โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 433 กระสอบทราย…
อาจกล่าวได้ว่าผู้ที่ได้เข้าไปดินแดนลับ…ยกเว้นเสี่ยวเฮย ทุกคน ได้รับพลังแห่งราตรีเยือกแข็ง!
ยิ่งไปกว่านั้น ในแง่ของขอบเขต พวกเขายังมีการปรับปรุงครั้ง ใหญ่อีกด้วย…
เป็นเพราะเรื้องนี้ ทำให้องค์ชายและองค์หญิงทั้งหลาย…เกิด อาการหน้าแดงเล็กน้อย
เพ้ย…ข้าเพิ่งบอกไปก่อนหน้านี้เอง ว่าพวกเขาไร้ความสามารถ แม่ง…โคตรจะน่าอายเลยว่ะ!
แต่ผลก็คือ มีผู้เดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รับพลังแห่งราตรีเยือกแข็ง
แน่นอน…หากพวกเขารู้เหตุผลว่าทำไมเสี่ยวเฮยถึงไม่ได้รับพลัง แห่งราตรีเยือกแข็งละก็ พวกเขาคงจะตกใจยิ่งกว่านี้อีก
หานเฉียนเย่ยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “พวกเจ้าทำให้ข้า ประหลาดใจมากจริงๆ”
“แต่เดิม ข้าคิดว่าหนึ่งในพวกเจ้าคงจะได้รับพลังแห่งราตรีเยือก แข็ง แต่สุดท้าย กลายเป็นพวกเจ้าทุกคนได้รับมัน”
แม้แต่ จักรพรรดิราตรีเยือกแข็งคนปัจจุบัญก็ตกตะลึงอย่างมาก เช่นกัน
เขาคิดได้ทันทีเลยว่า คนกลุ่มนี้อาจกลายเป็นผู้นำของเขตแดน ไร้พรมแดนในอนาคตอันใกล้นี้
แม้แต่กลายผู้ยิ่งใหญ่ของเขตแดนมิติระดับต ่า มันก็เป็นไปได้ใช่ ไหม?
เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาจะต้องโด่งดังไปทั่วเขตแดนมิติระดับต ่า!
ส่วนเหอซือเต๋าไม่ค่อยรู้สึกแปลกใจสักเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้ว เขาพอจะเดาผลลัพธ์เช่นนี้ได้แล้ว
“เอาล่ะ เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เราจะรีบกลับโดยเร็วที่สุด”
ในตอนนี้ พลังที่ผนึกภูเขาหลินเจี่ยไว้ มันเริ่มคลายมากขึ้นแล้ว
ด้วยการที่ผนึกเริ่มคลายออก ทำให้เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายนอกเขต แดนอาจทำลายผนึกเมื่อใดก็ได้ และทำให้พวกมันเริ่มบุกเข้ามา!
เมื่อได้ยินที่เหนอซือเต๋ากล่าว ทุกคนต่างก็พยักหน้า
หลังจากนั้นไม่นาน…
พวกเขาทั้งหมดขึ้นเรือบิน แล้วรีบกลับไปยังเขตแดนไร้พรมแดน ทันที
จักรพรรดิราตรีเยือกแข็งคนปัจจุบัญมองฉากนี้ หลังจากนั้น เขา หันไปมององค์ชายและองค์หญิง แล้วหล่าวอย่างสงบว่า “มีผู้คนอยู่ นอกโลกและมีท้องฟ้ามากมายเหนือโลก เหตุผลที่พวกเจ้ามาที่นี่ก็ เพื่อให้พวกเจ้าทราบความจริงข้อนี้ ”
“ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเลิกหยิ่งผยองและบ่มเพาะให้หนักขึ้น พวก เจ้าเข้าใจใช่ไหม?”
ฟังคำกล่าวนี้…
เหล่าองค์ชายและองค์หญิงต่างพยักหน้ากันอย่างเคร่งขรึม
…
เมื่อทุกคนกลับคืนสู่เขตแดนไร้พรมแดน
ผนึกของภูเขาหลินเจี่ยเริ่มคลายตัวไปมากแล้ว
เมื่อทุกคนมาถึง พวกเขาถูกมู่เจิ้งถิงเรียกตัวไปที่พระราชวังทันที
มู้เจิ้งถิงไม่ได้ถามถึงผลลัพธ์ของเขตแดนราตรีเยือกแข็ง
ท้ายที่สุดแล้ว การที่เหอซือเต๋าและคนอื่นๆ กลับมาโดยไม่มีการ บาดเจ็บล้มตายใดๆ มันก็ได้แสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์อยู่แล้ว
“ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาที่นี่ เพราะต่อไปมีอีกหนึ่งเรื่องที่พวกเจ้า ต้องทำ”
ใบหน้าของมู่เจิ้งถิงเย็นชา…
เมื่อดูการแสดงออกของมู่เจิ้งถิง ทุกคนรู้สึกสับสนเล็กน้อย
อะไรทำให้มู่เจิ้งถิงโกรธขนาดนี้?
