โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 204 เข่นฆ่าด้วยพลัง

บทที่ 204 เข่นฆ่าด้วยพลัง

ซ่งหมิงจ้องหลินซือหานและเจียงเสวี่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหล

เมื่อเข้าใกล้ เขาพบว่าความงามของทั้งสองสูงเกินคาด

ซ่งหมิงสาบานว่าเขาไม่เคยเห็นสาวงามเช่นนี้

ต้องจับตัวไปให้ได้!

“เจ้าแปลว่าต้องการจับพวกเรา?” หวังฮ่าวถามด้วยสีหน้าจริงจัง

ถึงเขาไม่อยากมีปัญหา แต่เมื่อปัญหามาหา เขาก็ไม่รังเกียจจัดการ

หลินซือหานและเจียงเสวี่ยไม่แม้แต่ขมวดคิ้ว หวังฮ่าวคือผู้ที่ฆ่ายอดปรมาจารย์ได้

คนพวกนี้ต่อให้รวมกันก็ไม่พอให้หวังฮ่าวตี

คนที่ควรกลัวคือพวกเขาเอง

ชายวัยกลางคนคือ ซ่งหยวน ผู้จัดการของตระกูลซ่ง เป็นปรมาจารย์สองขั้น

ปกติรับผิดชอบความปลอดภัยของซ่งหมิง

ซ่งหมิงเป็นนายน้อยของตระกูลซ่งในที่พำนักเมฆครอบ

พรสวรรค์ต่ำ แต่ได้รับความรักจากมาดามซ่ง ทำให้หยิ่งยโส เป็นบุคคลที่ฉาวโฉ่ในที่พำนักเมฆครอบ

ด้วยอำนาจของตระกูลซ่ง ไม่มีใครกล้าทำอะไรเกินเลยต่อซ่งหมิง

“เมื่อรู้เจตนาของเรา ยังไม่ยอมมอบตัว? หากขัดขืน ผลลัพธ์จะน่าสังเวช!” ซ่งหมิงกล่าวต่อ มองสองสาวด้วยความร้อนรุ่ม

เขาชอบผู้หญิงเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งเช่นนี้

ผู้คุ้มกันปลดปล่อยกลิ่นอายเย็นเยือก

กลิ่นอายของซ่งหยวนเกือบกลายเป็นของแข็ง

ราวกับหากหวังฮ่าวและพรรคพวกขัดขืน พวกเขาจะลงมือทันที

ฝูงชนรอบด้านมองจากไกล กล้าเข้าไปยุ่ง? พวกเขายังไม่บ้า…

“เจ้าแน่ใจว่าจะทำเช่นนี้?” หวังฮ่าวถามเรียบ ๆ

ซ่งหมิงรู้สึกหงุดหงิด เจ้านี่หน้าตาดีกว่าข้าแล้วยังกล้าหยิ่งในเขตของข้า? เบื่อชีวิตแล้ว!

ซ่งหยวนรู้สึกผิดปกติ คนเหล่านี้สงบเกินไป

ชายหนุ่มสงบก็ว่าไป สองสาวงามนี้ก็สงบเช่นกัน มันไม่สมเหตุสมผล

ซ่งหยวนเริ่มคิดว่าจะใช้ท่าสังหารทันทีหรือไม่

“เสียเวลาพูดทำไม จับพวกมันทั้งหมด เอากลับไป!” ซ่งหมิงกล่าว ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

“ตูม ตูม ตูม!”

เมื่อซ่งหมิงพูดจบ พลังอันน่าสะพรกลัวพุ่งเข้ามา

ทั้งอวกาศราวกับหยุดนิ่ง

เสียงระเบิดดังสนั่น

เงาดำวูบผ่าน ร่างของซ่งหมิงถูกพลังอันบ้าคลั่งระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

เลือดและเนื้อกระจายทั่ว

กลิ่นคาวโลหิตแผ่ออกไปทั่วถนนในพริบตา

สมองของซ่งหยวนมึนงง เกิดอะไรขึ้น?

นายน้อยตายแล้ว?

