โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 107 เย่หยุนแห่งโม่ตู

“ใจสั่นสิ แต่ฉันไม่กล้าแตะ และเมื่อตัดสินใจเป็นมิตรกับไอ้หน้ากากแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน!” ตู้หยางจื้อพูด

“ไม่ต้องลงมือ แค่บอกตำแหน่งก็ได้รางวัลสตาร์คอยน์ไม่น้อย…” นักรบอีกคนพูด

“เมื่อตัดสินใจเป็นมิตรกับไอ้หน้ากาก ก็ต้องยึดมั่น ทำทีเป็นมิตรแต่แอบแจ้งตำแหน่ง ฉันทำไม่ได้ ถ้าพวกนายคิดแบบนี้ ออกจากทีมฉันไป!” ตู้หยางจื้อแค่นเสียง

คำพูดตู้หยางจื้อทำให้ทุกคนส่ายหัว

กลัวถูกขับออกจากทีม

“พอแล้ว อย่าพูดเรื่องนี้ ถ้าพบข่าวร้ายต่อไอ้หน้ากาก รีบรายงานฉัน ฉันจะส่งให้มัน!” ตู้หยางจื้อพูดเรียบ

ทุกคนพยักหน้า

“พวกนายสังเกตไหม แถวนี้บรรยากาศดีขึ้นทันที เมื่อกี้รู้สึกหนาวๆ…” นักรบคนหนึ่งพูด คนที่เสนอให้แจ้งตำแหน่ง

คนอื่นมองเขาเหมือนคนโง่

แถวนี้เป็นค่ายมารโสมไฟ จะหนาวได้ยังไง

นักรบคนนั้นเกาหัว พึมพำ “คงเข้าใจผิด…”

ใต้หินข้างๆ เงาดำวูบผ่าน หายไปราวกับไม่เคยมี…

…

โม่ตู

ย่านวิลล่าสุดหรู

ทุกหนแห่งประดับอย่างฟุ่มเฟือย รั้วสูงพันด้วยกุหลาบหนาม

ในสวนมีโซฟาราคาแพง วางเก้าอี้ที่มีชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนนั่ง

แสงแดดยามบ่ายสาดลงมา สะท้อนความหรูหราของสวน

ชายหนุ่มถือเครื่องปลายทางอัจฉริยะ แสดงภาพชายหน้ากาก

“นายน้อยเย่ ตรวจสอบตัวตนชายหน้ากากแล้ว ไม่มีข้อมูลเลย!” พ่อบ้านวัยกลางคนพูดอย่างนอบน้อม

เย่หยุนยืดตัว หาว

“หาตัวไม่เจอ ไม่รู้มาจากตระกูลไหน กล้าตบหน้าพระชายาของฉัน ถ้าไม่สั่งสอน ต่อไปพระชายาจะหน้าไหนมาเจอคน!” เย่หยุนตาเย็นวาบ

ในสายตาเย่หยุน พ่อเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ ในจีนมีอะไรที่เขาจะกลัว

หวังฮ่าวในสายตาเขาแค่ตัวตลก กล้าทำร้ายพระชายา

“นายน้อยพูดถูก ถ้าเป็นคนจากตระกูลใหญ่ คงมีคนออกหน้ามันแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครพูด มันคงจากตระกูลเล็กหรือนักรบอิสระ!” พ่อบ้านก้มหัว

ระหว่างพูด สาวใช้สวยหลายคนเดินเข้ามา ถือผลไม้และขนม

“แต่ไอ้หน้ากากนั่นหนีเก่ง ไม่เจอมันเลย แม้แต่ข่าวก็ไม่มี!” เย่หยุนหยิบขนมกิน

“คงรู้ข่าวแล้วหลบ แต่ไม่ต้องห่วง มันออกจากสนามรบมารไม่ได้ ฉันจัดคนรอที่ทางออกแล้ว ถ้ามันโผล่ มันคือของเรา!” พ่อบ้านพูด

เย่หยุนพยักหน้าชื่นชม “เพิ่มรางวัลจับตัวชายหน้ากากเป็น 100 พันล้าน ถ้าจับได้แล้วแจ้งฉัน จะได้ 100 พันล้าน!”

