โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 141 ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ

บทที่ 141 ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ

หวังฮ่าวสำรวจรอบ ๆ

แต่ไม่พบอาวุธระดับสูง

สูงสุดแค่ระดับ B…

แม้แต่อาวุธระดับ A ก็ไม่มี

หวังฮ่าวส่ายหัว เดี๋ยวถามพนักงานดีกว่า

ไม่นาน พนักงานคนนั้นกลับมา พร้อมชายในชุดสูท อายุราวสามสิบปี เดินมาด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับ คุณหวังฮ่าว ผมคือจูเหวิน ผู้จัดการห้างนักรบ เชิญไปที่ห้องรับรองวีไอพี!” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างนอบน้อม

หวังฮ่าวพยักหน้า ไม่แปลกใจที่ผู้จัดการรู้จักเขา

เขาก็เป็นบุคคลมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

ถ้าผู้จัดการห้างนักรบจำหวังฮ่าวที่กำลังโด่งดังในเมืองหลวงจักรพรรดิไม่ได้ ตำแหน่งนี้คงถึงจุดจบ

หวังฮ่าว… เด็กหนุ่มนี้คือหวังฮ่าว

พนักงานด้านหลังตกใจ ถึงว่าคุ้นหน้า ที่แท้คือหวังฮ่าว

ไม่นาน จูเหวินพาหวังฮ่าวมาถึงห้องที่ตกแต่งอย่างสง่างาม

ในห้องมีชาชั้นดีพร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ

“ฉันต้องการซื้อสูตรยาและสมุนไพรสำหรับปรุงยา!” หวังฮ่าวกล่าวตรงประเด็น

จูเหวินตาเป็นประกาย สูตรยาและสมุนไพร

“หรือว่าคุณหวังฮ่าวยังเชี่ยวชาญการปรุงยาด้วย?” จูเหวินมองหวังฮ่าวด้วยสายตาเร่าร้อน

หวังฮ่าวเกาหัว กล่าวอย่างขวยเขิน “ฉันไม่เคยปรุง แค่อยากลองเล่น ๆ …”

จูเหวินมุมปากกระตุก ไม่เคยปรุง ลองเล่น ๆ … อัจฉริยะคนนี้มันอะไรกัน…

จูเหวินสูดหายใจลึก “ไม่ทราบว่าคุณหวังฮ่าวต้องการสูตรยาแบบไหน ห้างนักรบของเรามีสูตรยาอยู่บ้าง…”

หวังฮ่าวซื้อสูตรยาระดับวิญญาณสองชนิดที่ห้างนักรบ

ทั้งสองเหมาะสำหรับปรมาจารย์ ช่วยเพิ่มขอบเขตพลังหยวนและพลังจิต…

ยาหยวนวิญญาณ… ยาบำรุงวิญญาณ…

หวังฮ่าวซื้อสมุนไพรสำหรับปรุงยาจำนวนมาก…

และซื้อเตาปรุงยาคุณภาพสูงด้วย

เงิน 30,000 ล้านสตาร์คอยน์ที่ได้จากหลินอันใช้ไปที่นี่พอดี

สูตรยานี่แพงจริง ๆ หวังฮ่าวคิด สูตรยาสองชิ้นใช้ไป 5,000 ล้านสตาร์คอยน์

ส่วนเตาปรุงยา เล็ก ๆ แค่นี้ กลับต้อง 2,000 ล้านสตาร์คอยน์

ไม่แปลกที่ไม่มีใครปรุงยาเอง แค่สูตรยาและเตาก็เป็นค่าใช้จ่ายมหาศาล

ยิ่งการฝึกปรุงยาต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก

สมุนไพรก็ทำให้หวังฮ่าวเสียสตาร์คอยน์ไปไม่น้อย

“อีกอย่าง ฉันอยากซื้ออาวุธระดับสูง ที่นี่มีอาวุธระดับสูงหรือไม่ ด้านนอกมีแค่ดาบระดับ B!” หวังฮ่าวเก็บสูตรยาและสมุนไพร แล้วถามต่อ

จูเหวินอารมณ์ดี หวังฮ่าวใช้เงินมหาศาลในห้างนักรบ

ช่วยลดแรงกดดันด้านผลงานของเขาได้มาก

“คุณหวังฮ่าวอาจไม่รู้ อาวุธที่สร้างจากวัสดุบนดาวบลูสตาร์สูงสุดได้แค่ระดับ B ถ้าสูงกว่านั้นต้องผสมวัสดุพิเศษ อาวุธแบบนั้นแพงมาก นักรบทั่วไปซื้อไม่ไหว จึงเก็บไว้ในที่ปลอดภัย!” จูเหวินอธิบาย

