โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 113 สังหารเย่หยุน
ยิ่งกว่านั้น เงาดำของหวังฮ่าวลบร่องรอยการมาของเย่หยุนทั้งหมด
ไม่มีใครรู้ว่าเย่หยุนอยู่ที่นี่
ดูสิว่าแกจะทนได้นานแค่ไหน นายน้อยเย่ หวังฮ่าวคิด
เย่หยุนพบว่าไม่สามารถส่งสัญญาณใดๆ ได้ ใจเริ่มตื่นตระหนก
นี่คือการโจมตีเจาะจง?
เย่หยุนรู้สึกหนังหัวชา เขาประมาทเกินไป
น่าจะพาคนมาด้วย… เย่หยุนใจเต็มไปด้วยความเสียใจ…
ถ้าตายที่นี่… เย่หยุนไม่กล้าคิด เขายังมีอะไรต้องสนุกอีกมาก…
เขายังหนุ่ม ไม่ตายได้… ไม่อยากตาย…
หวังฮ่าวควบคุมเงาดำ พุ่งจากพื้นไปหาเย่หยุน
เงาดำโจมตีเย่หยุนไม่หยุด พลังหนาวเหน็บสุดขั้ว เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ…
เย่หยุนรู้สึกถึงการโจมตีต่อเนื่องในความสับสน
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
เงาดำปล่อยพลังหลากหลายโจมตีโล่ของเย่หยุน
เย่หยุนในโล่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย
แต่ไม่มีอะไรผิดปกติอื่นๆ
เมื่อแน่ใจว่าโล่ปกป้องเขาได้ชั่วคราว เย่หยุนคลายกังวล
เงาดำของหวังฮ่าวยังโจมตีไม่หยุด
“ไอ้** กล้าโจมตีลับหลัง ไม่กล้าออกมาเหรอ?” เย่หยุนด่า มองรอบๆ อย่างระวัง
แต่ไม่ว่าเขาจะมองยังไง ก็ไม่เห็นอะไร
หวังฮ่าวรอที่ขอบ เขาไม่เชื่อว่าโล่นี้จะปกป้องตลอดไป
“ตูม ตูม ตูม!!!”
ทันใด เสียงระเบิดดังข้างๆ
หวังฮ่าวใช้จิตสำรวจ
เย่หยุนหยิบลูกแก้วสีม่วงจากแหวนมิติไม่หยุด
ลูกแก้วระเบิดรอบๆ สร้างแรงกระแทกมหาศาล
หวังฮ่าวถอยห่างจากหุบเขา
มองจากไกลๆ
ในหุบเขา เย่หยุนโยนลูกแก้วอย่างบ้าคลั่ง
หวังฮ่าวยิ้มมุมปาก หมอนี่หาตายเอง
ถ้าอยู่ในโล่เงียบๆ อาจมีชีวิตยาวกว่านี้ แต่ตอนนี้โจมตีบ้าคลั่ง โล่ถูกเขาทำลายเอง
รอบนี้ เย่หยุนได้รางวัลที่หนึ่ง…
หลังจากการโจมตีหลายครั้ง หุบเขายับเยิน
หินรอบๆ แตกเป็นเสี่ยงจากระเบิด
เย่หยุนหน้าบ้าคลั่ง โล่รอบตัวมืดลงเรื่อยๆ
หวังฮ่าวรู้สึกว่าโล่ของเย่หยุนเริ่มจาง
เขาควบคุมเงาดำโจมตีโล่ต่อ
ไม่นาน เสียงระเบิดในหุบเขาหยุดลง
หวังฮ่าวใช้จิตสำรวจ พบว่าเย่หยุนเริ่มหวาดกลัว
มือเขาไม่มีลูกแก้วทำลายล้างแล้ว
“ซู่!!!”
ครู่ต่อมา ด้วยการโจมตีของเงาดำและการผ่านไปของเวลา
โล่รอบเย่หยุนหายไป
โอกาสมาแล้ว หวังฮ่าวใจพอง
หวังฮ่าวใช้ ก้าวเงามารระดับสมบูรณ์ ถือดาบเลือดเหล็กที่ผสานเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บและพลังหนาวเหน็บสุดขั้ว พุ่งหาเย่หยุน
“ฉีก!!!”