“นายน้อย ฉันจะไปจัดการ!” พ่อบ้านพูด

สาวใช้สวยข้างๆ นวดไหล่เย่หยุนอย่างนอบน้อม

“บอกอย่าฆ่ามัน ฉันไม่อยากเล่นกับศพ!” เย่หยุนเสริม

พ่อบ้านพยักหน้า แล้วถอยออกไป

เย่หยุนมองภาพชายหน้ากากในเครื่อง “ถ้าตัดหัวมันส่งให้ฉู่เมิ่งเหยา เธอคงดีใจ…”

เย่หยุนเห็นคนเข้าร่วมรางวัลล่ามากขึ้น มุมปากยิ้ม

“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!!!”

ขณะตรวจสอบข้อมูลรางวัล เครื่องส่งเสียง

ภาพโฮโลแกรมของสาวงามผิวขาวในชุดเดรสสง่างามปรากฏต่อหน้าเย่หยุน

ตาเย่หยุนลุกโชน สาวใช้ข้างๆ รู้ตัว ถอยออกไป

“ฉู่เมิ่งเหยา ในที่สุดเธอก็โทรหาฉัน!” เย่หยุนดีใจ

ฉู่เมิ่งเหยาหน้าเย็นราวภูเขาน้ำแข็ง ไร้อารมณ์

“ฉันบอกแล้ว เรื่องของฉัน นายไม่ต้องยุ่ง และอย่าเรียกฉันเมิ่งเหยา เราไม่สนิทกันขนาดนั้น!” ฉู่เมิ่งเหยาคิ้วขมวด เสียงเย็น

เย่หยุนไม่สนใจ คล้ายชินแล้ว

“เมิ่งเหยา ฉันแค่อยากสั่งสอนไอ้นั่น ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันแค่รำคาญมัน ใส่หน้ากากทำเท่!” เย่หยุนแค่น คล้ายโกรธที่หวังฮ่าวใส่หน้ากาก

ฉู่เมิ่งเหยาไม่พูด ตัดสาย

เย่หยุนเห็นฉู่เมิ่งเหยาตัดสาย ปากยื่น

ฉู่เมิ่งเหยาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นจริงๆ

เย่หยุนนึกถึงผู้หญิงอื่น ที่เขาให้ทรัพยากรฝึกยุทธล้ำค่า ต่างยอมจำนน…

รู้ว่าเขาเป็นลูกนักรบศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งคลั่ง อยากกระโจนใส่เขา…

รวมถึงสาวสวยระดับปรมาจารย์ เพราะพ่อเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์

ถ้าแต่งเข้าตระกูลเย่ จะกลายเป็นชนชั้นสูงสุดของจีน

ทรัพยากรฝึกยุทธ อำนาจ ชื่อเสียง ได้มาง่าย…

น่าเบื่อ… น่าเบื่อจริงๆ… ผู้หญิงแบบนี้ต่างจากของเล่นยังไง…

เย่หยุนส่ายหัว ผู้หญิงพวกนั้นถึงสวย แต่เทียบฉู่เมิ่งเหยาไม่ได้…

พวกนั้นสถานะอะไร ฉันสถานะอะไร เล่นได้ แต่เป็นคู่แท้… ฝันไป… คิดว่าสวยหน่อยจะก้าวสู่จุดสูงสุด?

มีแค่ฉู่เมิ่งเหยาคู่ควรกับเขา ไม่พูดถึงสถานะในสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์

ฉู่เมิ่งเหยาไม่เหมือนของเล่นสวยๆ พวกนั้น แม้รู้สถานะเขา ทัศนคติก็ไม่เปลี่ยน

ทรัพยากรฝึกยุทธและของล้ำค่าที่เขาส่งให้ เธอปฏิเสธหมด เขาต้องร้องขอถึงยอมรับ…

กับฉู่เมิ่งเหยา เย่หยุนรู้สึกถึงความตื่นเต้นในการพิชิต…

ความรู้สึกอยากได้แต่ไม่ได้ ทำให้เขาหยุดไม่ได้…

ยิ่งฉู่เมิ่งเหยาเย็นชา…

ถ้าพิชิตภูเขาน้ำแข็งนี้ได้… ตาเย่หยุนวาวร้อน ร่างกายเริ่มมีปฏิกิริยา…

“เย่เปียว จัดการให้สองสาวฝาแฝดจากโรงเรียนโม่ตูมาคืนนี้!” เย่หยุนเก็บความคิด เปิดเครื่อง ติดต่อคนหนึ่ง…

…