โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 504 บ่อสายฟ้าหยินหยาง!
บทที่ 504 บ่อสายฟ้าหยินหยาง!
“ข้าได้ยินมาว่า เจ้าเข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียน(ชังสวรรค์) มันเป็นอย่างไรบ้าง?”
เย่ชิวไป่ยิ้มให้กับเสียงที่ส่งผ่านในจี้หยกและกล่าวว่า “มันไม่มีอะไรเลย แต่มันก็ดี ข้าสามารถบ่มเพาะเงียบๆ ได้”
“มันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคือศิษย์ของผู้อาวุโสหลู่และเจ้าไม่ต้องการทรัพยากรเหล่านี้”
เย่ชิวไป่ยิ้มและกำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง
จู่ๆ หญิงสาวผู้นั้นก็ตะโกนเรียกเขา…
“ศิษย์น้องเย่ เรามีงานต้องทำ!”
เย่ชิวไป่เก็บจี้หยก แล้วเดินออกมาจากบ้านไม้
เขามองไปที่หญิงสาวตรงหน้า แล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงจ้านฉือ มีอะไรเกิดขึ้น?”
จ้านฉือยิ้มและกล่าวว่า “ปรมาจารย์ยอดเขาเพิ่งกล่าวว่า ให้เจ้าทำความสะอาดใบไม้ที่ร่วงหล่น และไปซื้อสุราเพื่อเฉลิมฉลองเจ้าที่เข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียนของเรา”
เย่ชิวไป่ขมวดคิ้ว
งานเลี้ยงต้อนรับเขางั้นเหรอ?
ให้เขากวาดพื้น?
นี่คืองานเลี้ยงแบบไหนกันแน่?
ถ้าข้าไม่ได้เห็นว่าปรมาจารย์ยอดเขามีหน้าตาเป็นอย่างไรละก็…
ข้าคงคิดว่านั่นคือท่านอาจารย์!
จ้านฉือตบหลังเย่ชิวไป่อย่างไม่ใส่ใจและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เอาล่ะ ข้าเกลียดนักที่ยอดเขาเฮิ่นเทียนมีเพียงเราสามคน และปรมาจารย์ยอดเขานั้นขี้เกียจมาก ดังนั้นมีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่ต้องจัดการในเรื่องนี้”
“แต่ทว่า…เจ้าคงทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้ศิษย์พี่หญิงที่น่ารักแบบนี้ ทำงานยากๆ คนเดียวใช่ไหม?”
หลังจากกล่าวแล้ว นางก็กะพริบตากลมโต และแสร้งทำเป็นน่าสงสาร
เย่ชิวไป่กุมหน้าผากของเขา และพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
ในขณะที่เขากำลังกวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่นั้น
จ้านฉือกล่าวว่า “ห้ามเจ้าใช้ปราณจิตวิญญาณเพื่อทำความสะอาด!”
“นี่คือสิ่งที่ปรมาจารย์ยอดเขากล่าว”
ใช้ปราณจิตวิญญาณทำความสะอาดไม่ได้?
นี่คือคำสั่งประเภทใดกัน?
เย่ชิวไป่รู้สึกงุนงง แต่ก็ยังทำตามที่จ้านฉือบอก
หลังจากกวาดล้างเสร็จแล้วจ้านฉือก็กล่าวว่า “ศิษย์น้องเย่ เจ้าทำอาหารได้ไหม?”
ใบหน้าของเย่ชิวไป่ตึงเครียด
อันตราย!
เขาสามารถทำอาหารได้อยู่แล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เขาได้รับการฝึกฝนมาจากท่านอาจารย์ของเขา
อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขารู้ว่าข้าทำอาหารได้ พวกเขาคงจะปล่อยให้ข้ารับงานเช่นนี้ในอนาคตใช่ไหม?
เขาจึงรีบส่ายหน้าวแล้วกล่าวว่า “ข้าทำไม่ได้!”
“เจ้าต้องทำ แม้ว่าเจ้าจะไม่รู้วิธี!”จ้านฉือกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เจ้าไม่คุ้นเคยกับเมืองลั่วหยาน ข้าต้องไปซื้อเหล้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำอาหารนะ!”
เย่ชิวไป่กระตุกมุมปาก…
ยังไงข้าก็หนีไม่พ้นอยู่ดี…
จริงสิ! ข้าตั้งใจทำให้รสชาติมมันแย่ก็ได้นี่!
เช่น เติมเกลือในปริมาณที่อันตรายถึงชีวิต?
หลังจากนั้น……
เมื่อถึงเวลาอาหารในตอนเย็น
ปรมาจารย์ยอดเขาและจ้านฉืออกินข้าวด้วยกัน
ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สว่างขึ้น!
“อืม อร่อย! การทำอาหารของศิษย์น้องเย่อร่อยมาก!”
“มันอร่อย ข้าไม่ได้กินอะไรที่มีรสชาติเข้มข้นแบบนี้มานานแล้ว!”
“จากนี้ไป ข้าจะฝากเรื่องอาหารและเครื่องดื่มไว้ให้เจ้า!”
เย่ชิวไป่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า…
“หึ…หึหึหึ…ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าาา…”
หลังรับประทานอาหารจบ
จ้านฉือกลับไปบ่มเพาะ
ปรมาจารย์ยอดเขายังคงถือไหสุราและเทมันเข้าปากทีละคำ
“ทำไมเจ้าถึงอยากเข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียน?”
“ข้าเข้าใจในพรสวรรค์ของเจ้ามาบ้างแล้ว การไปที่ยอดเขาหลิงเซียว(สูงเทียมฟ้า)หรือยอดเขาฮุนหยวน(ผสมหยก) มันคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของเจ้า”
เย่ชิวไป่จิบสุราไปคำหนึ่ง..
แม้ว่าจะมันไม่เข้มข้นหรือมีรสชาติเท่าไป๋จิ่ว(สุราขาว) ของท่านอาจารย์ก็ตาม
แต่ภายใต้ดวงดาวบนท้องฟ้า มันก็ยังมีรสชาติที่แตกต่างออกไปเช่นกัน
ในบางครั้ง….
การดื่มไม่ได้เกี่ยวกับคุณภาพของสุรา
แต่มันคือบรรยากาศและผู้ร่วมดื่ม เจ้าว่าอย่างนั้นไหม?
“หากข้าเข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียนที่มีทรัพยากรต่ำ แล้วข้าทำผลงานได้ดีเยี่ยม มันจะช่วยให้ข้ามีอำนาจมากยิ่งขึ้น”
เย่ชิวไป่ไม่ได้โกหก
การโกหกต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งมันย่อมไม่อาจปกปิดได้
และเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนมัน
ปรมาจารย์ยอดเขามองไปที่เย่ชิวไป่แล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ถามเจ้าว่า ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
“ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับการเดิมพันของเจ้ากับนิกายฮั่นไห่ เอาล่ะ เจ้ามากับข้า”
หลังจากกล่าวอย่างนั้น ปรมาจารย์ยอดเขาก็ยืนขึ้นอย่างไม่มั่นคง ราวกับว่าเขาเมา และเดินไปที่ด้านหลังภูเขา
เย่ชิวไป่เดินตามมาด้วยความสับสน
พวกเขาไม่ได้หยุดไปถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
ปรมาจารย์ยอดเขากล่าวว่า “เรามีทรัพยากรการฝึกฝนน้อยมาก หากเจ้าต้องการทรัพยากร เจ้าสามารถทำภารกิจนิกายและแลกเปลี่ยนมันเป็นเหรียญสมบัติตงหยวนได้”
“ถ้ำนี้คือทรัพยากรแห่งเดียวในยอดเขาเฮิ่นเทียน”
“มีอะไรอยู่ข้างใน?”
ปรมาจารย์ยอดเขากล่าวอย่างสบายๆ ว่า “เจ้าจะรู้เมื่อเจ้าเข้าไป”
หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบไหสุราแล้วลอยออกไป
เย่ชิวไป่ยักไหล่แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
ถ้ำแห่งนี้เดิมทีมืด แต่มีแสงจากหิ่งห้อยบางตัวที่กำลังเต้นระบำทำให้เกิดแสงสว่างเล็กน้อย
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแปลกเกี่ยวกับเรื่องนี้
มันก็แค่ถ้ำธรรมดาๆ….
อย่างไรก็ตาม เมื่อเย่ชิวไป่มาถึงจุดสิ้นสุดถ้ำ ใบหน้าของเขาก็ตกตะลึง
มีบางอย่างพิเศษในนี้!
ตรงหน้าของเย่ชิวไป่มีสระน้ำอยู่
อย่างไรก็ตาม สระน้ำเต็มไปด้วยพลังสายฟ้าอันรุนแรงสองอย่าง หนึ่งพลังสีดำและอีกหนึ่งพลังสีขาว!
ด้านหนึ่งคือสายฟ้าหยิน และอีกด้านหนึ่งคือสายฟ้าหยาง!
สายฟ้าหยินเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง!
และสายฟ้าหยางเล่ยเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต!
ทั้งสองนี้มีคุณลักษณะที่ตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม ในสระนี้ พวกมันทั้งสองรวมตัวกันและอยู่อย่างสงบสุข
พวกมันทั้งสองไม่เกิดความขัดแย้งแม้แต่น้อยเลย
และการผสมผสานของทั้งสอง ออร่าที่ออกมาจากนั้นช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง!
“เขาต้องการให้ข้าฝึกในสระนี้หรือเปล่า?”
เย่ชิวไป่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกระโดดลงไปในสระน้ำ
ทันใดนั้น!
สายฟ้าหยินและสายฟ้าหยาง มันดูเหมือนจะเห็นวัตถุแปลกปลอมบุกเข้ามา!
ทันใดนั้นพวกมันก็กลายเป็นเกรี้ยวกราดรุนแรง!
มันอาละวาดเข้าใส่เย่ชิวไป่!
ใบหน้าของเย่ชิวไป่เปลี่ยนไป และเขาพยายามที่จะต่อต้านด้วยทักษะไท่จู!
แต่สักพักเย่ชิวไป่ก็คิดได้…
ถ้าเขาต่อต้าน แล้วเขาจะได้อะไรกับการฝึกในสระสายฟ้าแห่งนี้ล่ะ?
ดังนั้นเย่ชิวไป่ปล่อยการป้องกันของเขา และปล่อยให้พลังสายฟ้าทั้งหยินและหยาง โจมตีร่างกายของเขา!
มันช่างเจ็บปวดมาก!
พลังของสายฟ้าทั้งสองประเภท มันเหมือนกับสัตว์ป่า มันพยายามอาละวาดในร่างกายของเย่ชิวไป่ มันเข้าไปทำลายเลือด เนื้อ กระดูก แม้แต่ตันเถียน!
เปรี้ยง!
ผมและคิ้วของเย่ชิวไป่ถูกสายไฟเผาไหม้โดยตรง!
ในเวลาเดียวกัน ผิวหนังก็ไหม้เกรียมด้วยเช่นกัน!
แต่ทว่า…
สิ่งที่ทำให้เย่ชิวไป่ประหลาดใจนั้น
ภายใต้การทำลายล้างของพลังสายฟ้าทั้งสองนี้
สิ่งสกปรกจากเลือดในร่างกายกำลังถูกทำลายอย่างช้าๆ!
ในเวลาเดียวกัน ปราณขุ่นมัวในร่างกายเขาก็เริ่มถูกทำให้บริสุทธิ์ขึ้น!
เมื่อเลือดไม่มีสิ่งเจือปน ทำจะให้มันสามารถไหลเวียนได้อย่างราบรื่นมากขึ้น ในตอนที่เขาเข้าสู่ขอบเขตเปลี่ยนแปลงโลหิต
ในทำนองเดียวกัน ความแตกต่างระหว่างขอบเขตจั๋วเซียน(เซียนเทียม) และขอบเขตเซียนจิง(เซียนแท้) คือการล้างปราณขุ่นมัวออกจากร่างกาย!
หากเขาสามารถทำทั้งสองสิ่งนี้ได้ในขอบเขตภวังค์เทพ…
มันจะทำให้ความแข็งแกร่งของเย่ชิวไป่แข็งแกร่งอย่างก้าวกระโดดอย่างมาก!
ในตอนนี้ เย่ชิวไป่อดทนต่อความเจ็บปวดมหาศาลและเริ่มบ่มเพาะอย่างบ้าคลั่ง
หลังจากช่วงระยะเวลาหนึ่ง
เย่ชิวไป่ใช้ทักษะดาบไท่จูโดยไม่รู้ตัว
ทักษะดาบไท่จูหมายถึงชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุด
มันสามารถหลอมรวมพลังของสายฟ้าหยินหยางเข้าด้วยกัน และขับไล่พลังที่รุนแรงในนั้น!
แล้วแปลงร่างเป็นแหล่งสายฟ้าที่บริสุทธิ์ที่สุด
มันค่อยๆ ผสานเข้ากับแขนขาและกระดูกของเย่ชิวไป่!
สิ่งนี้ทำให้เย่ชิวไป่ประหลาดใจเช่นกัน!
ในลานบ้าน…
ชายชราที่กำลังดื่มสุรา จู่ๆ เขาก็ยิ้มแล้วพึมพำว่า “เขาเป็นเด็กดี ข้าสงสัยว่าเขาจะสืบทอดวิญญาณแห่งสวรรค์ได้หรือไม่…”
สาเหตุของการเสื่อมถอยของยอดเขาเฮิ่นเทียน…
ส่วนใหญ่ มันเป็นเพราะเงื่อนไขการสืบทอดในสระสายฟ้าหยินหยางนั้นยากเกินไป…
ผู้คนปกติธรรมดาทั่วไปไม่สามารถบรรลุมันได้
…
ที่แห่งหนึ่ง…
สนามดวงดาวที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างและไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย
ชายในชุดคลุมสีขาวอุ้มเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขน และมีนกน้อยเกาะอยู่บนไหล่ได้มาที่นี่…
YOU MAY ALSO LIKE
