โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 109 ถูกซุ่มโจมตีในแดนร้าง

บทที่ 109 ถูกซุ่มโจมตีในแดนร้าง

การสังหารมารยมโลกเหล่านี้ในตอนนี้ไม่ได้มีความหมายมากนักสำหรับหวังฮ่าว

แน่นอนว่ามีมารยมโลกบางตัวพยายามขวางทางหวังฮ่าว สำหรับมารที่หาเรื่องตายเองแบบนี้ หวังฮ่าวย่อมไม่เกรงใจ

ทั้งหมดถูกบดขยี้ กลายเป็นศพทั้งสิ้น

บริเวณรอบนอกของสมรภูมิสัตว์อสูรและมารนี้ ส่วนใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยมารยมโลกขั้นก่อนกำเนิด

มารยมโลกที่ทะลวงถึงขั้นนายพลหรือจอมมาร ซึ่งเทียบเท่ากับปรมาจารย์ของมนุษย์ จะอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิ

ปรมาจารย์และยอดฝีมือที่เหนือกว่าปรมาจารย์ของมนุษย์ก็เช่นกัน ต่างต่อสู้อยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิ

เพราะมารในรอบนอกทั้งด้านพลังและทรัพยากรต่าง ๆ ล้วนสู้ส่วนลึกไม่ได้

นอกจากปรมาจารย์อิสระหรือปรมาจารย์ที่มีธุระอื่น ๆ โดยทั่วไปจะอยู่ในส่วนลึก

มารลั่วจะอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิหรือเปล่านะ?

หวังฮ่าวนึกขึ้นมาได้ทันที พลังของมารลั่วในรอบนอกของสมรภูมิชัดเจนว่าแข็งแกร่งถึงขีดสุดแล้ว

หากต้องการฝึกฝนพลัง ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าส่วนลึกของสมรภูมิอีก

ถ้ามารลั่วอยู่ในส่วนลึกของสมรภูมิจริง ๆ…

ตอนนี้หวังฮ่าวแบกรางวัลตบหน้าครั้งละ 10 ล้านสตาร์คอยน์ ถ้าอยู่รอบนอก ปรมาจารย์และยอดปรมาจารย์พวกนั้นอาจขี้เกียจตามหาหวังฮ่าว

แต่ถ้าหวังฮ่าวเข้าไปในส่วนลึก คงมีหลายคนไม่รังเกียจตบหวังฮ่าวสักสองสามที…

มุมปากหวังฮ่าวกระตุก… รางวัลนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ…

ต้องจัดการลูกคนรวยนั่นให้เร็วที่สุด…

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม!!!”

ขณะที่หวังฮ่าวกำลังครุ่นคิดและมุ่งหน้าไปยังที่ที่มีมารยมโลกชุมนุมหนาแน่น

คลื่นพลังหยวนสีเทาพุ่งมาจากไม่ไกล

“วูบ!!!”

หวังฮ่าวหลบด้วยความเร็วสูง คลื่นพลังนั้นพุ่งไปปะทะพื้นแดนร้างข้าง ๆ ทันที ทำให้เกิดหลุมลึกขนาดใหญ่

ควันหนาทะลักออกจากหลุม

หวังฮ่าวใช้พลังจิตอันมหาศาลกวาดตรวจสอบทันที

พบว่ามีกลุ่มนักรบสวมชุดสีเทาอมเขียวอยู่ไม่ไกล มองหวังฮ่าวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

บรรยากาศรอบแดนร้างตึงเครียดขึ้นทันที

“พวกเจ้าต้องการอะไร?” หวังฮ่าวมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

นักรบตาเดี่ยวที่เป็นหัวหน้าบิดคอเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย “พี่หน้ากาก เจ้าไม่รู้หรือว่าตอนนี้ตัวเองมีค่ามากแค่ไหน? ยังกล้าเดินเตร่ไปมาอยู่ที่นี่?”

