โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 375 ต้นก ำเนิดเดียวกัน

บนเรือเหำะขณะเดินทำง

มู่ชิงชิงยืนอยู่ที่หัวเรือ นำงเหมือนก ำลังคิดอะไรบำงอย่ำงอยู่

จู่ๆ มู่ฟู่เฉิงก็เดินเข้ำมำและถำมอย่ำงระมัดระวัง “ชิงชิง ท่ำนพ่อ ได้พูดอะไรกับเจ้ำหรือเปล่ำ?”

มู่ชิงชิงกลับมำมีสติอีกครั้งและหันมำมองดูพี่ชำยของนำง

ส ำหรับมู่ฟู่เฉิงแล้ว

มู่ชิงชิงกล่ำวได้เลยว่ำคุ้นเคยมำก

เขำเป็นตัวตนที่ไม่อำจบอกได้ว่ำกลัวควำมตำยหรือขี้ขลำด

แต่มู่ฟู่เฉิงเป็นคนระมัดระวังอย่ำงยิ่งเท่ำนั้น!

ในวันปกติ เมื่อบิดำต้องกำรจะจัดกำรฝึกอบรมให้กับพี่ชำยของ นำง และเขำต้องวิ่งไปที่ไหนสักแห่งเพื่อซ่อนตัว

แม้ว่ำเขำจะไป เขำก็ยังคงมียันต์ป้องกันติดอยู่ใต้เสื้อผ้ำของเขำ!

ตอนนี้มู่ชิงชิงจึงเข้ำใจสิ่งที่มู่ฟู่เฉิงถำมในทันทีที่นำงได้ยิน

มู่ชิงชิงกล่ำวด้วยรอยยิ้มว่ำ “จะให้ท่ำนพ่อพูดว่ำอะไร?”

นำงถำมอย่ำงรู้เท่ำทัน!

มู่ฟู่เฉิงกลอกตำแล้วกล่ำวว่ำ “ท่ำนพ่อบอกให้เจ้ำจัดกำรงำน เพิ่มให้ข้ำหรือเปล่ำ?”

ในเวลำนี้.

ทั้งกลุ่มมีมู่ชิงชิงเป็นผู้น ำ

ดังนั้น ทุกคนที่นี่ต้องเชื่อฟังค ำสั่งของมู่ชิงชิง

แน่นอน พวกเย่ชิวไป่ทั้งสำมคนไม่นับ

“ชิงชิง ข้ำดีกับเจ้ำมำกใช่ไหม?”

มู่ชิงชิงมองมู่ฟูเฉิงด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง พยักหน้ำแล้วกล่ำวว่ำ “พี่ชำยดีกับข้ำมำกจริงๆ”

“เพรำะอย่ำงนั้น เจ้ำก็ควำมดีกับข้ำด้วยใช่ไหม?”

มู่ชิงชิงพยักหน้ำอีกครั้ง “ใช่ มันควรจะเป็นเช่นนั้น”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ มู่ฟู่เฉิงพยักหน้ำอย่ำงภำคภูมิใจ เขำตบไหล่มู่ชิง ชิงแล้วกล่ำวว่ำ “ดังนั้น อย่ำจัดกำรงำนให้พี่ชำยของเจ้ำ ไม่สิ…ใน ฐำนะองค์ชำย ข้ำยังคงต้องท ำงำนบำงอย่ำง”

“อือ…งั้นก็ให้ข้ำจัดกำรงำนด้ำนเสบียงดีไหม?”

มู่ชิงชิงลูบหน้ำผำกของนำงเบำๆ

ทุกต ำแหน่งได้รับกำรพิจำรณำแล้ว

ถ้ำน ำพี่ชำยนำงไปวำงไว้ มันอำจน ำควำมยุ่งยำกมำให้นำงก็ได้!

มู่ชิงชิงไม่ได้ตอบโดยตรง แต่เปลี่ยนเรื่องและถำมว่ำ “พี่ชำย ข้ำ ได้ยินมำว่ำท่ำนกรำบอำจำรย์แล้ว?”

