โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 467 ก ำแพงหินสูงเสียดฟ้ำ!
ในหมู่บ้ำนฟ่ำนเหริน…
ในบ้ำนไม้ไผ่ มีชำยชรำคนหนึ่งนั่งขัดสมำธิอยู่บนพื้นบ้ำน
เขำยื่นมือออกมำ และมีแสงสีขำวซึ่งดูเหมือนจะบรรจุวิถีแห่ง สวรรค์และปฐพีไว้ในนั้น!
“ครำวนี้ในหมู่บ้ำนฟ่ำนเหริน มีบุคคลที่แม้แต่ข้ำก็ไม่สำมำรถ สังเกตชะตำกรรมได้”
“อย่ำงไรก็ตำม ในหำยนะครั้งใหญ่ของท้องฟ้ำที่เต็มไปด้วย ดวงดำว โชคชะตำทั้งหมดมีควำมเกี่ยวข้องกับบุคคลผู้นี้”
“ข้ำไม่รู้ว่ำมันเป็นค ำอวยพรหรือค ำสำป…”
ทันใดนั้น ชำยชรำก็เรียกเด็กคนหนึ่งเข้ำมำและกล่ำวเบำๆ ว่ำ “เสี่ยวซือโถว เจ้ำไปดูว่ำใครในหมู่คนภำยนอกที่ท ำได้ดี”
เสี่ยวซือโถวเอียงศีรษะแล้วกล่ำวว่ำ “มีน ้ำตำลบ้ำงไหม?”
ชำยชรำยิ้มแหบแห้งแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำจะให้เจ้ำ เมื่อเจ้ำกลับมำ อีกที”
“ถือเป็นข้อตกลง!”
หลังจำกกล่ำวอย่ำงนั้น เสี่ยวซือโถวก็ออกจำกบ้ำนไม้ไผ่อย่ำงมี ควำมสุข
เพรำะเขำรู้ว่ำเซียนเซิง(ผู้เชี่ยวชำญหรือซินแส) จะไม่โกหก แน่นอน
รอจนกว่ำเสี่ยวซือโถวจะหำยไป
เซียนเซิงลุกขึ้นยืนเงยหน้ำมองท้องฟ้ำแล้วถอนหำยใจ
“เวลำหลำยพันล้ำนปีใกล้จะมำถึงแล้ว หำกไม่มีผู้สมัครที่
เหมำะสม ข้ำเกรงว่ำภัยพิบัติจะเกิดขึ้นในเขตแดนมิติโลกแห่งนี้…”
…
อีกด้ำนหนึ่ง..
หลังจำกเข้ำสู่หุบเขำแล้ว
ไม่มีอะไรแปลกตั้งแต่แรกเห็น
มันเป็นเพียงหมู่บ้ำนบนภูเขำเล็กๆ ธรรมดำๆ
แต่ทว่ำ…
แต่ไม่มีใครกล้ำท ำผิดพลำดในหมู่พวกเขำ
ท้ำยที่สุดแล้ว ใครก็ตำมที่สร้ำงปัญหำในหมู่บ้ำนฟ่ำนเหริน
ไม่มีทำงที่จะมีชีวิตรอดไปได้!
นี่คือกรณีที่เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยโบรำณจนถึงปัจจุบัน
ในเวลำนี้เอง เด็กชำยผู้ชี้ทำงกล่ำวด้วยน ้ำเสียงแบบเด็กๆ ว่ำ“ทุก ท่ำ เซียนเซิงบอกว่ำหมู่บ้ำนมีก ำแพงหินเก้ำแห่ง บนก ำแพงหินมี ทักษะอยู่ ผู้ที่ค้นพบและเข้ำใจมัน ทุกท่ำนสำมำรถเข้ำสู่เขตชั้นสอง ได้”
“แต่ถ้ำท่ำนล้มเหลว ขอให้ท่ำนออกจำกหมู่บ้ำนด้วยตัวเอง”
มีคนถำมว่ำ “เด็กน้อย เจ้ำบอกต ำแหน่งของก ำแพงหินให้ข้ำฟัง ได้ไหม?”
เด็กชำยกล่ำวด้วยรอยยิ้มว่ำ “ใครให้อะไรสนุกๆ กับข้ำ ข้ำจะ บอกเขำ!”
สนุกๆ?
