โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 122 พบมารซานอีกครั้ง
บทที่ 122 พบมารซานอีกครั้ง
ครู่ต่อมา จวนหยวนในร่างกายของหลินเฉิงก่อตัวสำเร็จ
กลิ่นอายเฉพาะของปรมาจารย์แผ่ออกมาจากร่างกาย
พลังสายฟ้าอันบ้าคลั่งห่อหุ้มร่างกาย หลินเฉิงราวกับเทพสงครามสายฟ้าผู้เกรี้ยวกราด
พลังอำนาจกดดันทุกคนในที่นั้นจนรู้สึกหวาดหวั่น
มารเถิงที่อยู่ไม่ไกล มองหลินเฉิงที่ก้าวข้ามสำเร็จด้วยความโกรธ
แต่ความโกรธนั้นถูกความดุร้ายกลบ ถึงจะก้าวข้ามแล้วภายใต้ท่านมารลั่ว ทุกคนต้องตาย
“หลินเฉิง ข้าให้โอกาสเจ้า หากเจ้ายอมเข้าร่วมเผ่ามารโบราณของเรา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า และมอบร่างมารของเผ่ามารโบราณให้!” ขณะที่หลินเฉิงก้าวข้าม เสียงเย็นชาดังขึ้น
เมื่อเสียงนั้นดังออกมา ทุกคนและมารรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดันราวกับภูเขากดทับ
นี่คือมารลั่วหรือ? แค่คำพูดก็มีพลังกดดันที่น่ากลัวถึงเพียงนี้
มารเถิงได้ยินคำของมารลั่ว มองหลินเฉิงด้วยความอิจฉา
ร่างมารของเผ่ามารโบราณ… นี่คือสิ่งที่หลายคนปรารถนาแต่ไม่อาจได้มา
แม้แต่ในเผ่ามารเอง มีกี่คนที่อยากได้ร่างมารของเผ่ามารโบราณ
แต่ท่านมารลั่วกลับยื่นข้อเสนอให้มนุษย์ด้วยตัวเอง
มารเถิงไม่กล้ามีความคิดต่อต้านมารลั่ว ได้แต่จ้องหลินเฉิงด้วยความโกรธ
หลินเฉิงหรี่ตา อยากให้ฉันเข้าร่วมมาร? ตลก!
นักรบรอบข้างมองด้วยความดูถูก เข้าร่วมเผ่ามาร… คิดมากไปแล้ว…
“มารลั่ว ฉันจะฆ่าเจ้า!” ดวงตาของหลินเฉิงเย็นชาด พลังสายฟ้าในร่างกายกลายเป็นสายฟ้า พุ่งตรงไปหามารลั่ว
นักรบรอบข้างส่งเสียงเชียร์หลินเฉิง
มารลั่วเผยรอยยิ้มเยาะ กล้าไม่รู้จักตาย
“ช่างเถอะ ข้าจะให้เจ้าเห็นว่าพลังที่แท้จริงคืออะไร!” มารลั่วพูดจบ ร่างกายหายไปจากที่เดิม
หลินเฉิงรู้สึกหนักอึ้ง มารลั่วหายไปไหน?
“ตูม!!!”
พลังกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าหาลินเฉิง ร่างกายของหลินเฉิงราวกับถูกโจมตีด้วยพลังทำลายล้าง พลังสายฟ้าบนร่างกายสลายไปทันที
เมื่อพลังนั้นกระทบ หลินเฉิงรู้สึกถึงความเจ็บปวดไร้ขอบเขต
“ปัง!!!”
ร่างกายของหลินเฉิงกระแทกพื้นป่ามารใจ สร้างหลุมลึกขนาดใหญ่
“หลินเฉิง…”
…
นักรบรอบข้างเห็นหลินเฉิงพ่ายแพ้ในพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เป็นไปได้อย่างไร ความแตกต่างระหว่างหลินเฉิงกับมารลั่วจะมากขนาดนี้?
ยิ่งกว่านั้น หลินเฉิงเพิ่งก้าวข้ามขั้นปรมาจารย์…
มารเผ่ารอบข้างมีสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติ
“ฆ่ามนุษย์พวกนี้ให้หมด!” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา
มารรอบข้างพุ่งเข้าสังหารมนุษย์เหล่านั้น
เสียงร้องโหยหวนและคร่ำครวญดังไปทั่วเขตใจกลาง
ครู่ต่อมา มนุษย์ในเขตใจกลางถูกมารเหล่านี้สังหารสิ้น
“ท่านมารลั่ว หลินเฉิงผู้นี้ยังมีลมหายใจ!” มารเถิงเหยียบร่างหลินเฉิงราวกับเหยียบสุนัข กล่าว
มารลั่วหรี่ตา รับการโจมตีของข้าแล้วยังไม่ตาย!