มู่ฟู่เฉิงพยักหน้ำ

เขำไม่จ ำเป็นต้องซ่อนสิ่งนี้

มู่ชิงชิงยิ้มและกล่ำวว่ำ “ข้ำอยำกพบเขำจริงๆ เพื่อที่ข้ำจะได้เป็น ลูกศิษย์ของเขำบ้ำง”

ท้ำยที่สุดแล้ว มู่ฟู่เฉิงปฏิเสธผู้คนที่อยำกเป็นอำจำรย์ให้เขำมำ นับไม่ถ้วนของอดีต และมู่ชิงชิงก็รู้เรื่องนี้ดี

ผู้ที่สำมำรถท ำให้มู่ฟูเฉิงรับเป็นอำจำรย์ได้

มันแสดงให้เห็นว่ำ บุคคลผู้นี้มีควำมสำมำรถอย่ำงมำก

“ทั้งสำมคนเป็นศิษย์พี่ของท่ำนใช่ไหม เนื่องจำกข้ำไม่สำมำรถ พบอำจำรย์ของท่ำนได้ ข้ำจึงอยำกเห็นควำมแข็งแกร่งของพวกเขำ ก่อน”

เมื่อได้ยินที่นำงกล่ำว มู่ฟูเฉิงก็ตกใจเล็กน้อย

เขำรู้ว่ำแม้ว่ำมู่ชิงชิงจะดูอ่อนแอ แต่จริงๆ แล้วนำงก็เป็นคนบ้ำ คลั่งในกำรต่อสู้

ประกอบกับควำมสำมำรถทำงกำรทหำรที่โดดเด่น

มิฉะนั้น นำงจะควบคุมอ ำนำจทำงทหำรได้อย่ำงไร?

แต่…กำรเปิดเผยควำมแข็งแกร่งมำกเกินไปก็ไม่ดี

ขอบเขตของมู่ชิงชิงอยู่ในขั้นกลำงขอบเขตมหำจักรพรรดิ

พลังกำรต่อสู้ของนำงแข็งแกร่งมำก!

หำกพวกเย่ชิวไป่ทั้งสำมคนได้รับอนุญำตให้ท ำกำรต่อสู้

ข้ำเกรงว่ำจะต้องเปิดเผยไพ่ตำยบำงอย่ำง เพื่อเอำชนะนำง

ในฐำนะศิษย์น้องของพวกเขำ

มู่ฟู่เฉิงยังคงคิดว่ำ เป็นกำรดีกว่ำที่จะไม่เปิดเผยไพ่ตำยของพวก เขำเร็วเกินไป

เมื่อคิดได้ เขำจึงส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ลืมมันซะเถอะ พวกเขำ ก ำลังบ่มเพำะอยู่ ดังนั้นอย่ำรบกวนพวกศิษย์พี่เลย”

หลังจำกได้ยินสิ่งนี้ มู่ชิงชิงก็ไม่มีทำงเลือกอื่นนอกจำกพยักหน้ำ

พวกเขำใช้เรือเหำะล ำนี้เดินทำง

ท ำให้มันใช้เวลำเพียงสองวันเท่ำนั้น พวกเขำก็ถึงมำเมืองชำย ขอบ เมืองหลงฉี!

เมื่อมำถึงเมืองหลงฉี

เจ้ำเมืองหลงฉีก็อยู่ที่นี่ เพื่อรอต้อนรับพวกเขำแล้ว

“ยินดีต้อนรับองค์ชำยและองค์หญิง สู่เมืองหลงฉี”

เจ้ำเมืองหลงฉี หลงฉีเฉิง เขำอยู่ในขั้นกลำงขอบเขตภวังค์เทพ

เมื่อเปรียบเทียบกับเจ้ำเมืองหยุนฉีแล้ว เขำดีกว่ำเจ้ำเมืองหยุน ฉีมำก

หลังจำกที่มู่ชิงชิงลงมำ นำงก็ติดตำมมู่ฟู่เฉิงทันทึ

เรื่องกำรพูดคุยทั้งหมด ตกเป็นหน้ำที่ของมู่ฟู่เฉิง

ไม่ใช่เพียงเพรำะมู่ฟู่เฉิงเป็นพี่ชำยเท่ำนั้น

แต่เป็นเพรำะมู่ฟู่เฉิงเป็นผู้สืบทอดของจักรพรรดิองค์ต่อไปด้วย

ดังนั้นจึงเป็นควำมคิดที่ดีที่มู่ฟู่เฉิงจะออกมำยืนข้ำงหน้ำ

มู่ฟู่เฉิงเดินไปข้ำงหน้ำ เขำพยักหน้ำเล็กน้อยและกล่ำวว่ำ “ขอบใจมำก เพรำะเจ้ำเป็นผู้ค้นพบในเรื่องนี้ เจ้ำมีส่วนช่วยอย่ำง มำก”

