โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 169 ปราบทั้งหมด 

บทที่ 169 ปราบทั้งหมด

หวังฮ่าวมองเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดรอบ ๆ ใจสั่นสะท้าน

ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ทรงพลังเกินไป

มันโหดร้ายขนาดนี้เชียวหรือ?

มังกรสีเลือดที่พุ่งออกจาก ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน ราวกับเครื่องจักรฆ่าฟันไร้ปรานี

ปรมาจารย์ในหุบเขาถูกมังกรสีเลือดโจมตี แทบไม่มีพลังต้านทาน

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ มีผู้บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน

หลินอันและจางเหวินเทาหน้าซีดราวกระดาษ ตัวสั่นไม่หยุด

ทำไม… ของสิ่งนี้อยู่ในมือหวังฮ่าวถึงร้ายกาจขนาดนี้ ทำไม…

หลินอันไม่เข้าใจเลย ในงานเลี้ยงของหลินเฉิง ภาพวาดอริยสัจแห่งหมัด แม้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่เคยถึงขั้นน่าสะพรกลัวเช่นนี้

ภาพตรงหน้าทำลายทุกจินตนาการของพวกเขา

ถ้ารู้ว่าหวังฮ่าวมีไพ่ตายเช่นนี้ ต่อให้ตายก็ไม่มีใครกล้ามีความคิดร้ายต่อเขา

ปรมาจารย์รอบ ๆ เปราะบางราวกระดาษ ถูกมังกรสีเลือดบดขยี้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การปราบปรามของ ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน พวกเขาแทบขยับไม่ได้ ต้องยอมให้ถูกเชือด

ร่างของหลินอันและจางเหวินเทาสว่างด้วยโล่ป้องกันเจิดจรัส

โล่นั้นปกป้องพวกเขา ช่วยต้านการโจมตีของมังกรสีเลือดได้ครั้งหนึ่ง

แต่คนอื่น ๆ ไม่โชคดีเช่นนั้น

นอกจากเฉินเลี่ย ปรมาจารย์ขั้นห้า ที่ยังดิ้นรนต้านทาน ปรมาจารย์คนอื่น ๆ ถูกมังกรสีเลือดกลืนกินทั้งหมด

หลินอัน จางเหวินเทา และเฉินเลี่ยมองหวังฮ่าวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

โดยเฉพาะจางเหวินเทา เขาเสียใจจนแทบอยากตาย ทำไมต้องมาหาเรื่องปีศาจตนนี้

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหลินอัน

หวังฮ่าวมองหุบเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด พึงพอใจกับพลังของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง

หากใช้พลังเต็มที่ น่าจะระเบิดพลังระดับปรมาจารย์ขั้นสูงได้ และจำนวนมังกรสีเลือดก็น่าจะเพิ่มขึ้น

หวังฮ่าวคิดในใจ

จากการฆ่าฟันเมื่อครู่ เขาเข้าใจศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์นี้มากขึ้น

ถึงจะสิ้นเปลืองพลังหยวนมาก แต่พลังโดยรวมนั้นยอดเยี่ยม

“หวังฮ่าว ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ข้าแค่อยากล้อเจ้าเล่น…” หลินอันทนไม่ไหว คุกเข่าลงร้องขอ

“แต่ข้าไม่อยากล้อเล่นกับเจ้า!” หวังฮ่าวกล่าวอย่างเย็นชา

ใจหลินอันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ค่ายกลรอบ ๆ ยังคงปลดปล่อยแสงเจิดจรัส

หลินอันรู้สึกขมขื่น ค่ายกลที่ตั้งใจไว้ขังหวังฮ่าว กลายเป็นกรงขังตัวเอง

น่าขันยิ่งนัก

เฉินเลี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เต็มไปด้วยเลือด หลังถูกมังกรสีเลือดโจมตีสองครั้ง ร่างกายบาดเจ็บสาหัส

เมื่อมองหวังฮ่าวที่สงบนิ่ง เขารู้สึกหนาวเย็นถึงหัวใจ

ไม่นึกว่าสุดท้ายจะพลิกคว่ำ

“หวังฮ่าว ข้าเป็นแฟนคลับเจ้าจริง ๆ หลินอันหลอกข้า เขาให้มากเกินไป ข้าไม่มีทางเลือก!” เฉินเลี่ยร้องออกมา

เมื่อได้ยินเสียงเฉินเลี่ย หวังฮ่าวหันมอง

อ้อ มีแฟนคลับที่น่ารักคนนี้ด้วย

เจ้าต้องการลายเซ็นใช่ไหม

“ซู่ ซู่ ซู่!!!”

หวังฮ่าวใช้พลังมิติ ร่างเคลื่อนไปข้างเฉินเลี่ยทันที

“ลายเซ็น ลายเซ็น ข้าให้เจ้าเดี๋ยวนี้!” หวังฮ่าวกล่าวเย็นชา หยิบ มีดสายฟ้าประภัสสร จากแหวนมิติ ฟันไปที่เฉินเลี่ยครั้งแล้วครั้งเล่า

คมมีดวาดเป็นตัวอักษร “หวัง” บนร่างเฉินเลี่ย

“ตูม ตูม ตูม!!!”

