โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 244 ข่าวคราวเกี่ยวกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์

“อะไรนะ คุณอยากจะทำร้ายฉันด้วยเหรอ?”

หวังฮ่าวส่งยิ้มกว้าง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แม้ว่าหวังฮ่าวจะไม่ได้แผ่รัศมีพลังอำนาจออกมามากนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้าประมาทเขาเลย

นั่นคือบุคคลที่โหดเหี้ยมมากที่สังหารปีศาจระดับสุดยอดไปถึง 200 ตัว

แม้ว่าข่าวลืออาจมีความไม่ถูกต้องอยู่บ้าง แต่การที่ข่าวลือแพร่กระจายไปได้ไกลขนาดนี้ แสดงว่าข่าวลือเหล่านั้นต้องมีความน่าเชื่อถือสูงมาก

“ท่านอาจารย์… โปรดแก้แค้นให้ข้าด้วย โปรดแก้แค้นให้ข้าด้วย…” หลินเฉียนเฉียนที่อยู่ข้างๆ หลิวชิง ยิ่งเกลียดหวังฮ่าวมากขึ้นไปอีกหลังจากได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูด

ทำไมหมอนี่ถึงมีพละกำลังมากมายขนาดนี้? ทำไมไม่ใช่ฉันล่ะ…?

หลิวชิงมองหวังฮ่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แน่นอนว่าเขาเองก็ได้ยินข่าวลือนี้มาเช่นกัน

มีข่าวลือมากมายว่า พลังของหวังฮ่าวได้ก้าวไปถึงระดับอันดับหนึ่งในอาณาจักรจันทร์ดำแล้ว

หลิวชิงไม่เชื่อข่าวลือที่เกินจริงเหล่านั้น และเชื่อว่าหวังฮ่าวอาจมีความสามารถอยู่บ้างจริง ๆ

พวกเขาฆ่าผู้เล่นระดับแกรนด์มาสเตอร์ที่อ่อนกว่าไปบางคน

อย่างไรก็ตาม กฎแห่งสวรรค์และโลกในแดนจันทร์มืดได้จำกัดสถานที่แห่งนี้ไว้ แม้แต่ปรมาจารย์สูงสุดก็ยังมีขีดจำกัดของตนเอง

เขาเป็นแค่เด็กน้อยที่มีพรสวรรค์และมีความสามารถเหนือกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย

“ฮึ่ม แล้วไงล่ะ ถ้าเขาคือหวังฮ่าว? ขอฉันดูหน่อยสิว่าหวังฮ่าวในตำนานนั้นทรงพลังแค่ไหน!” หลิวชิงเยาะเย้ย

ทันทีที่หลิวชิงพูด ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาก็ตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาก็อยากเห็นเช่นกันว่าหวังฮ่าวเก่งกาจแค่ไหน

“พี่ชาย หลบไป ไอ้แก่คนนั้นไม่รู้จักมารยาท ให้ฉันสั่งสอนมันเอง!” หวังฮ่าวพูดกับเฉินโมตรงหน้า

เฉินโมเหลือบมองหวังฮ่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะหลบไปด้านข้าง

ฉันคิดว่าเขาเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ฉันต้องปกป้อง แต่ปรากฏว่าเขาเป็นคนโหดเหี้ยมและมีพละกำลังมหาศาล

ในขณะที่เฉินโมก้าวหลบไปด้านข้าง หลิวชิงที่อยู่อีกด้านก็ปลดปล่อยพลังดาบออกมาทันที พลังดาบอันรุนแรงนั้นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณในทันที

“วูช วูช วูช!!!”