แรงโจมตีรุนแรงฟันเย่หยุน
เย่หยุนใจเย็นวาบ รู้สึกถึงพลังมหาศาลพุ่งมา
ดาบหวังฮ่าวฟันร่างเย่หยุน
เย่หยุนถูกเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บรุนแรง เสื้อผ้าฉีกขาด
เผยเกราะในสีทอง
แรงกระแทกส่วนใหญ่ถูกเกราะทองดูดซับ แต่บางส่วนซึมสู่ร่างเย่หยุน
“แกนี่เอง!!!!” เย่หยุนหน้าตื่นตระหนก ความหนาวสุดขั้วทำให้ตัวสั่น เป็นหน้ากากนี่
หวังฮ่าวยิ้มเย็น “ตอนตั้งรางวัลล่าฉันไม่สะใจเหรอ ตอนนี้ฉันจะให้แกสะใจสุดขีด!”
เย่หยุนเสียใจจนแทบขาดใจ
ไม่น่ามาที่นี่ ยิ่งมาคนเดียว…
หมอนี่แข็งเกินไป หวังฮ่าวคิ้วขมวด
เมื่อกี้มีสองโล่ ตอนนี้ยังมีเกราะใน
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
หวังฮ่าวใช้จิตโจมตีต่อ
หน้าอกเย่หยุนสว่าง
หยกที่หน้าอกส่องแสงแปลก ดูดซับจิตโจมตีของหวังฮ่าวทั้งหมด
บ้าเอ้ย มีที่สิ้นสุดไหม…
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก จิตโจมตีไม่ได้ผล ก็ฟันแกให้เละ
หวังฮ่าวโจมตีเย่หยุนต่อ แต่เกราะในปกป้องร่างเย่หยุน
“พ่อฉันเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ แกจะฆ่าฉันจริงๆ เหรอ? พ่อฉันไม่ปล่อยแก!” เย่หยุนสั่นพูด
เขาเป็นปรมาจารย์จากทรัพยากรล้ำค่า ขาดประสบการณ์ต่อสู้
เจอการโจมตีดุร้ายของหวังฮ่าว ทำได้แค่พึ่งเกราะ ทนรับการโจมตี
“ฆ่าแกนี่แหละ กล้าตั้งรางวัลล่าฉัน วันนี้ไม่ฟันแก คิดว่าฉันยอมง่ายๆ เหรอ!” หวังฮ่าวมองเย่หยุน รู้สึกหงุดหงิด
ไอ้เต่านี่เหมือนมีเกราะเต่า
“ปล่อยฉันครั้งนี้ ฉันไม่กล้าอีก ฉันจะยกเลิกรางวัลล่าแก…” เย่หยุนรู้สึกเกราะในทนการโจมตีของหวังฮ่าวไม่ไหวแล้ว
ยิ่งเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บทำให้เขาทรมาน
ถ้าฉันรอดกลับไป ไอ้สวะ ฉันจะฆ่าตระกูลแกให้สิ้น ให้แกอยากตาย…
เย่หยุนไม่เคยเจอความทรมานแบบนี้ ความเจ็บปวดเกือบทำให้เสียสติ
“ไปยกเลิกที่ยมโลกเลย!” หวังฮ่าวพูดเย็น โจมตีเร็วขึ้น
ครู่ต่อมา เกราะในของเย่หยุนไร้แสง
“ตายซะ ชาติหน้าอย่ามายุ่งกับฉัน!”
หวังฮ่าวรวบรวมพลังหยวนทั้งหมด ฟันสุดแรง
เย่หยุนตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ไม่…”
พร้อมเสียงร้องโหยหวน เย่หยุนถูกเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บและพลังหนาวเหน็บสุดขั้วแช่เป็นน้ำแข็ง
“ปัง!!!”
ร่างเย่หยุนระเบิดเป็นเสี่ยงในอากาศ
“หู!!!”
หวังฮ่าวถอนหายใจ หมอนี่พลังธรรมดา แต่เกราะเต่านี่น่ารำคาญสุดๆ
ในที่สุดก็กำจัดได้
หวังฮ่าวเริ่มค้นของจากเย่หยุน
เมื่อกี้หมอนี่หยิบลูกแก้วโจมตีจากแหวนมิติไม่หยุด
ต้องมีของดีอีกแน่
…
YOU MAY ALSO LIKE
