โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 147 ตรัสรู้เจตจำนงแห่งดาบ

บทที่ 147 ตรัสรู้เจตจำนงแห่งดาบ

ภายใต้เจตจำนงแห่งดาบอันไร้ขอบเขตของหวังฮ่าว พื้นที่ในห้องฝึกส่งเสียงหวีดหวิว

ราวกับมีใบดาบนับไม่ถ้วนตัดผ่านอากาศ

หวังฮ่าวรู้สึกถึงความคมกริบราวถูกเฉือน

แต่ในใจเขาไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงความตื่นเต้นล้นหลาม

เจตจำนงแห่งดาบ… หัวใจหวังฮ่าวเต้นระรัวด้วยความยินดี

เจตจำนงแห่งดาบคือหนึ่งในเจตจำนงยุทธ ต้องฝึกดาบให้สมบูรณ์จึงจะตรัสรู้ได้

เจตจำนงยุทธคือกุญแจสู่การตรัสรู้อริยสัจแห่งยุทธ

เมื่อเจตจำนงยุทธถึงขีดสุด จะสามารถตรัสรู้อริยสัจแห่งยุทธ

เมื่อตรัสรู้อริยสัจแห่งยุทธและก่อร่างกฎแห่งกายได้ จึงจะเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์

ตั้งแต่อดีต ไม่รู้ว่ามีกี่อัจฉริยะที่ติดขัดที่อริยสัจแห่งยุทธ เพราะการก่อร่างกฎแห่งกายยังพึ่งสมบัติล้ำค่าได้

แต่เจตจำนงยุทธไม่มีสิ่งใดช่วยได้

แม้แต่หินศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน ใช้ได้เฉพาะผู้ที่ตรัสรู้เจตจำนงยุทธแล้ว

หวังฮ่าวในเส้นทางสู่นักรบศักดิ์สิทธิ์ นำหน้าคนอื่นไปไกลมาก

ยอดปรมาจารย์หลายคนยังไม่ตรัสรู้เจตจำนงยุทธ

ส่วนการตรัสรู้เจตจำนงยุทธในขั้นปรมาจารย์ หวังฮ่าวยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครทำได้

เมื่อตรัสรู้เจตจำนงแห่งดาบ ขั้นต่อไปคือฝึกให้สมบูรณ์ เพื่อตรัสรู้อริยสัจแห่งยุทธ

หัวใจหวังฮ่าวเต้นระรัว

เขาไม่คาดคิดว่าความคิดที่โล่งโปร่งจะช่วยให้ทะลวงด่านสำคัญก่อนนักรบศักดิ์สิทธิ์ได้

เดิมหวังฮ่าวคาดว่าการฝึกดาบให้สมบูรณ์ต้องเรียนรู้วิชาดาบระดับ A อีกหลายวิชา

ตอนนี้ข้ามความสมบูรณ์ ตรัสรู้เจตจำนงแห่งดาบได้ทันที ประหยัดเวลาไปมาก

ยิ่งด้วยเจตจำนงแห่งดาบ พลังของเขาจะเพิ่มขึ้น

หวังฮ่าวกำหมัดเบา ๆ ราวกับมีคมดาบไร้รูปนับไม่ถ้วนตัดผ่าน ออร่าความฆ่าฟันกระจายไปทั่ว

ครู่ต่อมา หวังฮ่าวเก็บเจตจำนงแห่งดาบ พื้นที่กลับสู่ความเงียบสงบ

แต่ของตกแต่งในห้องฝึกแตกสลายในชั่วพริบตาที่เขาเก็บเจตจำนง

ห้องว่างเปล่า

หวังฮ่าวเรียกแผงคุณสมบัติในใจ

【ชื่อ: หวังฮ่าว】

【พรสวรรค์: ร่างเทวะร้อยเท่า (SSS), ควบคุมอวกาศ (SSS), เงามืดว่างเปล่า (S), น้ำแข็งสุดขั้ว (S)】

【ขอบเขตวิถียุทธ: ปรมาจารย์ขั้นแปด】

【ขอบเขตวิญญาณ: จิตวิญญาณชั้นกลาง】

【เคล็ดวิชา: เคล็ดเทวะแห่งความโกลาหล】

【ทักษะ: เจตจำนงแห่งดาบ (เริ่มต้น), เจตจำนงหมัดทลายฟ้า (สำเร็จใหญ่, เพิ่มพลังหมัด 150%)】

【วิชาหลอมวิญญาณ: เคล็ดหลอมวิญญาณดารา (S, ชำนาญ)】

【วิชาดาบ: เคล็ดดาบสิบสามประตูสวรรค์ (A, ชำนาญ), เคล็ดมีดเพลิงร้อน (B, เทพ), เคล็ดดาบเก้าเงาฟ้า (B, เทพ)】

【วิชาฝึกกาย: เคล็ดกายคงกระพัน (A, ชำนาญ), เคล็ดกายวัชระสายฟ้า (B, เทพ)】

【วิชาหมัด: หมัดสายฟ้าสวรรค์ (B, ชำนาญ), หมัดสายฟ้า (C, เทพ), ฝ่ามือเมฆลอย (F,เทพ)】

