โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 176 กลิ่นอายเหนือดวงดาว

บทที่ 176 กลิ่นอายเหนือดวงดาว

ขณะที่ต้าไป๋กินปลา มันรู้สึกถึงความหนาวเยือกที่แผ่ซ่านในร่างราวกับถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องมอง

มันรีบก้มหน้ากินต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่หวังฮ่าว แมวตัวนี้มาจากไหน น่ารักจัง!” หลินจื่อหยานยิ้มหวาน ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

หวังซินเยวี่ยมองหวังฮ่าวด้วยความสงสัย เธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอไม่เคยชอบเลี้ยงสัตว์ โดยเฉพาะแมว

“เจอข้างทาง แมวเร่ร่อนตัวหนึ่ง…” หวังฮ่าวตอบเรียบ ๆ

“หวังฮ่าว! เจ้ากล้าบอกว่าข้าเป็นแมวเร่ร่อน!” ต้าไป๋โวยวายในหัวของเขาทันที

“ถ้างั้นก็น่าสงสารจัง!” หลินจื่อหยานพูดพร้อมก้มลงอุ้มต้าไป๋ขึ้นมา

ทันใดนั้น เสียงโวยวายในหัวของหวังฮ่าวก็เงียบกริบ

ต้าไป๋ในอ้อมแขนของหลินจื่อหยานนิ่งเงียบราวกับถูกสะกด ไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียง

หวังฮ่าวแอบยิ้ม ต้าไป๋ เจ้าจะบ่นเก่งไปไหน เมื่อมันเงียบลง เขาก็รู้สึกโล่งใจ

ทุกคนกินอาหารต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่น

…

ยามค่ำคืน ท้องฟ้าเมืองเจียงหลินประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับราวกับผืนผ้าปักด้วยเพชร

หลังอาหารเย็น หลินจื่อหยานเตรียมตัวกลับ เธอกอดหวังฮ่าวแน่นอีกครั้งก่อนจากไป

ต้าไป๋ซ่อนตัวอยู่หลังหวังฮ่าว ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นมอง

“พี่หวังฮ่าว ซินเยวี่ย พรุ่งนี้ข้าจะมาหาใหม่นะ!” หลินจื่อหยานยิ้ม ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมยามค่ำพัดผมของเธอปลิวไสวราวกับภาพวาด

“ต้าไป๋ เจ้าต้องเชื่อฟังพี่หวังฮ่าวด้วยล่ะ!” เธอกล่าวล้อต้าไป๋ก่อนจากไป

ต้าไป๋ตัวสั่น สาวน้อยนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว! มันคิด

…

ในห้องของหวังฮ่าว

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่าง บรรยากาศเงียบสงบ

“หวังฮ่าว เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าหลินจื่อหยานแปลก ๆ?” ต้าไป๋นอนขดตัวกินอาหารแมว ขณะกระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หวังฮ่าวขมวดคิ้ว “แปลกยังไง?”

เขาพลิกหน้า เคล็ดยาวิญญาณ ในมือ ขณะรอคำตอบ

ต้าไป๋เกาหัวด้วยกรงเล็บ “ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่เธอมีกลิ่นอายที่แปลกประหลาด มันทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวจากส่วนลึกของจิตใจ ราวกับเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรกลัว กลิ่นอายนี้… ข้าเคยสัมผัสแค่บนดวงดาวเท่านั้น!”

หวังฮ่าวตาเบิกกว้าง เหนือดวงดาว?

กลิ่นอายที่ทำให้ต้าไป๋ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของ ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน หวาดกลัวได้นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แม้แต่พลังกดดันของปรมาจารย์ก็ไม่อาจทำให้ต้าไป๋หวั่นไหว แต่กลิ่นอายนี้กลับทำได้

“เหนือดวงดาว…” หวังฮ่าวพึมพำ นักรบต้องถึงระดับนักรบศักดิ์สิทธิ์จึงจะท่องดวงดาวได้ ความยิ่งใหญ่ของจักรวาลนั้น แม้แต่เขายังรู้สึกเคารพยำเกรง

เขานึกถึง เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว ส่วนล่างที่หลินจื่อหยานเคยส่งมาให้ เธอบอกว่าเก็บได้ข้างทาง ซึ่งตอนนั้นเขาเชื่อโดยไม่คิดมาก

แต่เมื่อลองนึกดู เหตุผลนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ ในโลกยุทธภพที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ วิชายุทธระดับสูงจะหล่นเกลื่อนถนนได้อย่างไร

หวังฮ่าวสูดลมหายใจลึก “ต้าไป๋ ลองนึกดี ๆ บนดวงดาวนั้น มีอะไรที่ทำให้เจ้ากลัว?”