หวังฮ่าวหรี่ตา อีกรางวัลนั่น…

ยิ่งกว่านั้น กลิ่นอายของคนเหล่านี้ให้ความรู้สึกกดดันเล็กน้อย

หรือว่าพวกนี้จะเป็นนักรบขั้นปรมาจารย์?

ไม่ได้การ ต้องลงมือก่อน! หวังฮ่าวตัดสินใจทันที

“เคล็ดกายสายฟ้า!!!”

หวังฮ่าวเปิดใช้เคล็ดกายสายฟ้าทันที มือถือดาบวิญญาณโลหิต พุ่งเข้าหากลุ่มนักรบ

นักรบตาเดี่ยวหัวหน้าหัวเราะเยาะ สายตาเต็มไปด้วยการดูถูก จากนั้นร่างเขาปรากฏโล่สีแดงเข้ม

โล่สีแดงเข้มปกป้องกลุ่มคนอย่างแน่นหนา ดูแข็งแกร่งยิ่ง

“ปัง!!!!”

ดาบวิญญาณโลหิตของหวังฮ่าวฟันลงไป ปะทะโล่ทันที

พลังหนาวเยือกสุดขีดและพลังเก้ายมหนาวเหน็บระเบิดออก โล่ทั้งผืนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งทันที

จากนั้น พลังอันมหาศาลทำให้ผลึกน้ำแข็งแตกกระจาย

ผลึกน้ำแข็งที่แตกกระจายพุ่งไปทุกทิศ

หวังฮ่าวยกดาบวิญญาณโลหิตเตรียมฟันต่อ แต่พบว่าคนข้างในหลบหนีไปแล้ว

“ไอ้หนู ยอมจำนนเสียดี ๆ ถ้าทำตัวดี เราจะลงมือเบา ๆ มิฉะนั้น…” เสียงเย็นชาดังจากด้านบน

หวังฮ่าวเงยหน้าขึ้น เห็นนักรบหลายคนลอยตัวอยู่ในอากาศ พลังหยวนรวมตัวรอบกาย

สี่ปรมาจารย์!!!

หวังฮ่าวหรี่ตา ไม่นึกว่าจะมีปรมาจารย์สี่คนมาจัดการหวังฮ่าว

เย่หยุนใช่ไหม หวังฮ่าวจำไว้แล้ว

ถึงนักรบศักดิ์สิทธิ์ก็ช่วยเจ้าไม่ได้… หวังฮ่าวพูดเอง…

“พี่ใหญ่ เสียเวลาคุยกับมันทำไม แค่ขยะขั้นก่อนกำเนิด จับมันให้จบ ๆ ไป!” ชายร่างใหญ่ข้างนักรบตาเดี่ยวกล่าวเย็นชา