เมื่อตัวอักษร “หวัง” ปรากฏ ร่างเฉินเลี่ยระเบิดออก

กลิ่นคาวเลือดและเนื้อฉีกขาดกระจายทั่ว

หลินอันและจางเหวินเทาใจเต้นแรง เลือดสาดกระเซ็นใส่ตัว กลิ่นเหม็นและความกลัวแผ่ซ่านทั่วร่าง

“ซู่!!!”

เมื่อจัดการเฉินเลี่ยและปรมาจารย์ทั้งหลาย หวังฮ่าวเก็บ ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน กลับ

“เพื่อนร่วมชั้นทั้งสอง ตาคุณแล้ว!” หวังฮ่าวยิ้มกล่าวกับหลินอันและจางเหวินเทา

จางเหวินเทามองหวังฮ่าว รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ามารร้าย

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ พวกเขาเตรียมตัวมาดีขนาดนี้ แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นห้ายังจ้างมา แต่ถูก ภาพวาดอริยสัจแห่งหมัด ของหวังฮ่าวจัดการได้

“หวังฮ่าว ข้ามีเงินมาก ปล่อยข้าได้ไหม ข้ายินดีให้ทรัพย์สินทั้งหมด…” หลินอันกลั้นความกลัว กล่าวด้วยเสียงสั่น

หวังฮ่าวส่ายหัว “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว นี่เป็นทางที่เจ้าเลือกเอง คนเราต้องจ่ายราคาสำหรับการเลือกของตัวเอง!”

คำพูดของหวังฮ่าวทำให้ทั้งสองสิ้นหวัง

เมื่อครู่เห็นหวังฮ่าวสังหารเฉินเลี่ยในพริบตา

หวังฮ่าวต้องก้าวสู่ขั้นปรมาจารย์แล้ว พวกเขาไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์

“หวังฮ่าว ขอโทษ ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า โปรดอย่าโกรธครอบครัวข้า พวกเขาไม่รู้เรื่อง ข้าทำทุกอย่างคนเดียว!” จางเหวินเทาสิ้นหวัง ขอร้องให้หวังฮ่าวไม่ลงมือกับตระกูลจาง

ด้วยพรสวรรค์ของหวังฮ่าว ตอนนี้เป็นปรมาจารย์แล้ว

การเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงเรื่องเวลา ถ้าหวังฮ่าวคิดทำอะไรตระกูลจาง ตระกูลจางไม่มีทางต้านทาน

ยิ่งกว่านั้น หวังฮ่าวยังมีสมาคมเทียนอู่หนุนหลัง

หวังฮ่าวขมวดคิ้ว จางเหวินเทายังมีความกล้า แต่ตระกูลจางต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง ถ้ามายุ่งกับข้า ข้าก็…

“พูดมา ทำไมต้องจัดการข้า ไม่ใช่แค่เพราะ ตราคำสั่งโบราณเทวะมาร และสตาร์คอยน์นับร้อยล้านถึงต้องฆ่าข้าใช่ไหม!” หวังฮ่าวถามต่อ

เขาอยากรู้เหตุผลที่ทั้งสองลงมือ มิฉะนั้นคงจัดการพวกเขาไปนานแล้ว

“ถ้าข้าบอก จะปล่อยพวกเราไหม?” หลินอันถาม ดวงตาแวบผ่านแสงแห่งความหวัง

“พูดมา ตาย ไม่พูด ตายทั้งเป็น เลือกเอา!” หวังฮ่าวกล่าวเย็นชา มองทั้งสองด้วยสายตานิ่งเฉย

หลินอันก้มหัวลง ทั้งสองเล่าทุกอย่างให้หวังฮ่าวฟัง

ที่แท้ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับ ตราคำสั่งโบราณเทวะมาร ของหวังฮ่าว

ก่อนหน้านี้ หลินอันและจางเหวินเทาค้นพบตราคำสั่งโบราณเทวะมาร และยังได้แผนที่ของสนามรบมาร

แผนที่ระบุสถานที่พิเศษแห่งหนึ่ง หลังจากค้นคว้าข้อมูลมากมาย

ทั้งสองยืนยันว่าสถานที่นั้นน่าจะซ่อน ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

หวังฮ่าวส่ายหัว ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ไม่แปลกใจที่ต้องฆ่าข้าเพื่อแย่งตราคำสั่งโบราณเทวะมาร

ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์

แผนที่ถูกหลินอันพกติดตัว จึงตกอยู่ในมือหวังฮ่าว

“ตูม ตูม ตูม!!!”

เมื่อทั้งสองเล่าจบ หวังฮ่าวส่งพวกเขาขึ้นสวรรค์

หลินอันและจางเหวินเทาตายอย่างสงบ ไฟวิญญาณ ทำให้พวกเขาไม่ทันรู้สึกเจ็บปวด ร่างก็มลายไปในพริบตา