โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 178 ลัทธิปีศาจดำ (ตอนจบ)

บทที่ 178 ลัทธิปีศาจดำ (ตอนจบ)

หวังฮ่าวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ หากพวกมันเปิดเผยข้อมูลง่าย ๆ เช่นนั้น คงถูกกำจัดให้สิ้นซากไปนานแล้ว

“พวกเจ้ารู้จักสมาชิกคนอื่นของลัทธิปีศาจดำบ้างหรือไม่?” เขาถามต่อ น้ำเสียงเย็นเยือก

ชายทั้งหลายส่ายหัวด้วยสีหน้าขมขื่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ครู่ต่อมา ตรอกมืดถูกกลืนกินด้วยเปลวอัคคีสีดำอันน่าสะพรกลัว เถ้าถ่านลอยกระจายออกจากตรอกราวกับผงฝุ่นในสายลม

เมื่อทุกอย่างจางหาย ตรอกนั้นว่างเปล่า ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

…

เมืองเจียงหลิน ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“พี่ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว! พวกเรากินเกือบหมดแล้วนะ!” หวังซินเยวี่ยแทะปีกไก่อยู่ ขณะกล่าวกับหวังฮ่าวที่เดินเข้ามาช้า ๆ

หลินจื่อหยานที่นั่งข้าง ๆ กะพริบตาโต มองหวังฮ่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง

“กินเสร็จแล้วกลับกันเถอะ เล่นมาทั้งวันคงเหนื่อย ถึงเวลาทำการบ้านแล้ว!” หวังฮ่าวยิ้มกล่าวกับสองสาวน้อย

หวังซินเยวี่ยทำหน้าบูดบึ้งราวกับตัวอักษร o(╯□╰)o การบ้านอีกแล้ว… ข้าเกลียดการบ้าน!

“จื่อหยาน บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะไปส่ง?” หวังฮ่าวหันไปถามหลินจื่อหยาน

หลินจื่อหยานเม้มปากเล็กน้อย “พี่หวังฮ่าว คืนนี้ข้าจะนอนกับพี่… เอ๊ย! นอนกับซินเยวี่ย!” เธอรีบแก้ตัว ใบหน้าแดงก่ำ

หวังฮ่าวมุมปากกระตุก สาวน้อยคนนี้กล้าเกินไปแล้ว! “นอนกับข้าอะไรกัน!”

หวังซินเยวี่ยพยักหน้าหงึก ๆ ราวลูกไก่จิกข้าว “พี่ ตอนที่เจ้าไม่อยู่ จื่อหยานนอนกับข้าตลอด คืนนี้จื่อหยานไม่อยู่ ข้านอนไม่หลับเลย!”

สุดท้ายหวังฮ่าวยอมให้หลินจื่อหยานนอนที่วิลล่า วิลล่าของเขากว้างขวาง เพิ่มอีกคนคงไม่เป็นไร

…

ยามค่ำคืน หวังซินเยวี่ยและหลินจื่อหยานนั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะใสกังวานดังแว่ว สร้างบรรยากาศแห่งความสดใส

หวังฮ่าวอยู่ในห้องของตน เปิดเครื่องมือสื่อสารอัจฉริยะเพื่อติดต่อกวนเฉิง

“ท่านประมุขกวน ข้าพบคนที่อ้างว่าเป็นสมาชิกของลัทธิปีศาจดำในเมืองเจียงหลิน!” หวังฮ่าวกล่าวตรง ๆ

ขณะนั้นกวนเฉิงกำลังตรวจเอกสารเกี่ยวกับการสำรวจซากโบราณ เขาหยุดมือทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของหวังฮ่าว

“ลัทธิปีศาจดำ… เจ้าพบคนของลัทธิปีศาจดำ?” กวนเฉิงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

หวังฮ่าวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียด

กวนเฉิงขมวดคิ้ว มีคนสอดแนมหวังฮ่าว และยังเป็นคนของลัทธิปีศาจดำ? หรือหวังฮ่าวถูกเผ่ามารจับตามอง?

