โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 196 ยอดปรมาจารย์

บทที่ 196 ยอดปรมาจารย์

หลังจากหวังฮ่าวกำจัดมารตัวเล็ก ๆ เหล่านั้น เขายังคงเดินหน้าค้นหาเผ่ามารโลหิตระดับสูงในเขตของเผ่ามารโลหิต เพื่อสืบหาข่าวของ สำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ด้วยพลังขั้นปรมาจารย์ขั้นสามของหวังฮ่าว ในเขตเผ่ามารโลหิตแทบไม่มีใครต้านเขาได้

หวังฮ่าวถือ ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วย พลังเก้ายมโลก และ พลังสายฟ้า อันไร้สิ้นสุด

“หลังจากอัดอั้นมานาน ในที่สุดก็ได้ระเบิดพลังเต็มที่เสียที!” หวังฮ่าวฟันมารเผ่ามารโลหิตตัวหนึ่งตายคาที่ พร้อมคิดในใจ

ไม่ไกลจากจุดนั้น มีถ้ำอันมืดมิดน่าสะพรกลัว พลังโลหิตหนาแน่นวนเวียนรอบบริเวณ

รอบถ้ำเต็มไปด้วยเผ่ามารโลหิตที่กำลังลาดตระเวน

หวังฮ่าวพุ่งตรงไปยังถ้ำโดยไม่ลังเล

ด้วยพลังในตอนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกต่อไป แค่บุกตะลุยไปข้างหน้าก็พอ!

“ตูมมม!”

พลังเก้ายมโลก และ พลังสายฟ้า พลุ่งพล่านจากร่างของหวังฮ่าว

ทุกการโจมตีสร้างความเสียหายมหาศาล เผ่ามารโลหิตรอบถ้ำไร้พลังต้านทานต่อการโจมตีของเขา

“ช่างกล้า! ผู้ใดกล้าบุกโจมตีเขตแดนของเผ่ามารโลหิต!” เสียงแหบแห้งดังจากในถ้ำ

ทันใดนั้น ผู้นำเผ่ามารโลหิตในชุดเกราะหนักนำกองทหารมารชั้นยอดพุ่งออกจากถ้ำ

หวังฮ่าวไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา ผู้นำเผ่ามารโลหิตนี้เป็นเพียงปรมาจารย์ขั้นสอง

ส่วนกองทหารด้านหลังก็อยู่ในขั้นปรมาจารย์ขั้นสามเท่านั้น

สำหรับหวังฮ่าวในตอนนี้ พวกมันก็แค่ทหารตัวเล็กที่แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

ผู้นำเผ่ามารโลหิตมองเผ่ามารที่บาดเจ็บล้มตายรอบด้าน ร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธ

เผ่ามารโลหิตไม่ได้ถูกโจมตีเช่นนี้มานานเพียงใดแล้ว?

มนุษย์ผู้น่ารังเกียจเหล่านี้

เมื่อครั้งอดีตควรฆ่าพวกมันให้สิ้นซาก!

เดี๋ยวก่อน พลังเก้ายมโลกบนร่างของเขา… ผู้นำเผ่ามารโลหิตมองหวังฮ่าวที่ถูกห่อหุ้มด้วย พลังเก้ายมโลก และ พลังสายฟ้า ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นในใจ

“เจ้าเป็นผู้ใด!” ผู้นำเผ่ามารโลหิตกลั้นความโกรธ ถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หวังฮ่าวกระพริบตา เจ้ามารนี่สมองมีปัญหาหรือ? ข้าฆ่าคนของเจ้ามากมายถึงเพียงนี้ ยังมาถามว่าเป็นผู้ใด?

“ข้าต้องการรู้ว่า สำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ อยู่ที่ใด?” หวังฮ่าวยักไหล่ แล้วถามต่อ

คำพูดของหวังฮ่าวทำให้สีหน้าผู้นำเผ่ามารโลหิตมืดมนลงทันที

“เจ้าไม่ใช่คนของสหพันธ์จันทร์มืด?” ผู้นำเผ่ามารโลหิตถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาแห่งโลหิตราวกับจะฉีกหวังฮ่าวเป็นเสี่ยง ๆ

หวังฮ่าวหรี่ตา สหพันธ์จันทร์มืด? นี่คือองค์กรอะไรในโลกจันทร์มืด?

ทำไมเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน?

“เล่าทุกอย่างที่เจ้ารู้มา ข้าจะให้เจ้าตายอย่างสะดวก!” หวังฮ่าวกล่าวต่อ พลังเก้ายมโลก และ พลังสายฟ้า บนร่างพลุ่งพล่านไม่หยุด

กลิ่นอายอันเกรี้ยวกราดทำให้ทั้งบริเวณราวกับถูกพายุคลื่นยักษ์ซัด

ดวงตาของผู้นำเผ่ามารโลหิตฉายแววสงสัย เจ้าคนนี้ไม่ใช่คนของสหพันธ์จันทร์มืด แต่ทำไมถึงมีพลังแข็งแกร่งเช่นนี้?