ผู้คุ้มกันและซ่งหยวนยืนตะลึง ไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

ฝูงชนรอบด้านตาค้าง

ชายหนุ่มที่ดูหล่อเหลานี้ ฆ่าซ่งหมิงทันที

นี่คือซ่งหมิง! ถูกฆ่าตายในพริบตา

ฟ้าของที่พำนักเมฆครอบกำลังจะเปลี่ยน

“เจ้า… เจ้า… กล้าฆ่านายน้อยของตระกูลข้า!” ซ่งหยวนในที่สุดก็ตอบสนอง

เด็กหนุ่มที่ดูไร้พิษภัย ฆ่านายน้อยของตระกูลเขา

หากมาดามซ่งรู้ว่าเขาปกป้องนายน้อยไม่ได้

หัวใจของซ่งหยวนเย็นเฉียบ เขานึกภาพไม่ออกว่ามาดามซ่งจะทำอะไร

ผู้คุ้มกันสีหน้าซีด พวกเขามองนายน้อยตายต่อหน้า กลับไปต้องถูกลงโทษแน่

“ข้าไม่เพียงฆ่านายน้อยของเจ้า ข้ายังจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด!” หวังฮ่าวยิ้ม

เมื่อพูดจบ กลิ่นอายอันทรงพลังระเบิดจากร่าง

ซ่งหยวนและคนอื่น ๆ รู้สึกถึงความกดดันอันไร้ขอบเขต

เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านไปมาระหว่างซ่งหยวนและผู้คุ้มกัน

เสียงฉีกขาดและร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังไม่หยุด

ผู้คุ้มกันไร้พลังต้านทาน ถูกหวังฮ่าวกำจัดอย่างง่ายดาย

ฝูงชนรอบด้านตาค้างมองฉากนี้

หวังฮ่าวที่เหมือนลูกแกะเมื่อครู่ กลายเป็นจอมมารในพริบตา กวาดล้างซ่งหมิงและพรรคพวกจนสิ้น

น่าสะพรกลัวเกินไป

หลายคนรู้สึกโล่งใจ โชคดีที่ซ่งหมิงลองดีจนรู้พลังของเจ้านี่

ไม่งั้นคนอื่นเข้าไป ก็แค่ส่งหัวให้ฆ่า

ครู่ต่อมา หวังฮ่าวกำจัดทุกคนจนสิ้น

จากนั้นใช้ ไฟวิญญาณ เผาศพทั้งหมด

แน่นอนว่าเก็บของมีค่าไว้

มีทอง เงิน และผลึกหยวนจำนวนมาก รวมถึงสมบัติธรรมดา

สายตาของผู้คนมองหวังฮ่าวเปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความเกรงขามต่อผู้แข็งแกร่ง

พลังคือบัตรผ่านที่ดีที่สุดในทุกยุค

…

ไกลออกไป ชายหนุ่มสองคนในชุดพิเศษมองฉากนี้ด้วยความตะลึง

“ที่สาม เจ้านี่น่าจะเป็นปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง หรืออาจเป็นยอดปรมาจารย์!” ชายหนุ่มร่างสูงกล่าว

ชายหนุ่มอ้วนกลืนน้ำลาย คิดว่าจะสอดแนมคนธรรมดา

ไม่นึกว่าจะเป็นเทพแห่งการฆ่า ถ้าเจ้านี่คิดร้ายต่อพวกเขา

ทั้งสองไม่พอให้ตีแม้แต่กระบวนท่าเดียว

“กลับไปรายงาน เป้าหมายแข็งแกร่งเกินไป อย่าทำให้ตื่นตัว!” ชายหนุ่มอ้วนกล่าว

ชายหนุ่มร่างสูงพยักหน้าเห็นด้วย

พลังของหวังฮ่าวน่าสะพรกลัวเกินไป ไม่ควรสอดแนมต่อ

ทั้งสองจากไปอย่างรวดเร็ว

…

หลังกำจัดกลุ่มคน หวังฮ่าวและพรรคพรกเดินช้า ๆ ในที่พำนักเมฆครอบ

ด้วยบทเรียนของซ่งหมิง ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องอีก

พวกเขาหาร้านอาหาร

สกุลเงินที่นี่คือทองและเงิน หรือใช้ผลึกหยวนแลกเปลี่ยนได้

การฆ่าซ่งหมิงทำให้ได้ทอง เงิน และผลึกหยวนจำนวนมาก

ร้านอาหารเมฆครอบ

ในร้านมีผู้คนหลากหลายมากินและพักผ่อน

“พวกเจ้าได้ยินไหม? ดินแดนมรณะ ขยายใหญ่ขึ้นอีก และยังขยายทุกวัน…”

“ใช่ ว่ากันว่ามนุษย์และเผ่ามารพยายามหาทางแก้ เพราะถ้าดินแดนมรณะขยายต่อไป กลืนทั้งโลกจันทร์มืด ทุกคนจบแน่…”

“ฟ้าถล่มก็มีคนตัวสูงค้ำ กลัวอะไร ใช้ชีวิตของเราไป…”

…

หวังฮ่าวและพรรคพรกินอาหาร ขณะฟังการสนทนาในร้าน

นอกจากเรื่องดินแดนมรณะ ผู้คนยังพูดถึงที่พำนักเมฆครอบและโลกจันทร์มืด