【วิชากาย: ก้าวสวรรค์เสรี (A, ชำนาญ), เคล็ดเงาล่องลอย (C, เทพ)】

【วิชาเสริม: ดวงตาแห่งวิญญาณ (D, สมบูรณ์), เคล็ดลมหายใจเทวะ (C, สมบูรณ์)】

【วิชาพิเศษ: เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ (SS, ชำนาญ)】

【วิชาการปรุงยา: เคล็ดยาวิญญาณเพลิง (ศักดิ์สิทธิ์, สำเร็จเล็กน้อย)】

【พลังชีวิต: 5300】

【วิญญาณ: 500】

【เวลาคัดลอกครั้งต่อไป: 8 วัน】

มองเจตจำนงแห่งดาบในแผงคุณสมบัติ ถึงจะไม่มีตัวเลขเพิ่มพลัง แต่แข็งแกร่งยิ่ง

จากคมดาบไร้รูปที่ทำลายทุกอย่างในห้องฝึกเมื่อครู่พิสูจน์ได้

ใช่แล้ว ต่อไปต้องไปงานเลี้ยงปรมาจารย์ของหลินเฉิง

หวังฮ่าวมองเครื่องปลายทาง เวลาใกล้ถึงแล้ว

สองวันก่อน กวนเฉิงส่งข้อความให้หวังฮ่าว

ให้หวังฮ่าวและปรมาจารย์คนอื่นจากสมาคมเทียนอู่เป็นตัวแทนเข้าร่วมงานเลี้ยงปรมาจารย์ของหลินเฉิง

เพราะการสำรวจซากโบราณครั้งนี้ หลินเฉิงจะเข้าร่วม และมีปรมาจารย์มากมายในงานเลี้ยงนี้

ให้หวังฮ่าวไปทำความรู้จักวงการปรมาจารย์ก่อน

ถึงขั้นปรมาจารย์ นักรบถือว่าแข็งแกร่งมาก

หวังฮ่าวยืดตัว ฝึกฝนและปรุงยาต่อเนื่องหลายวัน ทำให้กระดูกเขาแข็งเล็กน้อย

เมื่อขยับร่าง เสียงกร๊อบแกร๊บดังจากตัวหวังฮ่าว

งานเลี้ยงปรมาจารย์เริ่ม 19:00 ข้าไป 18:59 คงไม่เป็นไร

หวังฮ่าวคิด

เขาไม่สนใจงานเลี้ยงแบบนี้เลย สู้ฝึกฝนไม่ได้

แค่ปรมาจารย์ ถึงกับจัดงานเลี้ยงปรมาจารย์ ช่างน่าขัน ชีวิตคนรวยมันเรียบง่ายแบบนี้หรือ?

แต่เมื่อกวนเฉิงสั่งมา ไปดูสักหน่อยก็ได้

ยิ่งกว่านั้น การพบหลินเฉิงตอนนี้ก็ดี ข้าอยากได้พรสวรรค์ SS ของเขานัก

…

ตระกูลหลินแห่งเมืองหลวงจักรพรรดิ

ตอนนี้ตระกูลหลินประดับประดาด้วยโคมไฟและดอกไม้ เสียงรื่นเริงดังไปทั่ว

แขกที่มาไปมารอบ ๆ สนทนากันอย่างคึกคัก

หัวข้อสนทนาคือหลินเฉิง

อัจฉริยะแห่งตระกูลหลินที่เพิ่งก่อตำหนักหยวน กลายเป็นปรมาจารย์ สร้างชื่อเสียงกระหึ่ม

หลินอันและจางเหวินเทาค่อย ๆ เดินเข้าห้องโถงในของตระกูลหลิน ภายใต้การนำของคนรับใช้

“แค่เลี้ยงฉลองปรมาจารย์ ทำไมคนเยอะขนาดนี้…” หลินอันบ่นเบา ๆ

จางเหวินเทาแค่นเสียง “ถ้าเจ้าเป็นคนจัดงานเลี้ยงปรมาจารย์ ข้าคิดว่าพ่อเจ้าคงเหมาทั้งเมืองหลวง อยากให้ทั้งโลกรู้!”

หลินอันยักไหล่ จางเหวินเทาพูดไม่ผิด

ถ้าเขาทะลวงสู่ปรมาจารย์ พ่อเขาคงจัดงานยิ่งใหญ่กว่านี้

หลินเฉิงนับว่าต่ำต้อยแล้ว

จัดแค่ในบ้านตัวเอง ไม่ได้เชิญคนมากมาย

แต่คนที่มานั้นล้วนเป็นบุคคลสำคัญจากกองกำลังใหญ่

จำนวนไม่มาก แต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก

“ไม่รู้ว่าฉู่เมิ่งเหยาของสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์จะมาหรือเปล่า ข้าไม่ได้เจอเธอนานแล้ว…” หลินอันเหมือนนึกอะไรได้ กล่าวต่อ

“ถูกตีจนเละขนาดนั้น คงอายไม่กล้าออกมา ถ้าข้าเป็นเธอคงเชือดคอตัวเองไปแล้ว แต่รูปร่างและหน้าตานั้นสุดยอดจริง ๆ…” จางเหวินเทายิ้มเยาะ

จางเหวินเทายังพูดไม่จบ หลินอันส่งสายตาเตือนอย่างแรง

กระพริบตารัวราวกับบอกอะไรบางอย่าง

“หลินน้อย เจ้าสมองไหม้หรือ ทำอะไรเนี่ย มีอะไรพูดตรง ๆ สิ…” จางเหวินเทาสังเกตสีหน้าหลินอัน กล่าวต่อ

คำพูดของจางเหวินเทาเพิ่งจบ เขารู้สึกหนาวไปทั้งตัว..