ทุกคนดูแปลกใจและมองหน้ำกัน
เป็นไปได้ไหมที่หมู่บ้ำนฟ่ำนเหรินแห่งนี้เต็มไปด้วยปุถุชน ธรรมดำจริงๆ?
แม้แต่เด็กผู้นี้ก็เหมือนเด็กในโลกมนุษย์ด้วยเช่นกัน
ในตอนนี้เอง…
จี้เฉียนเหยำขยับตัวเบำๆ แล้วเดินไปหำเด็ก หลังจำกยิ้มเบำๆ แล้ว นำงก็หยิบถุงผ้ำออกมำ
ทุกคนไม่รู้ว่ำมีอะไรอยู่ในถุงผ้ำ
แต่มันมีกลิ่นหอมจำงๆ
“สิ่งนี้ใช้ได้ไหม?”
เด็กชำยหยิบมันขึ้นมำดูบีบถุงแล้วกล่ำวว่ำ “มันมีกลิ่นหอมมำก พี่สำว…ท่ำนกรุณำก้มหัวลงหน่อย”
จี้เฉียนเหยำก้มศีรษะของนำงลง
เด็กชำยกระซิบบำงอย่ำงข้ำงหูนำง
ผู้ฝึกตนบำงคนต้องกำรใช้ปรำณจิตวิญญำณเพื่อแอบฟัง
แต่พวกเขำรู้สึกแปลกใจที่ไม่สำมำรถได้ยินสิ่งใดเลย
ดูเหมือนว่ำจะมีออร่ำลึกลับอยู่รอบตัวเด็กๆ มันปิดกั้นออร่ำและ กำรรับรู้ของพวกเขำ!
ต่อจำกนั้น จี้เฉียนเหยำก็ยืนขึ้น นำงยิ้มออกมำและแตะศีรษะ ของเด็กชำยเบำๆ หลังจำกนั้นก็หำยไป
เห็นได้ชัดว่ำนำงได้รับเบำะแสแล้ว
ต่อจำกนั้น ต้วนเฉำเหอและจินอู๋จิ้นต่ำงก็น ำสิ่งที่น่ำประทับใจ ออกมำเช่นกัน
แน่นอนว่ำเด็กน้อยยังบอกเบำะแสให้ทั้งสองคนฟังอีกด้วย
ผู้ปบ่มเพำะคนอื่นๆ มองหน้ำกันและก้ำวไปข้ำงหน้ำ
อย่ำงไรก็ตำม เมื่อซิงหยุนหยิบดำบออกมำและกล่ำวอย่ำง ภำคภูมิใจว่ำ “ดำบเล่มนี้น่ำจะเพียงพอแล้วใช่ไหม?”
หลังจำกดูไปสักพัก เด็กชำยก็ส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “เซียนเซิง บอกว่ำเด็กๆ ไม่ควรสัมผัสกับของมีคมเช่นนี้ เพรำะพวกมันจะท ำร้ำย ตัวเอง”
“และเจ้ำก็หน้ำตำน่ำเกลียดมำก!”
ดวงตำของซิงหยุนเบิกกว้ำงและใบหน้ำของเขำดูน่ำเกลียดมำก
หลู่ฉำงเซินอดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจำกได้ยินสิ่งนี้
ตงหยำนหวู่จี้!
(童言无忌 Tóng yán wú jì หมำยถึง ค ำพูดพล่อยๆ ค ำพูด ของเด็กๆ ที่ไม่ควรถือสำ อำทิเด็กอำจเผลอกล่ำวค ำไม่เป็นมงคลก็จะ ไม่ถือเป็นจริงเป็นจัง)
อย่ำงไรก็ตำม เด็กไร้เดียงสำและมักจะกล่ำวตำมควำมคิดของ ตนเองโดยตรง
เมื่อซิงเฉิงก ำลังจะก้ำวไปข้ำงหน้ำ
แต่หลู่ฉำงเซินเป็นผู้น ำและมำหำเด็กชำยก่อน เขำโน้มตัวลง หยิบถังหูลู่ออกมำจ ำนวนหนึ่งแล้วกล่ำวด้วยรอยยิ้มว่ำ “สิ่งนี้มันอร่อย มำกนะ!”
