โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 161 คุณสมบัติของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

หวังฮ่าวมองต้าไป๋ด้วยความสงสัย วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี่มันแค่นี้เอง? ทำไมรู้สึกไม่น่าเชื่อถือเลย…

“ช่างมัน เจ้าบอกมาอีกว่าศาสตราวุธนี้มีประโยชน์อะไรบ้าง!” หวังฮ่าวสูดหายใจลึก แล้วกล่าว

เรื่องพัฒนาเป็นโลกที่สมบูรณ์ ไว้ค่อยคิดทีหลัง… ตอนนี้เขาใช้ประโยชน์จากฟังก์ชันนี้ไม่ได้อยู่แล้ว…

เมื่อได้ยินหวังฮ่าวไม่สนใจเรื่องนี้ ต้าไป๋โล่งใจ

“นอกจากสร้างโลก… ภาพม้วนปราบมารฉือหยานนี้มีหน้าที่สำคัญที่สุดคือสามารถปราบมารได้ ตราบใดที่เป็นมารที่ต่ำกว่าระดับนักรบศักดิ์สิทธิ์ เมื่อถูกขังไว้ในภาพม้วนปราบมารฉือหยาน ก็ไม่มีทางออกไปได้”

ดวงตาหวังฮ่าวเป็นประกาย การปราบมารนี่ไม่เลวเลย ต่อไปถ้าเจอมารที่แข็งแกร่งก็ไม่ต้องกลัวมาก แค่เก็บมันเข้าในภาพม้วนปราบมารฉือหยานก็จบ

จากนั้น ต้าไป๋ยังแนะนำคุณสมบัติอื่น ๆ ของภาพม้วนปราบมารฉือหยาน

นอกจากปกป้องจิตใจแล้ว ยังสามารถปลดปล่อยพลังฆ่าฟันโลหิตอันไร้ขอบเขต สร้างขอบเขตที่ลดพลังของศัตรูในพื้นที่ลงอย่างมาก

ไม่เลว… ไม่เลว… สมกับเป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ หวังฮ่าวรู้สึกตื่นเต้น ตอนนี้ข้าก็มีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์แล้ว

ในสนามรบมาร ไม่เท่ากับเดินข้ามทุกอย่างหรือ?

แค่เรียกภาพม้วนปราบมารฉือหยานออกมา ก็สังหารทุกสิ่ง…

“แต่ศาสตราวุธนี้ใช้พลังหยวนมาก ด้วยระดับตำหนักหยวนของเจ้า ตอนนี้คงใช้พลังได้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่น และการโจมตีเพียงครั้งเดียวจะบีบพลังหยวนและจิตใจของเจ้าให้แห้ง!” ต้าไป๋กล่าวต่อ

คำพูดของต้าไป๋ราวกับสาดน้ำเย็นใส่หวังฮ่าว

ก็จริง นี้คือศาสตราวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ เขาเป็นแค่ขั้นปรมาจารย์ จะใช้พลังระดับศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร

“แล้วศาสตราวุธนี้ใช้เป็นแค่ที่เก็บของพกพาไม่ได้หรือ?” หวังฮ่าวถามต่อ

ต้าไป๋มองหวังฮ่าวด้วยสายตาดูถูก “ เจ้ารู้เรื่องอะไร มีศาสตราวุธนี้อยู่ในทะเลจิตสำนึกของเจ้า การโจมตีจิตใจที่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์ทำอะไรเจ้าไม่ได้เลย…”

ดวงตาหวังฮ่าวเป็นประกาย ป้องกันการโจมตีจิตใจที่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์ได้?

ก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็มีเกราะป้องกันชั้นใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อระดับของเขาเพิ่มขึ้น ศาสตราวุธนี้จะช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้เขาอย่างมหาศาล

“แน่นอน หากเจ้าเรียกภาพม้วนปราบมารฉือหยานออกมา แม้ไม่ใช้พลังหยวน ก็สร้างความกดดันมหาศาลให้ศัตรูได้…” ต้าไป๋แนะนำคุณสมบัติต่อ

นั่นไม่เท่ากับมีขอบเขตเพิ่มมาหรือ? ดูท่าภาพม้วนปราบมารฉือหยานนี้จะใช้ได้จริง

“แต่ถ้าไม่กลัวคนอื่นเห็น…” ต้าไป๋กล่าวอย่างแผ่วเบา

มุมปากหวังฮ่าวกระตุก ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาขั้นปรมาจารย์ถือศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ คง…

คงมีนักรบศักดิ์สิทธิ์ หรือแม้แต่มารศักดิ์สิทธิ์มาปล้นแน่…

ความหายากของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นสูงมาก จากที่หวังฮ่าวรู้ นักรบศักดิ์สิทธิ์หลายคนยังใช้อาวุธระดับลึกลํ้าอยู่

ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นอาวุธยุทธศาสตร์ทุกยุคสมัย

เมื่อเข้าใจคุณสมบัติของศาสตราวุธนี้ หวังฮ่าวก็ออกจากโลกภาพวาด

หวังฮ่าวค่อย ๆ ลืมตา ราวกับมีพลังแห่งความรกร้างไหลวนในดวงตา ก่อนจะหายไป

ครั้งนี้ได้กำไรมหาศาล หวังฮ่าวรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด

ได้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ และฝึกวิชายุทธระดับ SSS…

พลังอันดุร้ายไหลวนในร่างของหวังฮ่าว

ภาพม้วนปราบมารฉือหยานฝังตัวอยู่ในทะเลจิตสำนึกของเขา

ในทะเลจิตสำนึกของหวังฮ่าว ดวงดาวที่หมุนช้าอยู่ด้านบน

มีภาพม้วนขนาดมหาศาลที่เกือบปกคลุมฟ้า ลอยวนรอบ ๆ

ถึงเวลาออกไปแล้ว หวังฮ่าวยืดตัว

ในห้องฝึกตอนนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งความรกร้างและการทำลายล้าง

เห็นได้ชัดว่าเกิดจากหวังฮ่าวขณะรับมรดกวิชายุทธระดับ SSS

“เหมียว เหมียว เหมียว…”

ขณะที่หวังฮ่าวเตรียมออกไป จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องของแมวดังจากข้างตัว

เจ้าแมวสีขาวนวลปรากฏต่อหน้าหวังฮ่าว

“ต้าไป๋ เจ้าออกมาได้ยังไง?” หวังฮ่าวมองเจ้าแมว รู้ทันทีว่าเป็นต้าไป๋

“หวังฮ่าว ข้าคือวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ แค่เปลี่ยนร่างเล็กน้อยจะเป็นอะไร!” ต้าไป๋คลานไปมาในห้องฝึก กล่าวด้วยท่าทีไม่แยแส

หวังฮ่าวมองต้าไป๋ที่วิ่งไปมาในห้องฝึก รู้สึกแปลก ๆ

เจ้านี่ฉลาดขนาดนี้แล้วหรือ…

“พาข้าออกไปเล่นเร็ว ข้าถูกขังในภาพม้วนนกโง่นั่นมานาน แทบขาดใจ…” ต้าไป๋ใช้กรงเล็บข่วนหวังฮ่าวเบา ๆ กระตุ้น

“ถ้าคนอื่นเห็นจะทำยังไง กลับเข้าไป อันตรายเกินไป!” หวังฮ่าวสูดหายใจลึก แล้วกล่าว

ต้าไป๋โบกกรงเล็บ “ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครดูออก ข้าคือต้าไป๋…”

เมื่อต้าไป๋พูดแบบนี้ หวังฮ่าวก็ไม่สนใจต่อ แม้เจ้านี่ดูไม่น่าเชื่อถือ แต่คงไม่เอาชีวิตตัวเองมาเล่น

…

จากนั้น คนหนึ่งแมวหนึ่งก็ออกจากห้องฝึก

เมื่อหวังฮ่าวออกจากห้องฝึก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบวิ่งมาหา

“คุณหวังฮ่าว ท่านกวนเฉิงให้ท่านไปที่สำนักงานใหญ่สมาคมเทียนอู่ทันทีที่ออกจากห้องฝึก มีเรื่องต้องปรึกษา!” เจ้าหน้าที่กล่าว

หวังฮ่าวจำได้ว่าเจ้าหน้าที่นี้ชื่อโจวฮุย ทุกครั้งที่เขาปิดด่านฝึก มักเป็นคนนี้ที่รออยู่หน้าห้อง

หวังฮ่าวหรี่ตา มีเรื่องต้องปรึกษากับเขา

ไปดูดีกว่า…

ว่าแต่ ทำไมไม่ส่งข้อความมา

หวังฮ่าวเดินไปยังสมาคมเทียนอู่ พร้อมเปิดเครื่องมือสื่อสารอัจฉริยะ

ตอนฝึก เขาปิดการแจ้งเตือนข้อความทั้งหมด

“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…”

เมื่อเปิดเครื่องมือสื่อสาร เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่หยุด

บ้าจริง…

เหมือนโทรตามล่าชีวิต…

หวังฮ่าวเริ่มตรวจดูข้อความช้า ๆ…

…

สำนักงานใหญ่สมาคมเทียนอู่

จัตุรัสที่เต็มไปด้วยพลังหยวน

มีนักรบจำนวนมากรออยู่ในจัตุรัส

นักรบเหล่านี้ล้วนมีพลังแข็งแกร่ง เป็นปรมาจารย์ทั้งสิ้น

กวนเฉิงก็อยู่ในกลุ่มนั้น

นักรบในจัตุรัสจ้องไปข้างหน้าด้วยสายตาเข้มข้น

ตรงกลางจัตุรัสมีแท่นสูง

บนแท่นมีผู้อาวุโสพลังแข็งแกร่งของสมาคมเทียนอู่รออยู่เงียบ ๆ

“ตูม ตูม ตูม!!!”

ขณะที่ฝูงชนรออย่างเงียบ ๆ รอยแยกมิติขนาดใหญ่ปรากฏข้างแท่น

ชายในชุดคลุมสีเขียวปรากฏจากรอยแยกมิติ

เมื่อชายผู้นั้นปรากฏ ทุกสายตาจับจ้องที่เขา

ทุกคนมองชายที่ออกจากรอยแยกมิติด้วยความคลั่งไคล้…

…