โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่1 การรับศิษย์มันเหนื่อยอะ...

“ระบบ เช็คอินวันนี้”

【ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ รางวัลการฝึกฝน 500 ปี】

หลู่ชางเฉิง ลูบหัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “เป็นเวลา
กว่า 20 ปีแล้วที่ข้าลงชื่อเข้าใช้ทุกวันและได้รางวัลชดเชยเป็นการ
ฝึกฝนของข้า ระบบ!เจ้าไม่มีอย่างอื่นบ้างเหรอไง”

เมื่อเขามาถึงโลกนี้และรู้ว่าเขาได้ปลุกระบบแล้ว หลู่ชางเฉิงก็
รู้สึกตื่นเต้นมาก โดยเขาคิดว่าจะสามารถไปถึงจุดสูงสุดของเส้นทาง
อมตะและพิชิตโลกได้

อย่างไรก็ตาม ใครจะรู้ว่าเช็คอินระบบทุกวัน มานานกว่า 20 ปี
แล้ว แต่รางวัลในแต่ละครั้งคือฐานการบ่มเพาะ

วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า

มันทำให้ หลู่ชางเฉิง สับสน

เขาไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งเขาอยู่ระดับใด

ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความไร้ประโยชน์ของ หลู่ชางเฉิง ระบบจึง
อธิบายออกมา

【โฮสต์ยังไม่ตรวจพบฟังก์ชั่นหลักและยังไม่มีฟังก์ชั่นอื่น】

“ถ้าอย่างนั้นแกให้วิธีเปิดไม่ได้เหรอไง”

【มันคือความลับห้ามเปิดเผย】

ด้วยความสิ้นหวัง หลู่ชางเฉิงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วร่างภาพ
นางฟ้าร่ายรำดาบบนโต๊ะ

นี่คือชีวิตประจำวันของ หลู่ชางเฉิง ในวันนี้ อย่างไรก็ตาม เขา
สามารถได้รับพื้นฐานการฝึกฝนของเขาผ่านการเช็คอินได้ทุกวัน
ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องฝึกฝนด้วยตัวเอง

ไม่ต้องทำอะไรเลย
ข้าทำได้แค่ปลูกต้นหลิว เลี้ยงไก่ ปลูกหญ้า วาดรูปนิดหน่อย
เขียนบทความไม่กี่คำ…
มันไม่เลว ถ้าบางวันข้าจะปรุงยา หรือว่าจะตีอาวุธ…
เมื่อ หลู่ชางเฉิง เสร็จสิ้นภาพร่างสุดท้าย

ได้ยินระฆังเสียงดัง ‘เกร้ง!’ ขึ้นมา
หลู่ชางเฉิง เงยหน้าขึ้นและพูดว่า “วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่
สำนัก ชางเต๋า จะรับศิษย์ใหม่ … ”

เมื่อไม่มีอะไรจะทำแล้วก็เลยคิดว่าจะออกไปเดินเล่นดู

หลังจากพูดจบ หลู่ชางเฉิงก็วางพู่กันในมือลง และหายไปราวกับ
หมอกควัน

หลังจากที่ หลู่ชางเฉิง ออกไปสักพัก

นกน้อยในสวนกำลังกระพือปีกสีแดงเพลิง ร่อนลงมาถึงภาพวาด
และสายตาก็จับจ้องไปที่นางฟ้าร่ายรำดาบในภาพวาด

นางฟ้าร่ายรำดาบในภาพวาดดูเหมือนจะเคลื่อนไหว และทันใด
นั้น! เจตจำนงของดาบก็พุ่งออกมาจากนางฟ้าร่ายรำดาบใน
ภาพวาด!

ชั่วขณะหนึ่ง เจตจำนงของดาบได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งสวน ส่อง
สว่างทั่วพื้นที่!

นัยน์ตาของนกน้อยเบิกกว้างด้วยความตกใจ กระพือปีกบินไป
ด้านหลัง จากนั้นมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นที่ปีก ราวกับว่ามันต้องการ
ขัดขวางความตั้งใจของเจตจำนงดาบที่น่ากลัวนี้

ครู่หนึ่ง.

เปลวไฟถูกตัดผ่านด้วยเจตจำนงดาบในทันที และยังคงพุ่งฟัน
ตรงไปที่นกน้อย!

ในเวลานี้ ต้นหลิวด้านข้างยื่นกิ่งหลิวออกมาขวางเจตจำนงของ
ดาบ

“เจ้านกน้อย อย่าชะล่าใจในการทำสิ่งต่างๆ ในอนาคต แม้ว่า
ภาพวาดนี้จะวาดขึ้นอย่างลวกๆ แต่เจตจำนงแห่งศิลปะก็สามารถฆ่า
เจ้าได้ทันที”

หลังจากพูด ต้นหลิวก็เงียบ

ดวงตาของนกน้อยตกตะลึง ราวกับว่ามันเห็นด้วยกับคำพูดของ
ต้นหลิว มันมองลึกลงไปที่ม้วนกระดาษบนโต๊ะแล้วบินจากไป

สำนักชางเต๋า.

มีชายที่แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนออกมา

สำนักที่ได้รับการยอมรับในภูมิภาคทางตอนใต้

ไม่ต่อสู้กันเพื่อแย่งดินแดน ไม่ต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของกลุ่ม

และจะไม่รับผลประโยชน์จากตระกูลราชวงศ์

ไม่ว่าจะเป็นทายาทของราชวงศ์ จักรพรรดิ เจ้าชาย หรือ
ลูกหลานของตระกูลชั้นสูง ทุกคนที่เข้าสู่สำนักชางเต๋าจะได้รับการ
ปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน

ที่นี่มองเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้สำนักชางเต๋าจึงสามารถยืนหยัดอยู่ได้

ในขณะนี้ ที่ประตูของสำนัก

เด็กหนุ่มหลายสิบคนยืนอยู่

และคนเหล่านี้คือคนที่ผ่านการประเมินของสำนักและสามารถ
เข้าร่วมสำนักได้

ต่อไปผู้อาวุโสของสำนักจะเลือกลูกศิษย์

เมื่อมีผู้ใดได้รับเลือก พวกเขาก็เหมือนติดปีก!

ผู้อาวุโสทุกคนล้วนเป็นผู้เยี่ยมยุทธ

ดังนั้นคนหนุ่มสาวเหล่านี้แต่ละคนจึงดูตื่นเต้นและหวังว่าจะได้รับ
การยอมรับจากผู้อาวุโส

“ปีนี้มีต้นกล้าที่ดีค่อนข้างมาก”

“ข้าได้ยินมาว่าทายาทสายตรงของสี่ตระกูลหลักในเมืองเทียน
หยวนก็มาด้วย”

“ฮิฮิ ถ้าอย่างนั้นเราต้องเลือกอย่างระมัดระวัง บางทีการสืบทอด
มรดกของสำนักจะได้ส่งต่อ”

“มันไม่ง่ายอย่างนั้น แม้ว่าจะมีความสามารถเพียงพอ แต่เจ้าก็
ต้องดูที่นิสัย เจ้าไม่สามารถส่งต่อมรดกแบบลวก ๆ ได้”
“ใช่เห็นด้วย.”

ในเวลานี้ ผู้อาวุโสเหล่านี้ทั้งหมดมองไปทางด้านหลัง และเห็น
ชายหนุ่มในชุดสีเขียวเดินเข้ามาช้าๆ

ผู้อาวุโสขมวดคิ้วและถามว่า “ทำไมเขาถึงออกมา”

ผู้ดูแลสำนักบางคนดูงุนงง

เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้

จากนั้นถามว่า: “ผู้อาวุโส บุคคลผู้นี้มาจากสำนักหรือไม่”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดด้วยแววตาที่ซับซ้อน: “ใช่และไม่ใช่ เขามา
จากศาลาเฉาถัง”

“ศาลาเฉาถัง?!”

ผู้คนนับไม่ถ้วนประหลาดใจ

แน่นอนว่าพวกเขาบางคนมึนงง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้อะไร
เลยเกี่ยวกับศาลาเฉาถัง

ใน สำนักชางเต๋า จะแบ่งออกเป็น ฝ่ายฝึกตนและบ่มเพาะ ฝ่าย
ปราชญ์เต๋าขงจื้อ

อย่างไรก็ตาม นอกจากฝ่ายเหล่านี้แล้ว ยังมีฝ่ายอื่นอีก

ศาลาเฉาถัง!