เมื่อเห็นถังหูลู่ดวงตำของเด็กชำยเป็นประกำย
ขณะที่เขำก ำลังจะยื่นมืออันอ้วนท้วนออกมำเพื่อหยิบมัน เขำก็ ได้ยินเสียงหวำน ๆ ของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ว่ำ “เสี่ยวจู! เจ้ำเอำของ ของคนอื่นมำเป็นส่วนตัวอีกแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้…
เสี่ยวจูรีบดึงมือของเขำกลับทันที และมองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆ ด้วยท่ำทำงเขินอำย
เด็กหญิงตัวเล็กๆ เข้ำมำวำงมือบนสะโพกแล้วกล่ำวว่ำ “ครั้ง สุดท้ำยที่มีคนมำที่นี่ เขำก็ท ำแบบเดียวกัน ลืมไปแล้วหรือว่ำเซียนเซิง สอนว่ำอะไร”
“ถ้ำยังท ำแบบนี้อีก ข้ำจะบอกเซียนเซิง!”
เมื่อฟังกำรสนทนำระหว่ำงคนทั้งสองแล้ว
หลู่ฉำงเซินรู้สึกแปลกใจมำก
หมู่บ้ำนฟ่ำนเหรินจะเปิดขึ้นทุกๆ หนึ่งพันปี
และครั้งสุดท้ำยที่ผ่ำนมำ เด็กคนนี้ก็ท ำแบบนี้อีกครั้งงั้นเหรอ?
กล่ำวอีกอย่ำงก็คือ เขำแก่กว่ำข้ำใช่ไหม?
แต่ตอนนี้เขำยังดูเหมือนเด็กอยู่เลยนี่นำ?
เอ่อ…ช่ำงมันเถอะ
โลกนี้ใบเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์อยู่แล้ว…
เด็กหญิงตัวเล็กๆ มองดูฝูงชนแล้วกล่ำวว่ำ “ที่ตั้งของก ำแพงหิน อยู่รอบๆ หมู่บ้ำน ใกล้กับภูเขำ แค่มองหำมันพวกท่ำนก็พบเจอ”
หลังจำกกล่ำวอย่ำงนั้น นำงก็ดึงหูของเสี่ยวจูแล้วจำกไปทันที
ก่อนออกเดินทำง เสี่ยวจูยังคงมองดูถังหูลู่ในมือของหลู่ฉำงเซิน
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลู่ฉำงเซินก็ระเบิดเสียงหัวเรำะและมอบถังหูลู่ให้ เสี่ยวจู
เสี่ยวจูยิ้มอย่ำงมีควำมสุขและโบกมือ “ขอบคุณพี่ใหญ่!”
พี่ใหญ่……
หลู่ฉำงเซินรู้สึกแปลกๆ
ตำมอำยุของเจ้ำ ข้ำสำมำรถเรียกเจ้ำว่ำผู้อำวุโสได้เลย…
เอ่ล่ะ…อย่ำคิดมำก
ซิงเฉิงกระตุ้นเตือนว่ำ “พี่หลู่ เรำรีบไปกันเถอะ”
หลู่ฉำงเซินพยักหน้ำ
แล้วทุกคนก็เริ่มด ำเนินกำรเช่นกัน
พวกเขำเริ่มค้นหำตำมแนวเส้นรอบวงนอกหมู่บ้ำน
ครึ่งวันผ่ำนไป…
หลู่ฉำงเซินและซิงเฉิงก็พบก ำแพงหินซะที
ณ จุดนี้ หญิงสำวที่สวยงำมรำวกับดอกชบำในน ้ำใสก ำลัง นั่งขัดสมำธิอยู่หน้ำก ำแพงหิน
นำงก ำลังนั่งสมำธิอยู่…
แน่นอนว่ำ นำงคือจี้เฉียนเหยำ!
ทว่ำศัตรูมักจะมำพบกันบนถนนแคบๆ
ซิงหยุนและเหอหลำนก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน
หลังจำกที่ซิงเฉิงมองไปที่พวกเขำทั้งสองแล้ว เขำก็กระซิบ ออกมำว่ำ “พี่ชำยหลู่ เจ้ำยังต้องระวังกลอุบำยสกปรกของคนทั้งสอง คนนั้น”
“ข้ำไปก่อนนะพี่หลู่ ให้ควำมสนใจกับสิ่งรอบตัวด้วยล่ะ”
หลู่ฉำงเซินพยักหน้ำ
นั่นคือสิ่งที่เขำชอบท ำอยู่แล้ว….ระวังรอบตัว!
