โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 475 ข้าว่าแล้ว…
วัวดูเหมือนจะโกรธจัด
มันพุ่งเข้าหาเด็กสาวตัวน้อย!
เด็กหญิงตัวเล็กๆ เทียบกับวัวแล้วเหมือนมด เมื่อนางเห็นฉากนี้… นางก็ตัวแข็งทื่อทันที!
ใบหน้าของชาวบ้านโดยรอบเปลี่ยนไปอย่างมาก!
“เฮ้ย…ช่วยนางเร็วๆ!”
“แต่วัวตัวนี้ หากปราศจากเชือกปราบมังกร เราก็ไม่สามารถ…”
คำพูดยังไม่ทันจบ
วัววิ่งเข้ามาใกล้เด็กหญิงตัวน้อยแล้ว
จู่ๆ มีร่างหนึ่งพุ่งออกไป!
ร่างนั้นตรงไปที่สาวน้อย
ร่างนี้ชี้ออกด้วยนิ้วเดียว
วัวที่กำลังบ้าคลั่งกลับหยุดกึก!
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนต่างดูตกใจ
วัวบ้าคลั่งถูกหยุดด้วยนิ้วของชายผู้หนึ่ง!
ไม่ว่าวัวบ้าคลั่งจะออกแรงมากแค่ไหน มันก็ไม่สามารถเคลื่อนที่
ไปข้างหน้าได้แม้แต่นิดเดียว
ชายผู้นี้หยุดนิ่งไม่ขยับดั่งเขาไท่ซาน!
แน่นอนว่า ชายผู้นี้คือหลู่ฉางเซิน
หลังจากนั้น ชาวบ้านก็มีปฏิกิริยาในเวลานี้และเข้ามาทันที
“ขอบคุณมากนะพ่อหนุ่ม!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า หลานสาวของหัวหน้าหมู่บ้านคงจะตายไป แล้ว”
หลู่ฉางเซินโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เพียงลำบากแค่ยกมือ”
ถึงหลู่ฉางเซินจะไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องอื่นๆ นัก แต่จะให้เขานิ่งเฉย เพื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยตาย เขาย่อมทำไม่ได้
ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ เขาต้องช่วยเหลืออยู่แล้ว…นี่คือเรื่องปกติ
ข้าคือชาวจีนผู้ข้ามโลกมาพร้อมประเพณีอันดีงาม
แม้ว่าข้าจะอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
แต่ข้าไม่สามารถทำให้ตระกูลของข้าต้องอับอาย…
จี้เฉียนเหยารีบไปอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กๆ ขึ้นมา นางตบหลังเพื่อ ปลอบโยนเด็กน้อย แล้วเดินเข้ามาหาหลู่ฉางเซิน
“เด็กน้อย เจ้าเป็นอะไรบ้างไหม?”
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณพี่
ใหญ่!”
หลู่ฉางเซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกแย่เล็กน้อยในใจ
สาวน้อยคนนี้น่าจะแก่กว่าเขา
อย่างไรก็ตาม ข้ารู้สึกแย่นิดหน่อยที่ให้คนที่แก่กว่าเรียกข้าว่าพี่
ใหญ่อยู่ดี…
“เอาล่ะ…ยังดีที่ไม่เจ็บ”
ในตอนนี้เอง…
ชาวบ้านที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าน่าเกลียดเล็กน้อย ทุกคนต่าง สนทนากันว่า…
“ปกติแล้ว วัวตัวนี้จะหลุดจากการถูกมัดด้วยเชือกปราบมังกรได้ อย่างไร?”
“เชือกปราบมังกรผิดปกติไปหรือเปล่า?”
“มันเป็นไปไม่ได้ เชื่อกปราบมังกรไม่เคยมีปัญหาใดๆ มานานนับ พันปี เว้นแต่จะมีผู้สร้างปัญหาขึ้นมา”
ชายชราคนหนึ่งที่ถือไม้ค ้ายันเดินเข้ามาพร้อมกับชายวัย กลางคนหลายคน
ชายชรามีสีหน้าเคร่งเครียดและกล่าวว่า “รีบไปตรวจสอบ!”
ชายวัยกลางคนที่อยู่รอบตัวเขาต่างก็พยักหน้า
หลังจากนั้นนี้ ชายชราเดินไปหาหลู่ฉางเซิน และขอบคุณเขา “พ่อหนุ่ม ขอบคุณมากที่เจ้าช่วยหลานสาวของข้า ต้วนต้วน…เจ้า ขอบคุณพี่ใหญ่ผู้นี้แล้วหรือยัง?”