หวังฮ่าวเข้าใจ ที่แท้เป็นเช่นนี้

“ไม่ทราบว่าคุณหวังฮ่าวต้องการอาวุธระดับใด?” จูเหวินถามต่อ

“ฉันอยากดูดาบระดับวิญญาณ! ถ้าเป็นธาตุน้ำแข็งได้ยิ่งดี!” หวังฮ่าวกล่าว

อาวุธระดับวิญญาณเหมาะสำหรับปรมาจารย์

จูเหวินครุ่นคิดชั่วครู่ เปิดแท็บเล็ตในมือ

หน้าจอแสดงดาบที่มีกลิ่นอายเย็นเยียบหลายเล่ม

ดาบหนาวสุดขั้ว… อาวุธระดับวิญญาณชั้นกลาง… ราคา 800 ล้านสตาร์คอยน์…

ดาบน้ำแข็งเก้าฤดู… อาวุธระดับวิญญาณชั้นสูง… ราคา 1,200 ล้านสตาร์คอยน์…

…

ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ… อาวุธระดับวิญญาณชั้นยอด… ราคา 10,000 ล้านสตาร์คอยน์…

…

หวังฮ่าวมองอาวุธบนแท็บเล็ตของจูเหวิน ตาเบิกกว้าง

10,000 ล้านสตาร์คอยน์ ผิดหรือเปล่า… ดาบระดับวิญญาณชั้นยอดถึงแพงขนาดนี้

ถึงจะเป็นระดับวิญญาณชั้นยอด แต่ราคานี้เกินไปแล้ว…

อย่าคิดว่าหวังฮ่าวได้เงินหลายหมื่นล้านจากหลินอันง่าย ๆ

แต่ปรมาจารย์หลายคนไม่มีทรัพย์สินมากขนาดนี้

“ราคาดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำนี่ไม่ผิดหรือ? 10,000 ล้านสตาร์คอยน์!” หวังฮ่าวถามด้วยความไม่เชื่อ

จูเหวินสูดหายใจลึก “คุณหวังฮ่าว ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำนี้สร้างโดยอู๋ย่าจื่อ ผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายจักรพรรดิเครื่องยุทธ เขาเป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธชื่อดัง… แค่ชื่อของเขาก็มีค่าพันทอง…”

นิกายจักรพรรดิเครื่องยุทธ… อู๋ย่าจื่อ…

หวังฮ่าวมุมปากกระตุก 10,000 ล้านสตาร์คอยน์ มันเกินไปแล้ว…

“คุณหวังฮ่าว อย่าคิดว่านี่เป็นแค่อาวุธระดับวิญญาณ ปรมาจารย์อู๋ย่าจื่อกล่าวว่า ดาบนี้มีพลังสายฟ้าและน้ำแข็งอันแข็งแกร่ง ถ้าใช้ดี ๆ ไม่ด้อยกว่าอาวุธระดับลึกล้ำทั่วไป…” จูเหวินเห็นหวังฮ่าวสนใจ กล่าวต่อ

ดาบนี้วางอยู่ในห้างนักรบมานาน ไม่มีใครซื้อ

ยิ่งกว่านั้น ปรมาจารย์อู๋ย่าจื่อกำชับว่า ต่ำกว่า 10,000 ล้านห้ามขาย

ถ้าถูกเขาจับได้ จะยกเลิกความร่วมมือกับห้างนักรบ…

“ถ้าฉันมีเงินขนาดนี้ ซื้ออาวุธระดับลึกล้ำไม่ดีกว่าหรือ?” หวังฮ่าวกล่าวอย่างขวยเขิน

ถึงสายฟ้าและน้ำแข็งจะถูกใจเขามาก

แต่ใช้ 10,000 ล้านซื้ออาวุธระดับวิญญาณ มันไม่คุ้ม…

จูเหวินเห็นด้วยในใจ แต่เจอ… ลูกค้าที่ร่ำรวยขนาดนี้…

ไม่พยายามหน่อยได้ไง…

“คุณหวังฮ่าว ปรมาจารย์อู๋ย่าจื่อกล่าวว่า อาวุธนี้มีจิตวิญญาณ ถ้ามีโชคชะตาที่เหมาะสม สามารถอัพเกรดได้ อนาคตอาจถึงระดับลึกล้ำ หรือแม้แต่ระดับศักดิ์สิทธิ์…” จูเหวินกล่าวต่อ

หวังฮ่าวมองจูเหวินเหมือนมองคนโง่

จูเหวินหน้าแดง รู้ว่าตัวเองพูดเกินจริง แต่ปรมาจารย์อู๋ย่าจื่อพูดแบบนี้จริง ๆ

“ราคาแพงเกินไป!” หวังฮ่าวส่ายหัว

จูเหวินตาเป็นประกาย หวังฮ่าวพูดแบบนี้ แปลว่ายังสนใจอาวุธชิ้นนี้

ถ้าขายได้โดยลดราคานิดหน่อย ชื่อเสียงของเขาในห้างนักรบจะพุ่งกระฉูด…

“ไม่ทราบว่าคุณหวังฮ่าวคิดว่าราคาเท่าไหร่ถึงเหมาะสม…” จูเหวินถามอย่างระวัง

เขารู้ว่าใครพูดราคาก่อน คนนั้นเสียเปรียบ

“ลบศูนย์สักตัวไหม?” หวังฮ่าวกระพริบตา กล่าวต่อ