เสียงหวีดหวิวแผ่วเบาไปทั่วบริเวณ

เสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวานราวกับจะทำลายล้างทุกสิ่ง

ความรู้สึกถูกกดขี่อย่างรุนแรงเข้าครอบงำหวังฮ่าว

เมื่อเห็นหวังฮ่าว่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หลิวชิงก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ ดูเหมือนว่าหมอนี่เอาแต่พูดแต่ไม่ลงมือทำ เป็นเด็กเหลือขอที่ไม่รู้จักขีดจำกัดของตัวเอง

ข่าวลือเป็นสิ่งที่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ

คำกล่าวอ้างที่ว่าสังหารปีศาจ 200 ตัวในระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดนั้นเหลือเชื่อเกินไป

บัดนี้ขอให้ชีวิตของคุณช่วยกอบกู้เกียรติยศของหลิวชิงแห่งสำนักดาบขึ้นมาใหม่

ความคิดมากมายแวบเข้ามาในใจของหลิวชิงในทันที และในใจเขาก็ตัดสินประหารหวังฮ่าวไปแล้ว

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลิวชิงเห็นว่าหวังฮ่าวก็ยังไม่ขยับเขยื้อน จึงสบถอย่างเย็นชาในใจ

ทันใดนั้นเอง ดาบยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา พร้อมกับแสงดาบจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดูเหมือนจะแตกแขนงออกมาจากด้านข้างของเขา

แสงดาบรวมตัวกันรอบตัวหลิวชิง และในชั่วพริบตา หลิวชิงผู้เปี่ยมด้วยแสงดาบอันไร้ขีดจำกัดก็พุ่งตรงไปยังหวังฮ่าว

ผู้คนรอบข้างต่างเปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด พลังดาบและแสงดาบที่รุนแรงทำให้พวกเขารู้สึกถึงความกดดันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“นี่คือพลังดาบที่ไร้ขีดจำกัดและการแยกแยะแสงดาบ หลิวชิงผู้นี้ได้บรรลุถึงขั้นเชี่ยวชาญพลังดาบแล้ว…”

“พลังดาบอันทรงพลังเช่นนี้! ทำไมหวังฮ่าวถึงไม่ขยับเขยื้อน? เขากลัวจนเสียสติไปแล้วหรือ?”

“แย่แล้ว หวังฮ่าวจะโดนฆ่าตายทันทีเลยเหรอเนี่ย? เขายังไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด…”

…

…

คนรอบข้างต่างพากันพูดคุยกันว่า พฤติกรรมของหวังฮ่าวผิดปกติเกินไป

เขาสามารถทนทานต่อแสงดาบที่แยกออกเป็นสองส่วนนี้ได้จริงหรือ? เป็นไปไม่ได้…

ไม่ไกลออกไป ดวงตาของหลินเฉียนเฉียนเต็มไปด้วยความยินดี ราวกับว่าเธอมองเห็นอนาคตของหวังฮ่าวดับลงต่อหน้าต่อตาแล้ว…

หวังฮ่าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายชราคนนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถไม่น้อย ดูเหมือนเขาจะต้องใช้กลอุบายบางอย่าง

“ชูชัวชัว!!!”

ในชั่วพริบตา หลิวชิงก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าหวังฮ่าว

“เจ้าเด็กเหลือขอ ตายซะ!” แววตาเย็นชาฉายวาบในดวงตาของหลิวชิง ดาบของเขากำลังจะแทงทะลุร่างของหวังฮ่าว

หลิวชิงจินตนาการไว้แล้วว่าหวังฮ่าวจะถูกสังหารด้วยแสงดาบ ร่างของเขาจะกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

“ตะโกน!!!”

เพียงครู่ต่อมา แสงดาบก็พุ่งทะลุร่างของหวังฮ่าว

สีหน้าของหลิวชิงเคร่งเครียดขึ้น เลือดอยู่ตรงไหน?

มันพลาดไปได้อย่างไร?

หลิวชิงเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในบรรดาปรมาจารย์ระดับสุดยอด และเป็นปรมาจารย์ด้านเจตจำนงดาบ ทำให้เขามีพลังมหาศาล

ความเร็วของเขานั้นหาใครเทียบได้ยาก ในความคิดของหลิวชิง เป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะหลบหลีกการโจมตีด้วยดาบของเขาได้

คนอื่นๆ รอบตัวเขาก็มีดวงตาเบิกกว้างเช่นกัน เป็นไปได้อย่างไร? หรือว่าหวังฮ่าวได้ฝึกฝนวิชาเทพที่ไร้เทียมทานจนเชี่ยวชาญแล้ว?

ในขณะที่ทุกคนยังคงสงสัยกันอยู่…

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างๆ หลิวชิง

สีหน้าของหลิวชิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไหร่กัน?