คนเหล่านี้คือกลุ่มนักรบที่ต้องการรางวัลของเย่หยุน

เมื่อเย่หยุนเพิ่มรางวัลเป็น 100 พันล้านสตาร์คอยน์ พวกนี้ทนไม่ไหวแล้ว

100 พันล้านสตาร์คอยน์ สำหรับปรมาจารย์อย่างพวกเขาคือทรัพย์สมบัติมหาศาล

ยิ่งแค่จัดการอัจฉริยะในรายชื่ออัจฉริยะ

ในสายตาพวกเขา หากไม่ถึงขั้นปรมาจารย์ สุดท้ายก็สู้พวกเขาไม่ได้

ยิ่งมีปรมาจารย์ถึงสี่คน ย่อมมั่นใจเต็มร้อย

พวกเขาวางแผนไว้แล้วว่าจะใช้เงินรางวัลนี้อย่างไร

นักรบตาเดี่ยวไม่พูดอะไร พลังของหวังฮ่าวเมื่อครู่แข็งแกร่งเกินไป

นี่คืออัจฉริยะในรายชื่ออัจฉริยะหรือ? พลังน่าตกใจจริง ๆ

โล่สีแดงเข้มของเขาสามารถต้านการโจมตีของปรมาจารย์บางคนได้

แต่เมื่อเจอพี่หน้ากาก กลับต้านไม่ไหว

ถ้าถูกโจมตีของหมอนี่เข้า นักรบตาเดี่ยวหรี่ตา รางวัลนี้ไม่ใช่ของง่าย

“พี่น้องทุกคน ขึ้นพร้อมกัน หมอนี่มันแปลก!” นักรบตาเดี่ยวสั่ง

ทุกคนพยักหน้า การโจมตีของหวังฮ่าวเมื่อครู่พวกเขาเห็นชัด

บริเวณที่ถูกหวังฮ่าวโจมตี ยังคงมีกลิ่นอายหนาวเยือกสุดขีด น่าสะพรึงกลัว…

จากนั้น พวกเขาพุ่งลงจากฟ้าตรงมาที่หวังฮ่าว

หวังฮ่าวใช้【ก้าวเงามาร】ระดับเทวะ ร่างกายเคลื่อนไหววูบวาบในแดนร้าง

บวกกับพลังจิตอันแข็งแกร่ง การโจมตีของพวกเขาส่วนใหญ่พลาดเป้า

การโจมตีที่โดนหวังฮ่าวเพียงเล็กน้อย ถูกพลังสายฟ้าอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าวต้านไว้บางส่วน

ความเสียหายที่เกิดขึ้นอยู่ในระดับที่หวังฮ่าวรับได้

หวังฮ่าวหลบหลีกไปพร้อมกับใช้【เคล็ดดาบเก้าชั้น】ระดับเทวะ หาโอกาสโจมตี

แต่คนเหล่านี้ระวังตัวมาก

โจมตีไม่โดนก็บินกลับขึ้นฟ้าทันที

การโจมตีของหวังฮ่าวก็โดนพวกเขาหลายครั้ง

ร่างของปรมาจารย์เหล่านี้ติดพลังหนาวเยือกสุดขีดและพลังเก้ายมหนาวเหน็บเล็กน้อย

ปรมาจารย์… ก็แค่นี้เอง แค่ทนทานหน่อย

งั้นให้พวกมันเป็นเครื่องฝึกวิชายุทธของหวังฮ่าวละกัน หวังฮ่าวคิดในใจ

จากนั้น หวังฮ่าวเปลี่ยนมาใช้【เคล็ดมีดเพลิงร้อน】โจมตี

เมื่อใช้เคล็ดมีดเพลิงร้อน อากาศรอบ ๆ เดือดพล่านด้วยคลื่นความร้อน

กลิ่นอายร้อนระอุพุ่งออกจากดาบวิญญาณโลหิตในมือหวังฮ่าว

ร่างหวังฮ่าวที่เต็มไปด้วยพลังสายฟ้า ราวกับเทพสงครามสายฟ้า ดาบวิญญาณโลหิตในมือผสานพลังหลายรูปแบบ

เสียงลมแตกดังเป็นระยะในอากาศ

การต่อสู้ของพวกเราดุเดือดยิ่ง แดนร้างเต็มไปด้วยเสียงการรบ

พลังหยวนหลากสีสันสว่างวาบในแดนร้าง

ยิ่งสู้ กลุ่มนักรบยิ่งหวั่นใจ หมอนี่มันยากเกินไป

ท่วงท่าคล่องแคล่วและการโจมตีอันแข็งแกร่ง

หากพี่หน้ากากไม่ลอยตัวได้ พวกเขาคงคิดว่ากำลังสู้กับปรมาจารย์ นี่มันเกินจริงไปแล้ว

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นแค่ปรมาจารย์ขั้นเก้า แต่การประสานงานของพวกเขาชำนาญยิ่ง

แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นแปดบางคน พวกเขายังไม่ลำบากขนาดนี้

นักรบตาเดี่ยวเห็นหวังฮ่าวเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ช่างมัน ใช้วิชายุทธนั้นละกัน เขาคิดในใจ จากนั้นรวมพลังหยวนเป็นพลังสายฟ้า

พลังสายฟ้าในมือของนักรบตาเดี่ยว ทำให้อากาศรอบ ๆ เดือดพล่าน

จากนั้น เขาปล่อยวิชายุทธครอบคลุมทั่วแดนร้าง…