โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 136 ทะลวง! ปรมาจารย์ขั้นแปด

บทที่ 136 ทะลวง! ปรมาจารย์ขั้นแปด

หลังจากก้าวสู่ระดับปรมาจารย์ ความเร็วในการดูดซับพลังหยวนและผลึกยมโลกของหวังฮ่าวเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เมื่อรวมกับเคล็ดเทวะแห่งความโกลาหลระดับเทวะชั้นยอด ความเร็วในการฝึกฝนของเขายิ่งพุ่งกระฉูด

ในช่วงที่ฝึกฝนในบ่อหยวน หวังฮ่าวใช้ผลึกยมโลกไปจำนวนมาก ความก้าวหน้าของเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บถึงระดับสูงล้ำ

ครู่ต่อมา ผลึกยมโลกที่เหลืออยู่ถูกหวังฮ่าวดูดซับจนหมด

เมื่อผลึกยมโลกชิ้นสุดท้ายถูกดูดซับ

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่วิชายุทธระดับ SS เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บทะลวงสู่ระดับชำนาญ! เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บสามารถร่ายเข็มยมโลก สร้างความเสียหายมหาศาลแก่ศัตรู!】

เสียงของระบบดังขึ้นในสมองของหวังฮ่าว

ในที่สุดก็ทะลวงสู่ระดับชำนาญ วิชายุทธระดับ SS นี่ยากยิ่งในการฝึกฝน

เข็มยมโลก!!!

เยี่ยมมาก วิชานี้ยังมาพร้อมทักษะย่อย… สมกับเป็นวิชายุทธระดับ SS…

หวังฮ่าวค่อยๆ รวบรวมพลังยมโลกในร่างกาย จากนั้นพลังหนาวเย็นก่อตัวเป็นเข็มยมโลกสีดำสนิท

เข็มยมโลกหมุนวนในอากาศ มาพร้อมกลิ่นอายหนาวเย็นอันรุนแรง

สัมผัสถึงความเย็นยะเยือกบนเข็มยมโลก หวังฮ่าวรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง… ดีมาก…

“ตูม ตูม ตูม!!!”

ขณะที่หวังฮ่าวสัมผัสถึงกลิ่นอายหนาวเย็นของเข็มยมโลก เขารู้สึกถึงพลังหยวนในตำหนักหยวนพลุ่งพล่าน

หรือว่า… จะทะลวงอีกครั้ง?

หวังฮ่าวดีใจสุดขีด นี่มันโชคสองชั้นจริงๆ วิชายุทธระดับ SS ทะลวง แถมยังจะทะลวงระดับพลังด้วย…

แต่ก็ไม่แปลก ระหว่างที่ฝึกฝนในบ่อหยวน หวังฮ่าวดูดซับพลังหยวนปริมาณมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้ผลึกหยวนชั้นยอดช่วยในการฝึกฝน

ผลึกยมโลกเองก็มีพลังหยวนบริสุทธิ์จำนวนมาก

และวิชายุทธของเขาคือเคล็ดเทวะแห่งความโกลาหลระดับเทวะชั้นยอด…

คว้าโอกาสนี้ไว้ ทะลวงระดับพลังก่อนเลย

หวังฮ่าวเก็บความคิดวุ่นวายในใจ หยิบผลึกหยวนชั้นยอดหลายเม็ดออกจากแหวนมิติ

เคล็ดเทวะแห่งความโกลาหลเริ่มทำงาน พลังหยวนบริสุทธิ์จากผลึกหยวนชั้นยอดไหลเข้าสู่ร่างกายราวกับน้ำท่วม

ตำหนักหยวนสีทองในร่างกายของหวังฮ่าวเปล่งแสงเจิดจ้าอันไร้เทียมทาน

พลังหยวนบริสุทธิ์จากผลึกหยวนชั้นยอดหลั่งไหลเข้ามา ทำให้ตำหนักหยวนสีทองค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น

“ตูม ตูม ตูม!!!”

ครู่ต่อมา กลิ่นอายอันรุนแรงระเบิดออกจากร่างกายของหวังฮ่าว

ทั้งร่างของเขาอยู่ในพายุหมุนของพลังหยวน

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทะลวงสู่ปรมาจารย์ขั้นแปด พลังชีวิต +1200 จิตวิญญาณ +150】

เสียงของระบบดังขึ้นในสมองของหวังฮ่าว

จากนั้น กลิ่นอายในร่างกายของเขาค่อยๆ สงบลง ห้องทั้งห้องเงียบสงบ

เปิดตารางสถานะ หวังฮ่าวนึกในใจ

【ชื่อ: หวังฮ่าว】

【พรสวรรค์: ร่างเทวะร้อยเท่า (SSS), ควบคุมอวกาศ (SSS), เงามืดว่างเปล่า (S), หนาวเย็นสุดขั้ว (S)】

【ระดับยุทธ: ปรมาจารย์ขั้นแปด】

【ระดับจิตวิญญาณ: นักจิตระดับลึกล้ำขั้นต้น】

【วิชายุทธ: เคล็ดเทวะแห่งความโกลาหล】

【ทักษะ: เจตจำนงดาบ (ชำนาญ, เพิ่มพลังดาบ 150%), เจตจำนงหมัด (ชำนาญ, เพิ่มพลังหมัด 150%)】