ความกังวลของกวนเฉิงตรงกับหวังฮ่าว พรสวรรค์ของหวังฮ่าวแข็งแกร่งเกินไป จากขั้นหลอมกายสู่ขั้นปรมาจารย์ในเวลาไม่กี่เดือน แม้แต่กวนเฉิงยังคาดเดาไม่ได้ว่าเขแข็งแกร่งแค่ไหน

วิชาลมหายใจศักดิ์สิทธิ์ ขั้นสมบูรณ์ทำให้หวังฮ่าวซ่อนพลังได้อย่างแนบเนียน

แต่กวนเฉิงเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ คิ้วที่ขมวดคลายออก “หวังฮ่าว อย่ากังวล ข้าจะส่งคนไปสืบเรื่องนี้! อัจฉริยะอย่างเจ้า ย่อมมีคนจับตามองมากมาย ไม่ใช่แค่เจ้า แม้แต่อัจฉริยะคนอื่น ๆ ก็เคยเจอแบบนี้”

หวังฮ่าวพยักหน้า ข้าสะดุดตาเกินไปจริง ๆ การแสดงฝีมือในวิทยาลัยตี้หวู่ทำให้เขาเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในเมืองหลวงจักรพรรดิ ลัทธิปีศาจดำสนใจเขาเป็นเรื่องปกติ

หวังฮ่าวถามต่อเกี่ยวกับลัทธิปีศาจดำ และกวนเฉิงก็ตอบอย่างละเอียด

เรื่องเกี่ยวกับลัทธิปีศาจดำมีมานานนับพันปี ก่อนหน้านี้หวังฮ่าวไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกมัน กวนเฉิงจึงไม่เคยเล่าให้ฟัง

ในงานเลี้ยงปรมาจารย์ของหลินเฉิง หลินถงเป็นสมาชิกหลักของลัทธิ ถูกเผ่ามารดัดแปลงจนสามารถเข้าสู่ สภาวะมาร ได้ เมื่อเปิดสภาวะนี้ พลังจะเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่จิตใจจะถูกกลืนกินด้วยเจตจำนงแห่งการสังหาร หากจิตไม่แข็งแกร่งพอ จะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้เหตุผล

สมาชิกทั่วไปของลัทธิไม่ได้ถูกดัดแปลง เพราะการดัดแปลงมีเกณฑ์สูง สมาชิกธรรมดาไม่มีคุณสมบัติ พวกเขาได้เพียงรับทรัพยากรจากเผ่ามารเพื่อเพิ่มพลัง

“นับพันปี?!” หวังฮ่าวตกใจ สมาคมเทียนอู่ก่อตั้งเมื่อสี่ร้อยปีก่อน แต่ลัทธิปีศาจดำมีมานานกว่าพันปี การซ่อนตัวและแทรกซึมของพวกมันน่าสะพรกลัวเกินหยั่งถึง ไม่รู้ว่าเผ่ามนุษย์ถูกแทรกซึมไปมากแค่ไหน

“หวังฮ่าว อย่ากังวล เรื่องนี้มีผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่ามนุษย์จัดการ เจ้าแค่ฝึกฝนให้แข็งแกร่งก็พอ!” กวนเฉิงปลอบเมื่อเห็นความกังวลของเขา

หวังฮ่าวสูดลมหายใจลึก ใช่แล้ว เผ่ามนุษย์ต่อสู้กับเผ่ามารมานาน ผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมีวิธีรับมือ ข้าควรโฟกัสที่การฝึกฝน

กวนเฉิงกำชับให้หวังฮ่าวไปที่ภูเขาตี้ลั่วในเมืองหลวงจักรพรรดิพรุ่งนี้เช้า แล้วตัดการสื่อสาร

…

ยามค่ำคืน แสงดาวสาดส่องทั่วย่านวิลล่า สร้างความเงียบสงบราวภาพวาด

บนดาดฟ้าวิลล่า หวังฮ่าวนั่งขัดสมาธิ แสงดาวโปรยลงร่างเขา เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว หมุนเวียนในร่าง พลังดวงดาวถูกดูดซับเข้าสู่ดวงดาวในจิตใจของเขา ราวกับเชื่อมโยงกับจักรวาลอันไร้ขอบเขต

…

ในห้องของหวังซินเยวี่ย สองสาวน้อยนอนบนเตียงสีชมพู

หวังซินเยวี่ยเหนื่อยล้าจากการเล่นทั้งวัน ตาของเธอปิดลงช้า ๆ ขณะที่หลินจื่อหยานยังคงตื่นตัว แววตาเป็นประกาย

ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อยจนหวังซินเยวี่ยหลับไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังเบา ๆ

“ซินเยวี่ย… หลับแล้วหรือ?” หลินจื่อหยานกระซิบ

เมื่อแน่ใจว่าเพื่อนหลับสนิท หัวใจของหลินจื่อหยานเต้นแรง พี่หวังฮ่าว… ข้ามาแล้ว!

เธอลุกจากเตียงในชุดนอนสีชมพูบางเบา ผิวเนียนราวหยกสะท้อนแสงจันทร์ ร่างที่เต็มไปด้วยเสน่ห์วัยเยาว์ชวนให้ใจเต้น เธอย่องเงียบออกจากห้อง มุ่งสู่ห้องของหวังฮ่าวด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

…