“ฆ่ามัน! สังหารเจ้าสวะมนุษย์นี่!” ผู้นำเผ่ามารโลหิตตะโกนเย็นชา

เมื่อคำสั่งดัง ทหารมารหลายสิบตนด้านหลังพุ่งเข้าหาหวังฮ่าวทันที

พลังมารและกลิ่นคาวโลหิตพลุ่งพล่านราวกับก่อตัวเป็นเจตจำนง

ด้วยการเสริมพลังจากเจตจำนงนี้ ทหารมารที่ดูเหมือนกระจัดกระจายกลับมีพลังเพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด

“หวังฮ่าว ระวัง นี่อาจเป็นค่ายกลสงคราม! ปรมาจารย์ขั้นสามจำนวนมากรวมตัวกันอาจระเบิดพลังเทียบเท่าปรมาจารย์ขั้นหนึ่งได้!” เสียงของต้าไป๋ดังในหัวของหวังฮ่าว

ใน ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน เจียงเสวี่ยมองสถานการณ์ด้านนอกด้วยความกังวล

แม้พลังของหวังฮ่าวจะน่าสะพรึงกลัว แต่ทหารมารจำนวนมากและดูแข็งแกร่งเช่นนี้…

มาดีแล้ว ข้าจะได้ทดสอบว่าพลังของข้าแข็งแกร่งเพียงใด หวังฮ่าวยิ้มมุมปาก

ที่ผ่านมาเจอแต่พวกมารระดับต่ำ ฆ่าได้ง่าย ๆ ไม่มีโอกาสโชว์ฝีมือ

เมื่อทหารมารเหล่านี้ใช้ค่ายกลสงคราม ข้าจะลองดู!

“ฉีด!”

หวังฮ่าวโบกมือขวา ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ เปล่งแสงเจิดจ้าสุดขีด

พลังสายฟ้า ดังก้อง พลังเก้ายมโลก ปลดปล่อยกลิ่นอายอันหนาวเหน็บ

ขณะนั้น ทหารมารที่รวมตัวเป็นค่ายกลสงครามพุ่งเข้ามา

หวังฮ่าวเหวี่ยง ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ โจมตีเผ่ามารโลหิตที่พุ่งมา

เผ่ามารโลหิตที่เต็มไปด้วยพลังมารและกลิ่นคาวโลหิตราวกับนักรบที่ไม่กลัวตาย แม้การโจมตีของหวังฮ่าวจะรุนแรงเพียงใด

พวกมันยังคงพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

ฉากการต่อสู้ดุเดือดยิ่งนัก

หวังฮ่าวในกองทหารมารราวกับเทวะแห่งสายฟ้าที่ไร้เทียมทาน

ทุกการโจมตีเต็มไปด้วยพลังอันไม่อาจต้านทาน

พลังสายฟ้า และ พลังเก้ายมโลก ผสานกัน ผู้นำเผ่ามารโลหิตที่อยู่ไกลมองไม่เห็นความเร็วของหวังฮ่าว

ในสายตาของมัน ทหารมารที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังมารและโลหิตถูกหวังฮ่าวกวาดล้างราวกับกระดาษ ถูกทำลายในพริบตา

“เป็นไปได้อย่างไร!” ผู้นำเผ่ามารโลหิตตาเบิกกว้าง

ภาพตรงหน้าทำลายความคาดหมายของมัน ค่ายกลสงครามที่กองทหารเหล่านี้สร้างขึ้น แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นหนึ่งยังต่อสู้ได้

แต่ในมือของมนุษย์ผู้นี้ พวกมันไร้พลังต้านทาน ราวกับถูกเข่นฆ่าอย่างง่ายดาย

ในเวลาไม่ถึงสามนาที ทหารมารหลายสิบตนถูกฆ่าจนเกือบหมด

ใน ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน เจียงเสวี่ยมองจนตาเป็นประกาย

พลังของหวังฮ่าวแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

“หวังฮ่าว สู้ ๆ!” เจียงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตะโกนเชียร์

ต้าไป๋กินอาหารแมวพลางชื่นชมการเข่นฆ่าของหวังฮ่าว

ด้านนอก เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังไม่หยุด

ผู้นำเผ่ามารโลหิตยิ่งมองยิ่งหวาดกลัว

มันกัดฟัน เข้าสู่สนามรบ

หวังฮ่าวสังเกตเห็นผู้นำเผ่ามารโลหิตเข้าร่วม การเหวี่ยง ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ ยิ่งรวดเร็ว

พลังสายฟ้า และ พลังเก้ายมโลก ราวกับเคียวแห่งความตาย กลืนกินชีวิตของเผ่ามารจำนวนมาก

“น่าเบื่อ! น่าเบื่อ!” หวังฮ่าวส่ายหัว เผ่ามารโลหิตเหล่านี้ไม่ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันใด ๆ

เขาไม่แม้แต่จะใช้วิชายุทธ แค่ใช้สัญชาตญาณก็เข่นฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ช่องว่างแข็งแกร่งเกินไป

เมื่อไร้ประโยชน์ ก็ส่งพวกมันไปสู่ความตายเสีย!

หวังฮ่าวใช้ วิชาดาบสิบสามประตูสวรรค์ ขั้นสมบูรณ์แบบ เมื่อผสานกับเจตจำนงดาบอันน่าสะพรกลัว ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ ยิ่งทรงพลัง

ในชั่วพริบตา กลิ่นคาวโลหิตในสนามรบเข้มข้นยิ่งขึ้น

ร่างของหวังฮ่าวกลายเป็นสายฟ้า โลดแล่นในสนามรบ ทำลายเผ่ามารโลหิตรอบด้านเป็นเสี่ยง ๆ

เจตจำนงหมัดอันน่าสะพรกลัวราวกับภูเขายักษ์ กดทับจิตใจของเผ่ามารโลหิต ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกมันช้าลง

“เจ้าเป็นยอดปรมาจารย์หรือ?” ผู้นำเผ่ามารโลหิตในสนามรบตะโกนด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว