โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #20 : รสชาติของบาปที่หวนคืน
เวลา 10 นาทีแห่งอำนาจเทียมเริ่มนับถอยหลังสู่วินาทีสุดท้าย เพลิงสีขาวที่ลุกท่วมร่างของเก่งเริ่มเปลี่ยนสีเป็นแดงคล้ำราวกับเลือดที่ไหม้เกรียม ความร้อนที่เคยทำให้เขารู้สึกเป็นดั่งพระเจ้า บัดนี้เริ่มกัดกินลึกเข้าไปถึงเส้นประสาท
“ทำไม… ทำไมมันเจ็บแบบนี้!” เก่งทรุดตัวลงกลางกองซากศพสัตว์กลายพันธุ์ ผิวหนังของเขาเริ่มลอกออกเป็นแผ่นๆ เหมือนกระดาษที่ถูกเผา ไอร้อนพุ่งออกมาจากดวงตาและปากจนเขามองเห็นทุกอย่างเป็นสีแดงฉาน
ในวินาทีนั้นเอง “ไวรัสระบบ” ของตัวตนมิติที่ 5 ได้เริ่มทำงานขั้นสุดท้าย มันไม่ได้เพียงแค่สูบพลังชีวิต แต่เริ่ม “ดึงเอาความทรงจำ” ในส่วนลึกที่เก่งพยายามฝังลบไปออกมาฉายซ้ำในรูปของภาพหลอนที่สมจริงที่สุด
นรกแห่งภาพหลอน: ยาพิษในถ้วยทอง
เก่งกรีดร้องออกมาเมื่อสภาพรอบตัวเขาเปลี่ยนไป ห้างสรรพสินค้าหายไป กลายเป็นพระราชวังที่หรูหราจากชาติที่แล้ว ภาพตรงหน้าคือร่างของ นนท์ ในชุดคลุมราชาดวงอาทิตย์ที่กำลังไอออกมาเป็นเลือดสีดำสนิท
“เก่ง… ทำไม… นายทำแบบนี้ทำไม?” เสียงของนนท์ในมโนภาพสั่นพร่าด้วยความผิดหวัง
“เพราะนายมันเด่นเกินไปไง! ทุกคนมองแต่นาย! ฉันก็แค่เงาของนาย!” เก่งในภาพหลอนตะโกนตอบ พร้อมกับยื่นถ้วยยาพิษให้เพื่อนรักด้วยมือที่สั่นเทา
ทันใดนั้น ภาพก็บิดเบี้ยว ร่างของนนท์ที่กำลังจะตายกลับพุ่งเข้ามากอดเก่งไว้แน่น ความร้อนจากพลังเพลิงสุริยะของนนท์ในตอนนั้นแผดเผาเก่งไปพร้อมๆ กัน
“ถ้าฉันต้องตาย… นายก็ต้องไปกับฉัน”
เก่งดิ้นรนในโลกแห่งความจริง มือของเขาข่วนไปตามพื้นคอนกรีตจนเล็บหลุดออก ความเจ็บปวดจากการถูกวางยาพิษที่นนท์เคยได้รับในชาติก่อน บัดนี้ระบบได้ “จำลอง” ความรู้สึกนั้นมาใส่ในโสตประสาทของเก่งโดยตรง เขาได้สัมผัสถึงความทรมานของการที่อวัยวะภายในค่อยๆ เหลวละลายเพราะพิษร้าย
การปรากฏตัวของ ‘ผู้พิพากษา’
ตึ้ง!
[หมดเวลาปลดล็อกพลัง – เข้าสู่สภาวะคืนสมดุล]
ทันทีที่เสียงระบบดังขึ้น อุณหภูมิรอบตัวเก่งที่เคยสูงถึงหลายพันองศาพลันดิ่งวูบลงสู่ -80 องศาในเสี้ยววินาที สภาวะ Thermal Shock ทำงานทันที ผิวหนังที่ร้อนจัดของเขาแตกปริออกเหมือนแก้วที่ถูกราดน้ำเย็นจัดใส่ตอนร้อนๆ เสียงดัง เปรี๊ยะ! ดังไปทั่วร่าง
“ช่วยด้วย… ใครก็ได้ช่วยฉันที…” เก่งครางออกมาอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางหมอกควันที่เกิดจากไอร้อนปะทะความเย็น
ในกลุ่มหมอกนั้นเอง รองเท้าคอมแบทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเก่ง นนท์ยืนมองเพื่อนเก่าด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสยดสยอง
“เป็นยังไงบ้างเก่ง? รสชาติของ ‘การถูกแผดเผา’ เพื่อคนอื่น… กับรสชาติของ ‘ยาพิษ’ ที่นายเคยให้ฉันกิน มันอร่อยไหม?”
เก่งเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ “นะ… นนท์… นาย… นายจำได้…”
“ฉันจำได้ทุกอย่างเก่ง” นนท์ย่อตัวลง มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งใต้โลกแตะลงที่หน้าผากของเก่ง “นายแย่งพลังไฟไปเพราะคิดว่ามันคือความสบาย แต่นายไม่เคยรู้เลยว่า ฉันต้องทนทรมานเพื่อปกป้องคนอย่างนายมานานแค่ไหน”
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ตัวตนบนบัลลังก์โน้มตัวลงมาดูฉากนี้ด้วยความอิ่มเอมใจ แววตาสีฟ้าครามส่องประกายด้วยความปีติขีดสุด
“งดงาม… ความยุติธรรมที่ถูกฉาบด้วยความเลือดเย็น”
เขาสะบัดมือเรียก ‘กล่องของขวัญ’ สุดท้ายออกมา มันคือสถานะ [ความอมตะชั่วคราว] ที่จะมอบให้เก่ง เพื่อให้เขา ‘ตายไม่ได้’ ในขณะที่ร่างกายกำลังถูกแช่แข็งและแผดเผาไปพร้อมๆ กันเป็นเวลาอีก 1 ชั่วโมง
“จงรับรู้ถึงบาปของเจ้าในทุกอณูเซลล์… ก่อนที่ข้าจะอนุญาตให้เจ้ากลายเป็นเพียงเศษน้ำแข็งที่ไร้ค่า”
เขาหันไปมองนนท์ที่กำลังยืนขึ้นอย่างช้าๆ “ทำได้ดีมาก ‘ตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบ’ …ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสร้างโลกที่หนาวเย็นนี้ออกมาเป็นเช่นไร”…
YOU MAY ALSO LIKE
