง

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงความคิดฝ่ายเดียวของกงเจียงหานและ
พวกของเขาเท่านั้น

หงหยิงหันไปมองไปที่หลู่ฉางเซิน

“ท่านอาจารย์ครับ ข้าฝากความหวังไว้ที่ท่าน”

หลู่ฉางเซินยักไหล่ ก้าวไปข้างหน้าและมาที่เส้นทางสวรรค์

ในกองทัพพันธมิตร ทุกคนมองไปที่หลังของหลู่ฉางเซิน

ทุกคนพูดต่อๆ กัน: “ข้าไม่รู้ว่าค่ายกลจะต้านคู่ต่อสู้ได้นานแค่
ไหน?”

“ตอนนี้ ไม่สำคัญว่านานแค่ไหน สิ่งสำคัญคือ มันจะกินแรงของ
ฝ่ายตรงข้ามได้หรือไม่?”

เจ้าสำนักหยานยังถามอย่างเคร่งขรึม: “เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสหลู่ ทำ
ได้แค่ไหน?”

หลินหลูเฟิ่งส่ายหัว

“ข้าไม่เข้าใจผู้อาวุโสหลู่มาโดยตลอด และข้าคิดว่าเขาแข็งแกร่ง
มากด้วย”

“อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของศัตรูก็ไม่ได้อ่อนแอ…”

ตรงกันข้ามกับหลู่ฉางเซิน

ใบหน้าของเขา…

รู้สึกประหม่านิดหน่อยด้วย!

ข้าไม่รู้ว่าค่ายกลเหล่านี้จะได้ผลหรือเปล่า?

ถ้าไม่ ข้าสามารถใช้ค่ายกลจิ่วหยูได้เท่านั้น

ในตอนนี้.

กงเจียงหานและพวกรวมแปดคน ก็มาถึเส้นสวรรค์พร้อมกัน

และเมื่อพวกเขาเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางสวรรค์

จู่ๆ ก็มีท่อนไม้ที่พันกันเป็นเกลียว พุ่งเข้าโจมตีพวกเขา!

ค่ายกลผนึกไม้ล้อมมังกร!

ทั้งแปดคนไม่ได้ปิดบังลมปราณของพวกเขา

ทั้งแปดคนเป็นมหาจักรพรรดิทั้งหมด!

ในเวลาเดียวกัน ลมปราณที่น่ากลัวก็ปะทุขึ้น!

เมื่อรู้สึกถึงลมปราณนี้

เจ้าสำนักหยานและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง

มหาอำนาจทั้งแปดในขอบเขตมหาจักรพรรดิ?

แล้วเราจะหยุดได้อย่างไร?

ข้าเกรงว่า แม้แต่ผู้อาวุโสหลู่ เขาก็ทำอะไรไม่ได้…

ทันใดนั้น ข้างๆ กงเจียงหาน ชายมีหนวดเคราก็ก้าวออกมา

แล้วโจมตีด้วยฝ่ามือข้างเดียว!

ปราณฝ่ามือมีแสงเสียงฟ้าร้องกึกก้อง กระทบเข้ากับค่ายกล
ผนึกไม้ล้อมมังกรเหล่านั้น!

คลิก คลิก คลิก!

ค่ายกลผนึกไม้ล้อมมังกร ถูกบดขยี้เป็นขี้เลื่อยทันที!

ชายมีหนวดเครายิ้มกว้างด้วยสายตาประชดประชัน

“เมื่อก่อนข้าเป็นเพียงแค่ภาพฉาย แต่ตอนนี้ ร่างจริงข้าอยู่นี่แล้ว
ดูสิ เจ้าจะหยุดข้ายังไง?”

แต่เมื่อเสียงแผ่วลง

ทันใดนั้น ขี้เลื่อยที่ลอยอยู่ในอากาศก็สว่างวาบ ด้วยแสงสีเขียว
อ่อนๆ!

ในบรรดาแสงสีเขียวเหล่านั้น มีเจตจำนงแห่งชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

เพียงครู่เดียวเท่านั้น

ภายใต้สายตาประหลาดใจเล็กน้อยของกงเจียงหานและคนอื่นๆ

ขี้เลื่อยกลายเป็นต้นไม้อีกครั้ง และพุ่งไปทางชายมีหนวดเครา!

คราวนี้ชายมีหนวดเคราเริ่มแย่แล้ว!

“อย่าประมาท!”

หลังจากกล่าวจบ ข้างๆ เขา หญิงสาวที่มีเสน่ห์ที่สวมผ้าคลุมสี
ดำยืนขึ้น

มือสีขาวราวหิมะคู่หนึ่งโบกมือเบาๆ

ลมปราณสีชมพูพ่นออกมาจากแขนเสื้อ

เมื่อลมปราณสีชมพูพ่นเบาๆ ลงบนต้นไม้ที่พุ่งเข้าหา

เมื่อต้นไม้สัมผัสกับลมปราณสีชมพู

มันก็กลายเป็นต้นไม้ตายซาก ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตา
เปล่า

โดยทันที.

ชายมีหนวดเคราก็ฟาดด้วยฝ่ามืออีกข้าง

ปราณฝ่ามือที่เปล่งประกายด้วยสายฟ้าในตอนนี้ ดึงดูดเมฆดำ
เป็นหย่อมๆ!

ท่ามกลางเมฆดำ ฟ้าร้องดังราวกับมังกรกำลังหายใจ!

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้น

มังกรสายฟ้า ฟาดลงมาจากเมฆมืด!

เหมือนกับการมาของเทพเจ้าแห่งสายฟ้า

มันลงมาเพื่อทำลายล้างโลก!

เกิดการระเบิดในค่ายกลผนึกไม้ล้อมมังกร ซึ่งมันกลายเป็น
ต้นไม้ตายซาก ด้วยอิทธิพลของลมปราณสีชมพู!

แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ พื้นที่ข้างๆ ของพวกเขาเริ่มบีบเข้า
หากัน!

ออร่าปราณถูกสูบฉีดทันที!

แม้แต่ปราณวิญญาณในร่างกายของคนทั้งสอง ก็ยังดูคลุมเครือ
มาก!

“เกิดอะไรขึ้น?!”

ทั้งสองตกใจมาก!

กงเจียงหานมองไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง เพียงเพื่อที่จะ
เห็นหลู่ฉางเซินยื่นมือออกมา

ค่ายกลหมอกผนึกแม่น ้าวิญญาณ และค่ายกลปิดล็อกพื้นที่ ก็
ระเบิดออกมาพร้อมกัน!