เจ้ำเมืองหลงฉีเฉิงยังคงถ่อมตัวและกล่ำวว่ำ “ขอบเคุณท่ำนมำก ฝ่ำบำท โปรดช่วยขอบคุณจักรพรรดิให้ข้ำด้วย”

“แน่นอน” มู่ฟู่เฉิงพยักหน้ำ เขำเปลี่ยนเรื่องแล้วถำมว่ำ “ตอนนี้

เรำมำสนทนำเกี่ยวกับสถำนกำรณ์นี้ดีกว่ำ”

เมื่อฟังค ำกล่ำวนี้แล้ว

เจ้ำเมืองหลงฉีเฉิงตอบว่ำ “เรื่องนี้ถูกค้นพบเมื่อไม่กี่วันก่อน ใน เวลำนั้น มีหมอกสีด ำไหลลึกเข้ำไปในภูเขำหลินเจี่ย”

“ในหมอกสีด ำนั้น มันเต็มไปด้วยพลังปรำณที่ชั่วร้ำย!”

“ดังนั้นข้ำจึงน ำคนของคฤหำสน์เจ้ำเมืองไปตรวจสอบ และพบว่ำ มีพลังปรำณชั่วร้ำยจ ำนวนมหำศำลในภูเขำหลินเจี่ย รำวกับว่ำมัน ก ำลังจะปะทุในไม่ช้ำ”

มู่ฟู่เฉิงพยักหน้ำ

นี่เป็นข้อมูลเดียวกันกับที่ได้รับรำยงำน

“แล้วในระหว่ำงสองวันมำนี้ ข้ำค้นพบสิ่งที่แปลกประหลำดมำก”

แปลกประหลำด?

มู่ฟู่เซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถำมว่ำ “บอกข้ำเกี่ยวกับเรื่องนี้

หน่อย”

เจ้ำเมืองหลงฉีเฉิงชี้ไปในทิศทำงของภูเขำหลินเจี่ยและกล่ำว ด้วยสีหน้ำน่ำเกลียด “เรำได้ส่งทีมส ำรวจขอบเขตเสมือนเทพเข้ำไป ผลก็คือ หลังจำกเข้ำไปแล้วพวกเขำก้หำยตัวไปเลย”

“ในเวลำเดียวกัน ข้ำก็ส่งขอบเขตมหำจักรพรรดิไปอีกสองคนใน ภำยหลัง แต่พวกเขำก็ขำดกำรติดต่อและไม่รู้ว่ำพวกเขำยังมีชีวิตอยู่ หรือตำยไปแล้ว”

ทันทีที่ค ำกล่ำวเหล่ำนี้ออกมำ

แม้แต่ใบหน้ำของมู่ชิงชิงก็มืดลง

“ในกรณีนี้ ดูเหมือนว่ำสถำนกำรณ์จะร้ำยแรงมำกแล้ว”

มู่ชิงชิงกระซิบกับมู่ฟูเฉิง “พี่ชำย เรำต้องท ำกำรสืบค้นหำสำเหตุ โดยเร็วที่สุด!”

มู่ฟู่เฉิงก็พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “ก่อนอื่นเคลียร์พื้นที่ให้เปิดโล่ง แล้วสร้ำงพื้นที่ควบคุมขึ้นมำ”

“จำกนั้น ท่ำนเจ้ำเมือง ท่ำนมีหน้ำที่รับผิดชอบในกำรติดต่อเจ้ำ เมืองโดยรอบ และขอให้พวกเขำส่งก ำลังคนมำพบกันที่เมืองหลงฉี โดยเร็วที่สุด”

เมื่อได้ยินค ำสั่งนี้ เจ้ำเมืองหลงฉีเฉิงก็พยักหน้ำ

หลังจำกนั้นเขำก็ส่งคนไปจัดกำรเรื่องนี้

มู่ชิงชิงก็หันไปมององครักษ์ด้ำนหลังและสั่งกำรว่ำ “ให้เจ้ำหน้ำที่

ขนส่งประจ ำกำรทันที จำกนั้นส่งคนไปจัดตั้งค่ำยช ำระล้ำงโลกรอบ ภูเขำหลินเจี่ย!”