ต้วนต้วนยกมือเล็กๆ อ้วนท้วนขึ้นแล้วกล่าวว่า “ท่านปู่ ข้า ขอบคุณพี่ใหญ่แล้ว!”
จี้เฉียนเหยาสัมผัสศีรษะของต้วนต้วนด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วย ความรัก
เห็นได้ชัดว่านางชอบเด็กหญิงตัวน้อยที่แสนบอบบางคนนี้
“พ่อหนุ่ม เจ้ามาจากข้างนอกใช่ไหม? การทดสอบครั้งที่สามยัง ไม่เริ่ม ไปที่บ้านชายชราเพื่อพักผ่อนสักพักเถอะ”
เมื่อได้ยินคำชวนของชายชรา
หลู่ฉางเซินจึงพยักหน้า
มันบังเอิญว่าข้าไม่มีที่อยู่ตอนนี้
ไปนั่งเล่นสักพักคงไม่เป็นไร…
ในระหว่างพวกเขาทั้งหมดกำลังเดินทาง
หลังจากการแนะนำตัวแล้ว
หลู่ฉางเซินงยังได้เรียนรู้ตัวตนของชายชราด้วย
ชายชราผู้นี้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านฟ่านเหรินแห่งนี้ และ เขารับผิดชอบเรื่องน่าเบื่อบางอย่างในหมู่บ้าน
แต่ถึงอย่างนั้น
ผู้คนในหมู่บ้านนี้มีความพิเศษอย่างเห็นได้ชัด
แม้แต่วัวตัวนั้นก็ยังมีอะไรแปลกๆ เล็กน้อย
ทำไมพวกเขาถึงยอมเป็นเพียงมนุษย์ปถุชนในหมู่บ้านแห่งนี้นะ?
เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาชอบชีวิตสบายๆ เหมือนตัวข้า?
เมื่อมาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ชายชราดูเหมือนจะเห็นความ สงสัยของหลู่ฉางเซิน
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าสงสัยไหมว่า ทำไมเราต้อง อยู่ในหมู่บ้านนี้แทนที่จะออกไปโลกภายนอก?”
เมื่อได้ยินที่ชายชรากล่าว หลู่ฉางเซินจึงพยักหน้ารับ
จี้เฉียนเหยาก็มองดูอย่างสงสัยเช่นกัน
“จริงๆ แล้ว ตัวข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน”
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มและกล่าวว่า “มันคือกฎที่บรรพบุรุษของเราตั้ง ไว้ และยังเป็นกฎที่เซียนเซิงของข้าตั้งด้วย”
“คนในหมู่บ้านฟ่านเหริน ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากหมู่บ้านนี้”
จี้เฉียนเหยาถามอย่างสงสัย “ถ้าเป็นเช่นนั้น ชาวบ้านคนอื่นจะ ไม่ประท้วงเหรอ?”
“แน่นอนว่า มีการประท้วงอยู่เสมอ”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า “เจ้ามีความแข็งแกร่งมาก แต่เจ้าต้องอยู่ ในหมู่บ้านตลอดเวลา เจ้าไม่สามารถแสดงความทะเยอทะยานได้ นี่
ไม่ใช่สิ่งที่คนหนุ่มสาวจะทนได้”
“เป็นเพียงว่าพวกเขาไม่กล้ากบฏอย่างเปิดเผย เพราะเซียนเซิง ยังคงอยู่ที่นี่นั่นเอง”
เซียนเซิง?
ทุกประโยคใดต้องมีเซียนเซิงมาเกี่ยวข้องเสมอ?
ดูเหมือนว่าเซียนเซิงผู้นี้จะเป็นบุคคลที่แท้จริงที่ดูแลหมู่บ้านฟ่าน เหรินแห่งนี้
ถ้าข้าต้องการได้รับซวนหวงฉี(ปราณสวรรค์และปฐพี) ข้าต้อง ผ่านจากเซียนเซิงผู้นี้เท่านั้นใช่ไหม?
ในเวลานี้เอง ต้วนต้วนโผล่หัวออกมาจากประตูแล้วมองดูหลู่ฉาง เซินและจี้เฉียนเหยาอย่างสงสัย
เมื่อเห็นต้วนต้วน ผู้นำหมู่บ้านก็โบกมือเรียกนาง แล้วกล่าวว่า “ต้วนต้วน เจ้าไม่ได้ไปพักผ่อนงั้นเหรอ? ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?”