【วิชายุทธหลอมวิญญาณ: เคล็ดหลอมวิญญาณดารา (S, ชำนาญ)】

【วิชาดาบ: ดาบสิบสามประตูสวรรค์ (A, ชำนาญ), วิชามีดเพลิงผลาญ (B, ), ดาบหยวนเงาเก้า (B, )】

【วิชาหลอมกาย: เคล็ดกายแข็งแกร่งอมตะ (A, ชำนาญ), เคล็ดวัชระสายฟ้า (B, )】

【วิชาหมัด: หมัดสายฟ้าสวรรค์ (B, ชำนาญ), หมัดสายฟ้าพิฆาต (C, เทพ), ฝ่ามือเมฆร่วง (F, เทพ)】

【วิชากาย: ก้าวสวรรค์เสรี (A, ชำนาญ), วิชาเงาล่องลอย (C, เทพ)】

【วิชาเสริม: ดวงตาวิญญาณส่องสว่าง (D, สมบูรณ์), ศิลปะลมหายใจเทวะ (C, สมบูรณ์)】

【วิชาพิเศษ: เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ (SS, ชำนาญ)】

【วิชากลั่นยา: เคล็ดเพลิงวิญญาณ (ระดับศักดิ์สิทธิ์, ระดับเล็ก)】

【พลังชีวิต: 5300】

【จิตวิญญาณ: 435】

【เวลาคัดลอกครั้งต่อไป: 13 วัน】

ผลสำเร็จยิ่งใหญ่! การฝึกฝนในแดนเทวะแห่งการตรัสรู้และบ่อหยวนครั้งนี้

ปรมาจารย์ขั้นแปด!!!

หวังฮ่าวสูดหายใจลึก พลังหยวนอันทรงพลังพลุ่งพล่านในร่างกาย

ถ้าเจอมั่วหลัวอีกครั้ง หมัดเดียวก็ตายได้เลย!

นึกถึงตอนที่เกือบถูกมั่วหลัวสังหารในป่าใจมาร หวังฮ่าวรู้สึกขุ่นเคืองสุดขีด…

ต้องฆ่าไอ้นั่นให้ได้…

จากนั้น หวังฮ่าวร่ายศิลปะลมหายใจเทวะระดับสมบูรณ์ ซ่อนกลิ่นอายของตัวเอง

ได้เวลาออกไปแล้ว!

หวังฮ่าวตรวจสอบเทอร์มินัล เห็นว่าเวลาใกล้หมด จึงออกจากแดนเทวะแห่งการตรัสรู้

…

เมืองหลวง

ถนนแห่งหนึ่งที่คึกคัก

ผู้คนพลุกพล่านไปมา เพิ่มสีสันให้เมืองอันเจริญรุ่งเรือง

ถนนเต็มไปด้วยเสียงมากมาย

ข้างถนนมีโรงแรมหรูหรา

“คุณชายจาง ตอนนี้หวังฮ่าวมีพลังที่แข็งแกร่งเกินไป พวกเราเพียงลำพังคงจัดการเขาไม่ได้!” ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีน้ำเงินถือแก้วไวน์แดงราคาแพง กล่าวอย่างราบเรียบ

ข้างๆ มีชายหนุ่มอีกคน กอดหญิงสาวหน้าตาน่ารักไว้ในอ้อมแขน มือของเขาเคลื่อนไหวไปทั่วร่างของเธอ

หญิงสาวขมวดคิ้วจากแรงบีบอันหนักหน่วงของเขา ดูทรมาน

แต่ด้วยฐานะและอำนาจของทั้งสอง เธอไม่กล้าแสดงความไม่พอใจ

“คุณชายหลิน ตราสั่งโบราณเทวะมารอยู่ในมือของหวังฮ่าว ฉันยอมรับว่าพ่ายแพ้ให้เขา!” จางเหวินเทาเล่นกับหญิงสาวในอ้อมแขนต่อไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ปัง!!!”

หลินอันได้ยินดังนั้น ทุบแก้วไวน์ลงพื้นอย่างแรง

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดในทันที

หญิงสาวในอ้อมแขนของจางเหวินเทากอดเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คุณชายจางช่างใจกว้าง ยอมรับความพ่ายแพ้… ตราสั่งโบราณเทวะมารนั่นได้มายังไง ฉันไม่รู้หรือไง?” หลินอันแค่นเสียง ความไม่พอใจปรากฏชัด

สีหน้าของจางเหวินเทาเปลี่ยนเป็นซีดขาว

“หวังฮ่าวมีฐานะอะไร มีพลังแค่ไหน นายไม่รู้หรือ? อยากแย่งตราสั่งโบราณเทวะมารคืนจากเขา นายฝันไปเถอะ!” จางเหวินเทานึกอะไรบางอย่าง กล่าวอย่างเย็นชา

หลินอันตาแคบลง จางเหวินเทาพูดถูก แม้ว่าหวังฮ่าวจะมาจากเมืองเล็กๆ

แต่เขาก็เข้าร่วมสมาคมเทียนอู่ และได้รับความสำคัญอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หวังฮ่าวสามารถบดขยี้ยอดอัจฉริยะรุ่นเก่าของชั้นเทวยุทธได้อย่างง่ายดาย

เหมือนเป็นหลินเฉิงคนที่สอง… ไม่… หลินเฉิงยังไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เขา…