องครักษ์ด้ำนหลังก็พยักหน้ำแล้วรีบไปด ำเนินกำรทันที

ในระยะเวลำไม่นำน

กำรจัดวำงด้ำนก ำลังพล ทั้งหมดด ำเนินไปอย่ำงเต็มก ำลัง

ในตอนนี้ มู่ชิงชิงเริ่มมอบหมำยงำน

นำงกล่ำวว่ำ “พี่ชำย ข้ำขอยืมองครักษ์เกรำะเงินของท่ำนได้ ไหม?”

มู่ฟู่เฉิงไม่ลังเลและพยักหน้ำทันที

“ผู้บัญชำกำรองครักษ์เกรำะเงิน ในฐำนะผู้น ำของทีมนี้ เจ้ำน ำ องครักษ์เกรำะเงินจ ำนวนสำมสิบนำย ไปส ำรวจในเทือกเขำหลินเจี่ย ทำงตอนเหนือ”

“ส่วนเกำหยวน เจ้ำพำผู้ใต้บังคับบัญชำชั้นยอดของเจ้ำ แล้วไป ส ำรวจภูเขำทำงทิศตะวันออก”

เกำหยวนเป็นรองขุนพลภำยใต้มู่ชิงชิง และเขำก็ทรงพลังอย่ำง มำกเช่นกัน!

“ท่ำนเจ้ำเมือง ให้ท่ำนจัดผู้คนจำกเมืองหลงฉีและเมืองโดยรอบ เพื่อตรวจสอบภูเขำทำงทิศตะวันตก”

เจ้ำเมืองหลงฉีเฉิงพยักหน้ำ

“เอำล่ะ…ทุกคนด ำเนินกำรตำมนี้”

มู่ชิงชิงกล่ำวด้วยสีหน้ำจริงจัง “ค ำสั่งคือ ห้ำมกระท ำกำรโดย พลกำร หำกมีสิ่งผิดปกติใดเกิดขึ้น ให้ส่งสัญญำณทันทีและเรียกหำ คนรอบตัวเจ้ำ ในเวลำเดียวกัน ให้ถอนตัวออกจำกสถำนที่อันตรำย และสังเกตจำกระยะไกลเท่ำนั้น”

เมื่อได้ยินค ำสั่ง ทุกคนต่ำงพยักหน้ำรับทรำบ

“ไปกันได้!”

…

ในบริเวณรอบนอก.

เย่ชิวไป่ ซือเฉิงและเสี่ยวเฮยยืนเคียงข้ำงกัน มองไปในทิศทำง ของภูเขำหลินเจี่ย

เพียงแต่ใบหน้ำของเสี่ยวเฮ่ยดูสับสนเล็กน้อยในเวลำนี้

เย่ชิวไป่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติจึงถำมว่ำ “มีปัญหำอะไรงั้นเหรอ?”

เสี่ยวเฮยส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำก็ไม่รู้เหมือนกัน มันแค่…”

เมื่อกล่ำวถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเฮ่ยก็ชี้ไปทำงเหนือของภูเขำหลินเจี่ย แล้วกล่ำวว่ำ “ดูเหมือนว่ำจะมีออร่ำบำงอย่ำง ที่มีต้นก ำเนิดเดียวกัน กับข้ำ … ”

เย่ชิวไป่ตกตะลึงเล็กน้อยและถำมว่ำ “แล้วเจ้ำคิดว่ำไง?”

เสี่ยวเฮยกล่ำวว่ำ “ข้ำอยำกเข้ำไปดูซักหน่อย”

(ทั้งภูเขำหลินเจี่ย และตัวหลินเจี่ยนิกำยดำบดำวตกใช้ตัว เดียวกันนะครับ 临界 Línjiè แปลว่ำจุดวิกฤติ ไม่รู้ท ำไมคนแต่งใช้ ชื่อเดียวกัน หรืออำจมีอะไรบำงอย่ำงก็เป็นได้ 555)