หลิวชิงรู้สึกขนลุกซู่ และความกลัวอย่างท่วมท้นก็พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจเขา

ความรู้สึกนี้ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก หัวใจของเขารู้สึกเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ในขณะที่หลิวชิงกำลังหวาดกลัว เขาก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าอย่างกะทันหัน

หลิวชิงพยายามดิ้นรนหนีอย่างสุดชีวิต แต่กลับพบว่าตัวเองเหมือนถูกขังและขยับตัวไม่ได้เลย

*ตี!!!*

เสียงดังสนั่นทำให้ร่างของหลิวชิงกระเด็นไปไกล ใบหน้าของเขาบวมเป่งทันที เลือดและฟันร่วงหล่นไปทั่ว

“ปัง!!!”

ทันใดนั้นก็เกิดหลุมขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายมนุษย์ขึ้นบนกำแพงหินใกล้เคียง

หลิวชิงหมดสติไปทันที และถ้ำที่ถล่มลงมานั้นลึกหลายเมตร

ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างตกตะลึง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

นั่นคือหลิวชิงจากสำนักดาบ ปรมาจารย์ระดับสูง และเขาก็โดนตบแบบนี้!

ทุกคนมองหวังฮ่าวด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง

น่ากลัวมาก ไม่แปลกใจเลยที่เขาฆ่าแกรนด์มาสเตอร์ระดับสูงได้ถึง 200 คน ดูเหมือนว่าข่าวลืออาจจะไม่ใช่เรื่องโกหกเสียแล้ว

ด้วยพละกำลังขนาดนั้น ดูเหมือนว่าการสังหารสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอด 200 ตัวจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เฉินโมซึ่งอยู่ไม่ไกลก็เงียบไปเช่นกัน มองหวังฮ่าวด้วยความวิตกกังวลอย่างยิ่ง

คนอื่นอาจบอกไม่ได้ แต่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในบรรดาปรมาจารย์หมากรุก เขาย่อมบอกได้แน่นอน

หวังฮ่าว น่ากลัวขนาดไหนกัน? การเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดของเขานั้นคาดเดาไม่ได้เสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังจับไม่ทัน

นอกจากนี้ เขายังบอกได้ว่าหลิวชิงรู้สึกได้ถึงการตบที่กำลังจะมาถึงใบหน้าของเขาอย่างแน่นอน แต่ดูเหมือนจะมีแรงบางอย่างขัดขวางไม่ให้หลิวชิงจากไป

ถ้าเขาอยู่ในสถานการณ์เดียวกับหลิวชิง เขาจะหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้หรือไม่? เฉินโมอดไม่ได้ที่จะนึกภาพตัวเองอยู่ในฉากนั้น

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเฉินโมจะคิดอย่างไร เขาก็รู้สึกว่าไม่มีทางแก้ไขปัญหานี้ได้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากหวังฮ่าวต้องการจัดการกับเขา ก็แค่ตบหน้าเขาครั้งเดียวก็พอแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฉินโมก็อดที่จะตัวสั่นไม่ได้ มันน่ากลัวจริงๆ…

ดูเหมือนว่าการคาดการณ์ของฉันจะถูกต้องแล้ว ชายชราคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ตบครั้งเดียวไม่พอ ต้องตบสองครั้งถึงจะฆ่าเขาได้ หวังฮ่าวพึมพำกับตัวเอง

ไม่ไกลออกไป ร่างของหลินเฉียนเฉียนสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมอาจารย์ของเธอ สำนักดาบผู้ไร้เทียมทาน ถึงได้ทนรับการตบเพียงครั้งเดียวจากชายคนนี้ไม่ได้เลย?

“หนูน้อย ถึงตาหนูแล้ว!” หวังฮ่าวกล่าวอย่างใจเย็นพลางเดินเข้าไปหาหลินเฉียนเฉียนอย่างช้าๆ

ทุกคนรอบข้างต่างกระพริบตาด้วยความตกใจ แต่ไม่มีใครพยายามห้ามหวังฮ่าวเลย

“เดี๋ยวก่อน ฉันมีข่าวเกี่ยวกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์ โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย…” หลินเฉียนเฉียนกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

…