“พากลับไป…” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นทั้งกลุ่มออกจากป่ามารใจ
…
ที่รอบนอกของป่ามารใจ หวังฮ่าววิ่งด้วยความเร็วสูง
ชะตากรรมของผู้คนในเขตใจกลางเป็นอย่างไร หวังฮ่าวไม่รู้
แต่เขารู้ว่าเขาไม่มีทางช่วยพวกเขาได้…
ขอให้โชคดี… หวังฮ่าวถอนหายใจในใจ
ครู่ต่อมา หวังฮ่าวออกจากป่ามารใจ มุ่งหน้าสู่ทางเข้าของสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร
…
ที่รอบนอกของสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร
“หยุดเดี๋ยวนี้ มีเรื่องจะถาม!” เสียงเย็นชาดังก้องในสมองของหวังฮ่าว
หวังฮ่าวที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วขมวดคิ้ว ใครกัน?
“ตูม ตูม ตูม!!!”
ยังไม่ทันพูด หวังฮ่าวรู้สึกถึงคลื่นพลังกระแทกอันแข็งแกร่งพุ่งมา
“วูบ วูบ วูบ!!!”
พลังจิตอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าวสัมผัสได้ทันที ร่างกายหลบหลีกด้วยความเร็ว
คลื่นพลังกระแทกพื้นข้าง ๆ ส่งเสียงดังสนั่น พื้นดินเต็มไปด้วยฝุ่นควัน
“บอกให้หยุด ไม่ได้ยินหรือ?” เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง
จากนั้น คลื่นพลังกระแทกอีกหลายสายพุ่งมา
หวังฮ่าวที่เปิดใช้ก้าวเงามารหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
สมรภูมิสัตว์อสูรและมารดังก้องด้วยเสียงระเบิดหลายครั้ง
พลังจิตของหวังฮ่าวกวาดตรวจสอบรอบ ๆ
ในที่สุดก็พบสองเงาร่างบนเนินเขาไกล ๆ
ร่างหนึ่งมีแขนเพียงข้างเดียว อีกร่างมองหวังฮ่าวด้วยสายตาเย็นชา
มารซาน?
หวังฮ่าวหรี่ตา เปิดใช้ดวงตาแห่งวิญญาณ มองเห็นทั้งสองบนเนินเขาชัดเจน
อีกคนคือใคร? หวังฮ่าวมองเงาร่างนั้น
เป็นมารอีกตน ตัวเต็มไปด้วยหนามแหลม นัยน์ตาสีแดง ร่างกายดำสนิท
“วูบ วูบ วูบ!!!”
ไม่นาน มารซานและมารตนนั้นพุ่งตรงมา
มารซานถือกระดาษที่มีภาพวาดชายหนุ่มสวมหน้ากาก
“เจ้าเคยเห็นคนนี้หรือไม่? หากให้เบาะแสได้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน!” มารซานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา
เมื่อมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า มารซานรู้สึกหงุดหงิด อยากฉีกมันเป็นเสี่ยง ๆ
หวังฮ่าวมองภาพวาดบนกระดาษจากระยะไกล นั่นไม่ใช่ตัวฉันที่สวมหน้ากากก่อนหน้านี้หรือ?
ดูเหมือนเจ้าหมอนี่จะหาคนเก่งมาเพื่อแก้แค้น
น่าเสียดาย เจ้าอยู่ตรงหน้าฉันยังจำไม่ได้
หวังฮ่าวหัวเราะเยาะในใจ พลังหยวนในร่างกายหมุนเวียนช้า ๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมา
สีหน้าของมารซานและมารเข็มเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันที
พวกมันค้นหาคนที่ตัดแขนมารซาน ฆ่านักรบมนุษย์ไปมากมายแต่ไม่พบอะไร
แต่ชายตรงหน้ามีเพียงขั้นหลังกำเนิดห้าชั้น! ทำไมถึง…
“ตูม ตูม ตูม!!!”
หวังฮ่าวไม่ใช้เคล็ดวิชาใด ๆ เพียงใช้พลังหนาวเย็นสุดขีดและเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ พุ่งโจมตีทั้งสอง
ร่างของมารซานและมารเข็มถูกพลังหนาวเย็นและเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บโจมตี ความเย็นยะเยือกห่อหุ้มทั้งสองทันที
ก่อนถูกแช่แข็งสนิท มารซานเหมือนนึกอะไรได้ ขั้นหลังกำเนิดห้าชั้น พลังหนาวเย็น!
“เจ้า!” มารซานตะโกนด้วยความไม่อยากเชื่อ
YOU MAY ALSO LIKE