ต้วนต้วนกล่าวเบาๆ ว่า “ข้าแค่อยากจะให้ของขอบคุณพี่ใหญ่ …”
หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะ “มันควรจะเป็นเช่นนั้น เจ้าเข้ามามอบมัน ให้กับพี่ใหญ่ด้วยมือของเจ้าเองเถอะ”
ต้วนต้วนดีใจมากเมื่อได้ยิน และนางรีบวิ่งไปหาหลู่ฉางเซินทันที
นางถือกิ่งไม้เล็กๆ ไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วมอบให้หลู่ฉางเซิน
เมื่อผู้นำหมู่บ้านเห็นดังนั้น ดวงตาของเขาก็กระพริบปริบๆ
แต่เขาไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาเลย
หลู่ฉางเซินรับมัน แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “นี่คืออะไร?”
ต้วนต้วนส่ายหัวแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้ แต่ท่านลุงและท่านป้าทุกคน ในหมู่บ้านมีสิ่งนี้ และพวกเขาจะมอบให้กับคนที่พวกเขาชอบ เท่านั้น!”
“แล้วต้วนต้วนชอบพี่ใหญ่งั้นเหรอ?”
จี้เฉียนเหยาล้อเลียนเด็กหญิงจากด้านข้าง
ต้วนต้วนพูดอย่างบริสุทธิ์ใจว่า “ใช่แล้ว พี่ใหญ่ของข้าหล่อ มาก!”
อืม…
เด็กก็คือเด็กน่า
ช่างเป็นเด็กน้อยที่ใสซื่อจริงๆ!
“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ขอบคุณต้วนต้วนมากนะ”
หลู่ฉางเซินเก็บกิ่งไม้ แล้วลูบหัวของต้วนต้วนเบาๆ
ในเวลานี้เอง จี้เฉียนเหยาถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าชอบอ่อนโยน กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ งั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ดวงตาของหลู่ฉางเซินกระตุก
“ข้าคิดว่า เจ้าอิจฉากำลังเด็กหญิงน้อยใช่ไหม?”
“ไม่น่าเขื่อ แม้แต่เด็กเจ้าก็อิจฉานางได้!”
จี้เฉียนเหยาม้วนริมฝีปากของนางด้วยความเขินอาย
เฮอะ…เจ้าใจร้ายกับข้าอีกแล้ว!
ณ ขณะนี้…
ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
“หัวหน้าหมู่บ้าน สิ่งต่างๆ ชัดเจนแล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านเลิกคิ้ว และมองดูผู้คนที่อยู่ข้างๆ เขา
ชายวัยกลางคนเข้าใจ เขาจึงพยักหน้าและพาต้วนต้วนออกไป
เมื่อหลู่ฉางเซินเห็นสิ่งนี้ เขาก็พร้อมที่จะออกไปเช่นกัน
ดูเหมือนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
ท้ายที่สุด ข้าเป็นคนนอก ดังนั้นจึงไม่ดีที่จะนั่งที่นี่
แต่ทว่า…
หลู่ฉางเซินได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พ่อหนุ่ม เจ้านั่งตรงนี้เถอะ ไม่เป็นไรที่เจ้าจะฟังด้วย”
หลู่ฉางเซิน:……
ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนข้าต้องเจอปัญหาอีกครั้งนะ?
“บอกข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้หน่อย”
ชายวัยกลางคนพยักหน้าแล้วกล่าวออกมาว่า “เชือกปราบมังกร ถูกดัดแปลง”
“มีคนต้องการสังหารต้วนต้วนหรือไม่ก็เตือนเรา”
ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านน่าเกลียดมาก เคราของเขาสั่นชี้ด้วย ความโกรธ และเขากระแทกไม้ค ้ายันในมืออย่างแรง
ชายชราสาปแช่งเสียงดัง “มันคือผู้ใด?”
ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “เบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่พวกเขา”
พวกเขา…หลายคนงั้นเหรอ?
หัวหน้าหมู่บ้านวางไม้ค ้ายันและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ดู เหมือนว่าพวกเขาจะรักษาแผลจนหาย และลืมความเจ็บปวดไปแล้ว”
“ตระกูลเหอ ต้องการตำแหน่งของข้าในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านมา โดยตลอด เขาพยายามแยกหมู่บ้านฟ่านเหรินออกไปโลกภายนอก ให้ได้”
“อย่างไรก็ตาม เขาถูกเซียนเซิงต่อต้านมาโดยตลอด และเขาก็ ถูกทุบตีอย่างหนักด้วยซ ้า”
“ในตอนนี้ เมื่อหมู่บ้านฟ่านเหรินเปิดขึ้นอีกครั้ง พวกเขาย่อม ต้องการสร้างปัญหาอีกใช่ไหม?”
หลู่ฉางเซินมองออกไปนอกห้องโดยไม่พูดอะไร
ข้าว่าแล้ว…
เฮ้อ…ปัญหากำลังมาอีกแล้ว!
YOU MAY ALSO LIKE