ต้าไป๋ทำหน้าเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เรื่องนานขนาดนั้นจะนึกได้ง่าย ๆ ได้ยังไง! แต่เมื่อนึกถึงหลินจื่อหยาน มันก็พยายามขุดความทรงจำ

“ตอนนั้นข้ากับนักรบศักดิ์สิทธิ์ฉือหยานอยู่ใน ดาวลึกลับ เราไล่ล่ามารศักดิ์สิทธิ์สองตน บนดาวดวงหนึ่ง…” ต้าไป๋เริ่มเล่า

“เมื่อเราเข้าสู่ดาวนั้น พลังลึกลับบางอย่างกำจัดมารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองในพริบตา! พร้อมกันนั้น เงาดำที่แผ่อัคคีสีดำก็ปรากฏขึ้น…”

“ใช่แล้ว! เงาดำนั่น! กลิ่นอายของหลินจื่อหยานเหมือนกับเงาดำที่แผ่อัคคีสีดำนั้น!” ต้าไป๋ร้องด้วยความตื่นเต้น

หวังฮ่าวตาหรี่ลง กำจัดมารศักดิ์สิทธิ์ในพริบตา? นั่นคือพลังที่ไม่อาจจินตนาการได้

“แล้วพวกเจ้าออกมาได้อย่างไร?” เขาถามต่อ

“เงาดำนั้นไม่ได้ลงมือกับเรา มันสั่งให้เราออกไปทันที” ต้าไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

หวังฮ่าวพยักหน้า ถ้าไม่ใช่เผ่ามาร ก็คงไม่กำจัดมารศักดิ์สิทธิ์แล้วปล่อยฉือหยานไป

“เจ้าแน่ใจหรือว่ากลิ่นอายเดียวกัน?” หวังฮ่าวถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“แน่ใจ! กลิ่นอายนั้นฝังอยู่ในความทรงจำของข้า มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนจะขาดใจ ถึงของหลินจื่อหยานจะไม่เข้มข้นเท่า แต่ข้าไม่มีวันจำผิด!” ต้าไป๋ยืนยัน

หวังฮ่าวนิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงงานเลี้ยงปรมาจารย์ของหลินเฉิง หลินซือหานเคยปรากฏตัวพร้อมอัคคีสีดำล้อมรอบตัว และหวังซินเยวี่ยเพิ่งพูดถึงพี่สาวของหลินจื่อหยานเมื่อตอนกินข้าว

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกัน?

“ข้าต้องถามซินเยวี่ย” หวังฮ่าวตัดสินใจ เดินตรงไปยังห้องของน้องสาว

…

ในห้องของหวังซินเยวี่ย มีเพียงเสียงปากกาขูดกับกระดาษ

“ซินเยวี่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่สาวของหลินจื่อหยานเป็นใคร?” หวังฮ่าวถามตรง ๆ

หวังซินเยวี่ยที่กำลังเขียนการบ้านอยู่เงยหน้าขึ้น มองพี่ชายด้วยสายตาแปลก ๆ

“พี่ เจ้าเห็นจื่อหยานสวยแล้วอยากรู้จักพี่สาวของนางหรือไง!” เธอกระซิบแซว

หวังฮ่าวมุมปากกระตุก อยากรู้จักอะไรกัน! คนแบบนั้นไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย! เขาคิด หลินจื่อหยานที่ดูเหมือนมีใจให้เขาทำให้ปวดหัวพอแล้ว ยิ่งถ้าเธอเกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหนือดวงดาว เขาคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น