โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 92 ทุกอย่างจบ!

หลังจากหลู่ชางเฉินรับเสี่ยวเฮยเป็นศิษย์แล้ว
ขณะที่เขากำลังจะพาเสี่ยวเฮยกลับไปที่ศาลาเฉาถัง
อยู่ดีๆ หลู่ชางเฉิงก็รู้สึกถึงปราณที่ปะทุขึ้นเหนือภูเขาไท่ไป่!
มีจิตสังหารอันไม่มีที่สิ้นสุด!
มีเจตจำนงดาบด้วย!
บิ๊กบอสคนไหนสู้กันอีก?
ขณะที่หลู่ชางเฉินเตรียมตัวที่จะจากไป โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้
เขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่ง
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังผ่านสนามรบ มีปราณของบุคคล
หนึ่งที่ทำให้หลู่ชางเฉิงรู้สึกคุ้นเคยมาก!
หยุดคิดแปป!
เหมือนปราณไอ้เด็กเวณนั่น!
เย่ชิวไป่? คงไม่ใช่เด็กเหลือขอคนนั้นใช่ไหม?
เสี่ยวเฮยถามจากด้านข้าง: “อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น?”
“ท่านปิดหน้าทำไม”

หลู่ชางเฉิน กล่าวอย่างหมดหนทาง: “ศิษย์พี่ของเจ้าก่อปัญหา
อีกแล้ว”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ หลู่ชางเชิงก็สังเกตเห็นฉากที่เย่ชิวไป่กำลัง
โดนโจมตี
“รออาจารย์อยู่ตรงนี้นะ!”
หลังจากกล่าวจบ เขาก็หายไปทันทีและพุ่งเข้าไปที่ใจกลางสนาม
รบ!
ดังนั้นจึงมีฉากปัจจุบัน
เย่ชิวไป่กล่าวอย่างยินดี: “อาจารย์ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่”
ผู้เชี่ยวชาญมาจากไหน?
เหลียงเฟิงและผู้อาวุโสฝ่ายในตกตะลึง
คนนี้คืออาจารย์ของเย่ชิวไป่เหรอ?
ในอีกด้านหนึ่ง ใบหน้าของหวางเทียนหมิงและคนอื่นๆก็มืดลง
ขันทีหมิงยิ่งประหลาดใจมากกว่า
เพียงแค่สะบัดนิ้วก็สามารถแก้ไขการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของข้า
ได้?
ทรงพลังมากแค่ไหนเนี้ย?

หลู่ชางเฉินไม่สนใจคนอื่นๆ มองไปที่เย่ชิวไป่ และกล่าวด้วย
ใบหน้าที่มืดมน “ข้ามาที่นี่เพื่อรับศิษย์น้องสี่ของเจ้า”
“ศิษย์น้องสี่?”
เย่ชิวไป่กล่าวว่า: “ข้ามีศิษย์น้องชายหรือศิษย์น้องสาวอีกแล้ว
เหรอ?”
หลู่ชางเฉินพยักหน้า จากนั้นมองไปที่ขันทีหมิงและคนอื่นๆ แล้ว
กล่าวอย่างสบายๆ ว่า “เป็นสมาชิกของราชวงศ์หลัวอี้อีกแล้วงั้น
หรือ?”
เย่ชิวไป่พยักหน้า
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของหลู่ชางเฉินก็มืดลงเช่นกัน
อีกฝ่ายนั้นต้องการชีวิตลูกศิษย์ของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตัวเขา
ต้องแกล้งทำเป็นไม่โกรธ
ในตอนนั้นเมื่ออีกฝ่ายมาถีบประตูถึงหน้าบ้าน หลู่ชางเฉิง
ต้องการที่จะเคลื่อนไหวจัดการให้จบๆไปซะ
แต่เย่ชิวไป่กล่าวว่าเขาจะจัดการด้วยตัวเอง
เย่ชิวไป่จะใช้ราชวงค์หลัวอี้เป็นหินลับมีด
การทำลายมันด้วยมือของเย่ชิวไป่เท่านั้น ที่จะสามารถกำจัดมาร
ในใจของเขาได้

ดังนั้น หลู่ชางเฉินจึงไม่เคลื่อนไหว แต่วิ่งไปทำลายนิกายเงา
สังหารแทน
แต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้าม เริ่มทำให้หลู่ชางเฉินทนไม่ไหวอีกแล้ว!
หลู่ชางเฉินแค่นเสียงอย่างเย็นชา และร่างของเขาก็หายไป!
หลังจากนั้น ดูเหมือนว่าหลู่ชางเชิงจะฉีกพื้นที่มิติออกโดยตรง
และเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากร่างกายของเขาในอากาศ!
ทุกๆที่หลู่ชางเชิงผ่านไป!
ดูเหมือนว่ามิติพื้นที่จะทนไม่ได้ และมันก็แตกสลาย!
เพียงครู่เดียว เขาก็มาถึงหน้าขันทีหมิง
ใบหน้าของขันทีหมิงเปลี่ยนไป แต่เขาไม่มีเวลาตอบสนอง
ขันทีหมิงเบิกตากว้าง มองนิ้วของหลู่ชางเฉินแตะเบาๆที่กึ่งกลาง
คิ้วของตัวเอง!
“แม้ว่าเด็กคนนี้ เย่ชิวไป่ มักจะสร้างปัญหาข้างนอก”
“แต่ไม่ได้หมายความว่าลูกศิษย์ของข้า เจ้าสามารถรังแกได้!”
เสียงนั้นดังเข้าหูขันทีหมิง
ราวกับพญายมกำลังส่งเสียง!
พญายมปราถนาให้เจ้าตายในยามสาม เจ้าก็ไม่สามารถมีชีวิต
อยู่ได้ถึงยามสี่!

หลังจากกล่าวเสร็จสิ้น.
ภายใต้สายตาอันน่าสะพรึงกลัวของขันทีหมิง หลู่ชางเฉิงดีดนิ้ว
เล็กน้อย
ตูม!
ร่างของขันทีหมิงระเบิด!
กลายเป็นละอองเลือดในอากาศ!
หวางเทียนหมิงและคนอื่นๆ มองไปที่ฉากนี้ด้วยความสยองขวัญ
บนใบหน้าของพวกเขา!
พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่า อาจารย์ของเย่ชิวไป่จะทรงพลังขนาด
นี้!
ขันทีหมิงอยู่ในอันดับ 7 ในรายนามผู้เยี่ยมยุทธ์สี่ภูมิภาคเชียวนะ
แถมยังอยู่ในขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวนขั้นปลาย
แต่โดนนิ้วเดียวดีดร่างระเบิดตายอย่างง่ายดาย!
ถ้าอย่างงั้น! ขอบเขตของเขาจะสูงแค่ไหน?
ในขณะเดียวกัน เหลียงเฟิงก็มาที่ด้านข้างของเย่ชิวไป่ และถาม
ด้วยความประหลาดใจว่า “อาจารย์ของเจ้าแข็งแกร่งมากขนาดนี้เลย
หรือ?”
เย่ชิวไป่ยิ้มและพยักหน้า

ในใจของเขา หลู่ชางเฉินมีอำนาจทุกอย่าง
แม้ว่าวันธรรมดาจะดูง่ายๆ สบายๆ
แต่ความแข็งแกร่งของหลู่ชางเฉิน ดูเหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด และเขา
ไม่สามารถมองทะลุผ่านได้!
หลู่ชางเฉินมองไปที่หวางเทียนหมิงที่อยู่ต่อหน้าเขาอีกครั้ง
ร่างกายของหวางเทียนหมิงสั่นสะท้าน และเขาตะโกนด้วยความ
หวาดกลัว: “กองทหารม้าชิวหลัว หยุดเขาไว้!”
หลังจากเสียงหยุดลง
กองทหารม้าชิวหลัวทั้งหมดส่งเสียงโห่ร้องอย่างพร้อมเพียง
พุ่งไปข้างหน้า หอกสีโลหิตควบแน่นอีกครั้ง และแทงไปทางหลู่
ชางเฉิน!
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของหลู่ชางเฉินยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนความว่างเปล่าเล็กน้อย
ตูม!
หอกสีโลหิตขนาดใหญ่กระจายหายไปในอากาศ!
หลู่ชางเฉิงหายตัวไปทันที
เมื่อปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาลอยอยู่ด้านบน เหนือกองทหารม้า
ชิวหลัว

กำหมัดด้วยมือขวา แล้วชกออกไป!
หมัดดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง
แต่หลังนั้นหมัดเกิดการระเบิดขึ้นทันที!
พื้นที่ที่กองทหารม้าชิวหลัวตั้งอยู่ถูกมิติรอบข้างบีบทันที!
ฝึบ ฝึบ!
เมื่อมิติพื้นที่ถูกบีบเข้าหากัน กองทหารม้าชิวหลัวทั้งหมดก็
ระเหยกลายเป็นหมอกเลือด!
นิ้วเดียวขันทีหมิงร่างระเบิด!
หมัดเดียว ทำลายกองทหารม้าชิวหลัว!
ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงสองครั้ง กองกำลังทั้งหมดของหวาง
เทียนหมิงก็ถูกกำจัดออกไปทันที!
ส่วนกงเฟินของราชวงค์หายไปไหนแล้ว?
เมื่อคนเหล่านั้นเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง!
พวกเขาหนีไปตั้งแต่การโจมตีแรกแล้ว!
พวกเขาเป็นเพียงแค่แขกรับเชิญเท่านั้น
ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตและความตาย ใครจะมามัวสนใจอะไร
อีก
ชีวิตขององค์ชาย?