อาจกล่าวได้ว่าศาลาเฉาถังไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจของสำนัก แต่
สามารถเพลิดเพลินกับทรัพยากรทั้งหมดของสำนักได้

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนงงงวย แต่ภายใต้การปราบปรามของเจ้าสำนัก
ทำให้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

ศาลาเฉาถังนี้หลายสิบปีไม่มีการเคลื่อนไหวเลยและไม่เคยรับ
ศิษย์

ในศาลาเฉาถังทั้งหมด มีเพียงหลู่ชางเฉิงเท่านั้น

และโดยปกติแล้วหลู่ชางเฉิงจะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวและไม่ค่อย
ออกไปไหน ซึ่งทำให้ผู้คนลืมไปว่ามีคนแบบนี้อยู่!

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่บางคนจะไม่รู้ว่ามีศาลาเฉาถังอยู่
หลู่ฉางเฉิงเดินไปหาผู้อาวุโส ยิ้มและทำความเคารพ และพูดว่า
“ฉางเฉิงคารวะผู้อาวุโสทุกท่าน”

“หลู่ชางเฉิง วันนี้เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้าในวันรับศิษย์มาก่อนเลย”

หลู่ชางเฉิง ส่ายหัวและพูดว่า: “ข้าแค่เบื่อ เลยออกมาดูการ
คัดเลือกศิษย์ของสำนัก ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรับศิษย์ ผู้อาวุโส ไม่ต้อง
กังวลเกี่ยวกับข้า”

เบื่อ…

ผู้อาวุโสส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เด็กคนนี้ใช้ทรัพยากรของสำนัก
แต่ไม่เต็มใจรับลูกศิษย์ จริงๆเลย…

จริงๆแล้ว เรื่องนี้เป็นงานอย่างหนึ่งของสำนัก และพวกเขาภูมิใจ
ในการรับลูกศิษย์เพื่อสั่งสอน การปรากฏตัวของ หลู่ฉางเฉิง ทำให้
พวกเขาทำอะไรไม่ถูก

ในหมู่พวกเขา ผู้อาวุโสอาวุโสคนหนึ่งเกลียดที่เหล็กไม่ยอม
กลายเป็นเหล็กกล้าเสียทีกล่าวว่า: “ในฐานะคนของสำนัก มันเป็น
หน้าที่ของข้าที่จะต้องเผยแพร่ชื่อเสียงสำนักไปทั่วดินแดน ทำไมเจ้า
ไม่ต้องการรับศิษย์ หรือสายเลือดใหม่มาให้กับ ศาลาเฉาถัง?”

หลู่ชางเฉิง ผายมือของเขาและพูดว่า “ข้าไม่รู้ด้วยซ ้าว่าจะฝึกฝน
เต๋าอมตะด้วยตัวเองได้อย่างไร แล้วทำไมต้องสอนคนอื่น นอกจากนี้
มันเหนื่อยมากที่จะสอนเด็ก ข้ามีความสุขมากที่ได้อยู่คนเดียว ทำไม
ท่านถึงชอบทรมานตนเอง? ”

“เจ้าจะไม่สอนศิษย์ได้เยี่ยงไร ถ้าเจ้าใช้ทัพยากรจากสำนัก”

“ในฐานะเจ้าของศาลาเฉาถัง แม้ว่าเจ้าจะไม่คิดถึงตัวเอง แต่เจ้า
ควรคิดถึงอนาคตของศาลาเฉาถังด้วย!”

เมื่อเห็นว่าเหล่าผู้อาวุโสเริ่มเกลี้ยกล่อมเขาอย่างกระตือรื้อล้น
หลู่ชางเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิงเวียน

เมื่อเขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่างแต่กลับถูกขัดด้วยเสียงดังใน
หัว

【โฮสต์เริ่มภารกิจ โปรดไปที่เมืองเทียนหยวนเพื่อรับลูกศิษย์】

【ชื่อ: เย่ ชิวไป๋】

【ความสามารถ: ระดับ SSS】

【คุณสมบัติ: หัวใจแห่งดาบ ร่างกายดาบฮุ่นหยวน เส้นทาง
จักรพรรดิ】

พอได้ยินเสียงระบบ

หลู่ชางเฉิง หายตัวไปทันทีโดยทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว

“ผู้อาวุโส ข้าจะไปเมืองเทียนหยวนเพื่อรับศิษย์ของข้า พวกท่าน
จัดการต่อเลย!”

ทิ้งให้กลุ่มผู้อาวุโสตกตะลึงอยู่กับที่

เด็กคนนี้ไม่ได้บอกว่าเขาไม่สามารถบ่มเพาะเต๋าอมตะได้ และ
เขาไม่ต้องการสอนคนอื่น?

สอนเด็กมันเหนื่อย?