“พวกเจ้าทุกคนน่าจะรู้จักอ๋องหลินหลงใช่ไหม?”
มู่ฟุ่เฉิงและคนอื่นๆ พยักหน้ารับ
ใครบ้าง…ที่ไม่รู้เกี่ยวกับการแปรพักตร์ของอ๋องหลินหลง?
“ท่านพ่อ อ๋องหลินหลงปรากฏตัวแล้วเหรอ?”
มู่เจิ้งถิงพยักหน้าและกล่าวว่า “ตามข่าวที่ข้าได้มา อ๋องหลินหลง ปรากฏตัวที่หน้าผานอกภูเขาหลินเจี่ย”
“ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไปจับตัวมันมา”
มู่ฟู่เฉิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เรื่องนี้สำคัญมากทำไมต้องเป็นพวกเขาด้วย?
อย่างไรก็ตาม แม้ว่ามู่ฟู่เฉิงจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ ไม่ได้ถามออกไป
เพราะว่าเป็นคำสั่งของมู่เจิ้งถิงที่ส่งพวกเขาไปที่นั่น เขาจึงต้อง ปฎิบัติตามโดยธรรมชาติ
“จะให้พวกข้าไปเมื่อไหร่?”
เหอซือเต๋าถามออกมา…
มู่เจิ้งถิงยืนขึ้นและกล่าวว่า “เดี๋ยวนี้…ข้าต้องการให้พวกเจ้าไป ทันทีตอนนี้เลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างพยักหน้ารับทราบ
พวกเขาทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังภูเขาหลินเจี่ยโดยไม่ได้หยุดพักใดๆ
เมื่อมู่ฟู่เฉิงและคนอื่นๆ ออกไปแล้ว…
ด้านหลังมู่เจิ้งถิง จู่ๆ ร่างในชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นมา
“ทำไมเจ้าถึงปล่อยให้มู่ฟู่เฉิงไปเสี่ยงอันตราย เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่า เด็กเหล่านี้คือความหวังของเขตแดนไร้พรมแดนในอนาคต”
“การสูญเสียแม้เพียงคนเดียว มันก็ถือเป็นการสูญเสียของเขต แดนมิติโลกระดับต ่า!”
มู่เจิ้งถิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึง อะไร”
“แล้วทำไมเจ้าถึง…”
มู่เจิ้งถิงขัดจังหวะร่างในชุดดำแล้วกล่าวว่า “เจ้าลองคิดดู ทำไม อ๋องหลินหลงจึงปรากฏตัวในเวลานี้”
“หลังจากอ๋องหลินหลงล้มเหลวในการจับกุมมู่ฟู่เฉิง เราได้รู้ถึงที่
อยู่ของอ๋องหลินหลงในวันที่พวกเขากลับมาถึงเขตแดนไร้พรมแดน”
“เจ้าไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญงั้นเหรอ?”
ร่างในชุดดำดูเคร่งขรึมและกล่าวว่า “เจ้ากำลังบอกว่า…อ๋องหลิน หลงใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่องั้นเหรอ?”
มู่เจิ้งถิงพยักหน้า หลังจากนั้นก็ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “มันทั้งใช่ หรือไม่ การปรากฏตัวของอ๋องหลินหลงต้องเป็นมู่ฟู่เฉิงเท่านั้นที่เป็น คนไป”
“เนื่องจากเขากล้าปรากฏตัว เขาจึงเดาได้โดยธรรมชาติว่าข้าจะ ส่งมู่ฟู่เฉิงไป”
“ถ้าข้าไม่ส่งมู่ฟู่เฉิงไป อ๋องหลินหลงก็คงหายตัวไปทันที”
ร่างในชุดดำกล่าวว่า “นี่เป็นกับดักหรือเปล่า?”
มู่เจิ้งถิงพยักหน้า “ถูกต้อง เขารู้ว่าข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อ จับเขา ดังนั้นข้าจะต้องส่งมู่ฟู่เฉิงไปอย่างแน่นอน”
“แน่นอน ข้าก็อยากให้เจ้าไปที่นั่นด้วยเช่นกัน”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างในชุดดำก็พยักหน้า…แล้วหายตัวไป ทันที
มู่เจิ้งถิงเงยหน้าขึ้นและมองไปในทิศทางของภูเขาหลินเจี่ย…
ณ ภูเขาหลินเจี่ยในวันนี้ หมอกดำบนท้องฟ้าเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ
มันหมายความว่า…ผนึกที่ยับยั้งเผ่าพันธ์ุุชั่วร้ายนอกเขตแดน ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป
อ๋องหลินหลงจะต้องถูกจับหรือถูกสังหารโดยเร็วที่สุด!
“เนื่องจากมันเป็นกับดัก ข้าจะกระโจนเข้าไป…”
“ถึงแม้เจ้าจะมีคนที่แข็งแกร่งรออยู่ที่นั่น แต่…”
มู่เจิ้งถิงคิดถึงอาจารย์ของมู่ฟู่เฉิง…
ในตอนนี้ เขากำลังพนันกับเรื่องนี้อยู่!