ไม่ว่ำยังไง ข้ำไม่คุ้นเคยกับสถำนที่อห่งนี้ ดังนั้นควรสังเกตดูก่อน จะดีกว่ำ
เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุใดๆ ที่อำจเกิดขึ้น…
ซิงหยุนและเหอหลำนมองไปที่หลู่ฉำงเซิน เขำยิ้มเยำะและเริ่มท ำ ควำมเข้ำใจก ำแพงหิน
แต่ทว่ำ…
มันไม่มีอะไรอยู่บนผนังหิน
สิ่งนี้รวมถึงจี้เฉียนเหยำด้วย
ในช่วงเจ็ดวันนี้ นำงไม่พบกำรเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเลย!
ก ำแพงหินยังคงเป็นเพียงก ำแพงภูเขำธรรมดำๆ
มีคนลืมตำขึ้นมำด้วยสีหน้ำน่ำเกลียดแล้วกล่ำวว่ำ “มีทักษะอยู่ ในก ำแพงนี้จริงๆ งั้นหรือ?”
“มันไม่มีควำมผันผวนของปรำณจิตวิญญำณเลย และข้ำไม่รู้สึก ถึงพลังงำนใดๆ แม้แต่น้อย!”
“เด็กพวกนั้นคงไม่ได้โกหกพวกเรำใช่ไหม?”
แต่ทันใดนั้น!
เกิดแสงสีเขียวไหลอยู่รอบๆ ตัวของจี้เฉียนเหยำ!
ในเวลำเดียวกัน มันก็มีแสงสีเขียวบนก ำแพงหิน ซึ่งสะท้อนกับจี้
เฉียนเหยำจำกระยะไกล!
เมื่อแสงสีเขียวทั้งสองมำพบกัน!
ลูกบอลแสงสีเขียวบินเข้ำไปตรงกลำงหว่ำงคิ้วของจี้เฉียนเหยำ ทันที!
ฉำกนี้ท ำให้ทุกคนมองด้วยควำมสงสัย
“ตำมที่คำดไว้ เจิ้นเหรินแห่งวังอมตะเหยำฉือ ควำมเข้ำใจของ นำงสูงมำกจริงๆ”
“ข้ำสงสัยว่ำ เจิ้นเหรินสำมำรถบอกข้ำได้ไหมว่ำ ทักษะในก ำแพง หินนี้คืออะไร?”
จีเฉียนเหยำลืมตำขึ้นซึ่งมันเต็มไปด้วยควำมแวววำว
นำงไม่ได้ปิดบังอะไรและกล่ำวเบำๆ ว่ำ”มันทักษะท่ำร่ำง แต่มันไม่ สมบูรณ์ บำงทีควำมเข้ำใจของข้ำอำจไม่เพียงพอ และข้ำไม่สำมำรถ ท ำควำมเข้ำใจทักษะท่ำร่ำงในก ำแพงหินได้อย่ำงสมบูรณ์!”
เมื่อทุกคนได้ยินค ำกล่ำวนี้
สีหน้ำของพวกเขำดูหวำดกลัวอย่ำงมำก!
“แม้แต่เจิ้นเหรินก็ไม่สำมำรถรับรู้ถึงควำมสมบูรณ์แบบได้?”
“แล้วเรำล่ะ…”
หลังจำกนั้น เหอหลำนก็มีแสงสีเขียวออกมำจำกก ำแพงหินอีกผู้ หนึ่งด้วย!
เพียงว่ำแสงสีเขียวนี้ไม่สว่ำงสดใสเท่ำของจี้เฉียนเหยำ!
เมื่อเปิดตำของเขำขึ้นมำ
ทุกคนเห็นในสำยตำของเขำว่ำ…เขำรู้สึกไม่พอใจกับมันมำก
เช่นเดียวกันกับซิงหยุน เขำก็ได้รับแสงสีเขียวด้วยเช่นกัน
อย่ำงไรก็ตำม…ซิงเฉิงยืนขึ้นด้วยสีหน้ำน่ำเกลียด
เขำไม่ได้ท ำให้เกิดไฟสีเขียวเลยแม้แต่น้อย!
“พี่หลู่ เจ้ำอยำกลองไหม?”
หลู่ฉำงเซินพยักหน้ำ…
YOU MAY ALSO LIKE