ช่างแม่ม!
ในขณะนี้ หลู่ชางเฉินหันความสนใจไปที่หวางเทียนหมิง
หวางเทียนหมิงตกใจมาก กุมมือแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโส…”
หลู่ชางเฉินเพิกเฉย หันหลังและจากไป
ที่หลู่ชางเฉินไม่ฆ่าเขา เพียงเพราะชายคนนี้เป็นมารในใจของเย่
ชิวไป่
เขาจะปล่อยให้ศิษย์ของเขาจัดการเอง
จากนั้นเขาก็มองไปที่เย่ชิวไป่ และกล่าวว่า “เจ้าจัดการเอง”
เย่ชิวไป่พยักหน้า หยิบดาบอาโม่ออกมา แล้วเดินไปหาหวาง
เทียนหมิง
เย่ชิวไป่ไม่มีความคิดที่จะปล่อยหวางเทียนหมิงไป หรือบังคับให้
เขาอยู่ดูราชวงศ์หลัวอี้ล่มสลาย
สิ่งนี้ไม่มีความจำเป็น!
ทั้งสองมีความแค้นกันอยู่แล้ว
เสียเวลา! สังหารให้จบๆไปดีกว่า
จะทิ้งปัญหาในอนาคตไว้ไม่ได้
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่ชิวไป่ก็เหวี่ยงดาบอาโม่ออกไป!
ปราณดาบสีดำพุ่งไปข้างหน้า และกวาดไปทางหวางเทียนหมิง!

ปราณดาบสีดำนั้นใกล้เข้ามาแล้ว!
เนื่องจากอิทธิพลของปราณอสูร จิตใจของหวางเทียนหมิงจึงสั่น
สะท้าน!
ด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนก เขารีบหยิบจี้หยกออกมาจากแหวน
แล้วบดขยี้มัน!
เปรี้ยง!
ลำแสงห่อหุ้มหวางเทียนหมิง
แป๊บเดียวก็หายไปจากจุดเดิมทันที!
ปราณอสูรของเย่ชิวไป่ ก็พุ่งผ่านพื้นที่ว่างเปล่าไป
ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยสายตาที่ซับซ้อน: “ข้าไม่คิดว่า
ราชวงศ์หลัวอี้จะมีจี้หยกเคลื่อนย้าย?”
เย่ชิวไป่มองมาที่ผู้อาวุโส
ผู้อาวุโสอธิบายว่า: “นี่คือสิ่งที่ช่างฝีมือโบราณสามารถสร้างได้
เท่านั้น ถ้ามันถูกบดขยี้ ตัวของผู้ใช้จะถูกส่งออกไป อย่างไรก็ตาม
ตอนนี้ไม่มีผู้ใดสามารถสร้างขึ้นมาได้อีกแล้ว จี้หยกเคลื่อนย้ายในมือ
ของหวางเทียนหมิงน่าจะได้มาจากซากปรักหักพังโบราณบางแห่ง ”
เย่ชิวไป่ก็ตระหนักได้ในทันที

หลู่ชางเฉิงไม่สนใจมากนัก เขามองไปที่เย่ชิวไป่แล้วกล่าวว่า
“เจ้าอยากกลับบ้านไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวไป่ส่ายหัวและกล่าวว่า “ศิษย์ยังต้องไปที่
นิกายหยินเจี้ยนซ่ง”
หลู่ชางเฉินพยักหน้าและกล่าวว่า: “ตกลง ข้าจะพาศิษย์น้องของ
เจ้ากลับไปก่อน”
หลูชางเฉินหายตัวไปทันที ก่อนที่เย่ชิวไป่จะทันได้กล่าวสิ่งใด
เย่ชิวไป่ยิ้มอ่อนเมื่อเห็นสิ่งนี้
เขายังต้องการพบศิษย์น้องสี่ของเขา ทำไมอาจารย์รีบไปจัง
เย่ชิวไป่ส่ายหัว
ข้าทำได้แค่กลับศาลาเฉาถังเท่านั้น ถึงได้เจอศิษย์น้อง
หลังจากที่หลู่ชางเฉิงจากไป
กองหนุนของสำนักชางเต๋าหลักก็มาถึง
ผู้อาวุโสหอคุมกฎมาด้วยตนเอง
ผู้อาวุโสทำหน้างงเล็กน้อย เมื่อเห็นความว่างเปล่าตรงหน้า
เขาสังเกตเห็นเพียงหมอกเลือดที่เหลืออยู่ในอากาศเท่านั้น
“แล้วศัตรูล่ะ?”

ผู้อาวุโสฝ่ายในยิ้มทันทีเมื่อเขาได้ยิน และกล่าวว่า: “อาจารย์
ของเย่ชิวไป่ เป็นผู้แก้ไขทั้งหมดแล้ว”