เขาเดิมพันว่า…อาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังมู่ฟู่เฉิงจะลงมือ!
ตราบใดที่เขาลงมือ
ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขอย่างแน่นอน…
…
อีกด้านหนึ่ง…
ณ ศาลาเฉาถัง
ตามที่คาดไว้ ตอนที่หลู่ฉางเซินกำลังงีบหลับ
เขาถูกปลุกให้ตื่นด้วยข้อความ!
เขารู้สึกโกรธมากเมื่อเขาตื่นขึ้นมา
เมื่อหลู่ฉางเซินฟังสิ่งที่อยู่ในข้อความ
หลู่ฉางเซินนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง
เขามองไปรอบๆ…
หลังจากนั้นเขาก็เห็นหลิวซื่อหลูที่กำลังดื่มชา
แล้วเขาก็คำราม “เสี่ยวหลิวซื่อ!”
หลิวซื่อหลูพ่นชาออกมาเต็มปากทันที และมองไปที่หลู่ฉางเซิน อย่างว่างเปล่า
เขารู้สึกว่าเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
มีเรื่อง?
หรือมีใครรบกวนผู้อาวุโสในขณะที่เขาหลับหรือเปล่า?
ใครมันจะกล้าขนาดนี้!
หลิวซื่อหลูอยู่ที่นี่มานานแล้ว
เขาได้ค้นพบนิสัยของหลู่ฉางเซินบางอย่าง
แม้ว่าปกติเขาจะกลัวปัญหามาก แต่เขาก็เป็นคนอารมณ์ดี
เขาค่อนข้างมีความอดทนต่อเรื่องทั่วไปด้วย
แต่มีอยู่หนึ่งเรื่องคือ…
ห้าม!
ห้ามม!
ห้ามมมมม!
.
ห้ามรบกวนการนอนหลับของหลู่ฉางเซินโดยเด็ดขาด!
เมื่อเขาถูกรบกวน เขาจะโกรธมากถึงมากที่สุด!
“เจ้าไม่อยากเสริมความแข็งแกร่งของตัวเองเหรอ ให้ข้าสอน ทักษะหมัดให้เจ้าไหม!?”
ใบหน้าของหลิวซื่อหลูเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ และเขาก็รีบ วิ่งออกไปในระยะไกลโดยไม่หันกลับมามอง!
หลู่ฉางเซินหัวเราะเยาะ
ต้องการที่จะหลบหนีข้า?
หลู่ฉางเซินยื่นมือขวาออกไปจับความว่างเปล่า
หลิวซื่อหลูซึ่งหนีไปหลายพันลี้ เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ในตอนนี้!
ใบหน้าของเขาซีดเผือด…
“มันจบแล้ว…”
ทันทีด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เขาหยุดดิ้นรนและถูกหลู่ฉางเซินลากตัว มา
หลังจากนั้น…
มีเสียงร้องโหยหวนออกมาจากศาลาเฉาถัง
เสียงกรีดร้องแสดงให้เห็นถึง ผู้ที่ถูกคนอีกผู้หนึ่งกำลังระบาย ความโกรธ
เสียงกรีดร้องเหมือนหมูที่ถูกเชือด…
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องนี้ ต้นหลิวปกคลุมดวงตาของนกน้อยด้วย กิ่งก้านของมัน
“อย่ามอง มันโหดร้ายมากเกินไป”
นกน้อย “……”
เห็นได้อย่างชัดเจน…
อีกเหตุผลหนึ่งที่หลู่ฉางเซินเก็บหลิวซื่อหลูไว้ที่นี่นั้น
นั่นเพราะเขาคือ…กระสอบทราย
หลังจากฝึกซ้อมกับหลิวซื่อหลูจบแล้ว
หลิวซื่อหลูนอนอยู่บนพื้นเหมือนกำลังจะตาย…
หลู่ฉางเซินโยนโอสถออกมาแล้วกล่าวว่า “เจ้าทำอะไรให้ข้า หน่อย”
ดวงตาของหลิวซื่อหลูสว่างขึ้นเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้
หลู่ฉางเซินเต็มใจปล่อยให้เขาทำสิ่งต่างๆ ซึ่งหมายความว่า…ผู้ อาวุโสเริ่มยอมรับข้าแล้ว!
“ให้ข้าทำสิ่งใด?”
เขาถามด้วยน ้าเสียงแผ่วเบา…
“ไปที่เขตแดนไร้พรมแดนและปกป้องศิษย์สารเลวของข้าอย่าง ลับๆ!”
หลิวซื่อหลูตกตะลึง “แล้วท่านล่ะ?”
หลู่ฉางเซินเยาะเย้ยและกล่าวว่า “มีชายชราคนหนึ่งวางแผนใช้ งานข้า ข้าจะสอนวิธีการประพฤติตนใหม่ให้กับเขา”
YOU MAY ALSO LIKE
