โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 273 กระแสน้ำแห่งความตาย

พวกเขาไม่ได้พบเจอเหตุการณ์แบบนี้มานานแล้ว แม้แต่ผู้ทรงพลังอย่างพวกเขาก็ยังหวาดกลัวต่อพลังดาบที่พุ่งทะยานของหวังฮ่าว

หมอโย่วเทียนมองดูเพื่อนร่วมรบของเขาถูกสังหารหมู่ด้วยพลังดาบอันเหนือชั้นของหวังฮ่าว ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด

เจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวและพลังดาบนั้นทำให้เหล่าปีศาจทั้งหมดหวาดกลัวจนขนลุก

ความรู้สึกถูกกดขี่อย่างรุนแรงครอบงำพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างอย่างจำใจ

มันถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยคมดาบอันไร้ความปราณี

ณ ด่านชายแดนทางเหนือสุด

กองทัพปีศาจที่ไม่มีวันสิ้นสุดถูกทำลายล้างเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยพลังดาบของหวังฮ่าว

เลือดและเศษเนื้อกระจัดกระจายไปทั่วที่ราบน้ำแข็ง

พื้นดินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและอากาศต่างปนเปื้อนไปด้วยกลิ่นเลือดอันเหม็นเน่ารุนแรงแล้ว

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ารอยร้าวที่ประตูสู่ดินแดนนั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

นอกเขตที่ราบน้ำแข็ง

กวนเซิงและคนอื่นๆ จ้องมองด้วยความตกตะลึงกับเจตนาฆ่าที่ไม่สิ้นสุดที่แผ่กระจายออกมาจากที่ราบน้ำแข็ง

พลังดาบอันเหนือชั้นที่แผ่ซ่านออกมาจากภายในได้ปลุกเร้าความหวาดกลัวอย่างสุดขีดในหมู่พวกเขา

ดูเหมือนว่ามันอาจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยพลังแห่งดาบนี้ได้ทุกเมื่อ

“นี่คือเจตจำนงดาบของหวังฮ่าวหรือ? น่ากลัวมาก!” ใบหน้าของซูจินซีดเผือด

เมื่อเผชิญหน้ากับคมดาบเช่นนั้น เขารู้สึกราวกับว่าตนเองอาจถูกกลืนกินได้ทุกเมื่อ

ไม่เพียงแต่ซูจินเท่านั้น แต่ทุกคนรอบตัวเธอก็ต่างตกใจเช่นกัน

เจตนาที่จะใช้ดาบทำลายล้างโลกนั้น เกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้

…

ใกล้ประตูเขตแดน

เมื่อหวังฮ่าวปลดปล่อยพลังดาบออกมา พลังปีศาจที่โหมกระหน่ำอยู่รอบข้างก็ถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ

เมฆดำทะมึนบนท้องฟ้าถูกฟันแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังแห่งดาบ

แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมาที่หวังฮ่าว ทำให้เขาดูศักดิ์สิทธิ์อย่างเหลือเชื่อ

เหล่าปีศาจรอบข้างถูกกำจัดไปหมดแล้ว

บริเวณทั้งหมดที่เคยเป็นประตูสู่ดินแดนนั้นอยู่ในสภาพพังทลาย

เลือดและเศษเนื้อได้เปลี่ยนที่ราบน้ำแข็งให้กลายเป็นสนามรบนองเลือด

ความเงียบสงัดและบรรยากาศแห่งความตายปกคลุมที่ราบน้ำแข็ง

ไม่ไกลจากทุ่งน้ำแข็ง เหล่าผู้นำเผ่าปีศาจหลายคนมีร่างกายเปื้อนเลือดและใบหน้าซีดเผือด

พวกเขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าวันหนึ่งพวกเขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เพราะคมดาบเพียงเล่มเดียวจากมนุษย์คนหนึ่ง

ด้านหลังพวกเขา ยังมีปีศาจอีกมากมายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่พวกมันทั้งหมดต่างมองเจียงหลี่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

เจตนาใช้ดาบนั้นทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บทางจิตใจอย่างไม่อาจลืมเลือน

ในที่สุดทุกอย่างก็เงียบสงบ หวังฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกมีความสุขกับความสงบนี้เป็นอย่างยิ่ง

ณ จุดนี้ ไม่มีปีศาจตัวใดเหลือรอดอยู่ใกล้ประตูสู่ดินแดนนั้นอีกแล้ว

อักขระรูนบนเสาแสงสูงตระหง่านโดยรอบถูกทำลายล้างด้วยพลังดาบอันเหนือชั้น ทำให้ทุกสิ่งมืดสลัวลง

ที่ราบน้ำแข็งเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่า มีเพียงหยดเลือดนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ

“ด้วยกระจกปีศาจสวรรค์ คงไม่มีใครหยุดข้าได้แล้วใช่ไหม?” หวังฮ่าวไม่รอช้าและรีบมุ่งหน้าไปยังประตูแห่งแดนต่อไป

หัวหน้าปีศาจที่ยืนอยู่ไม่ไกลนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พลังของหวังฮ่าวทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง

ไม่มีใครเทียบได้เลย

แม้ว่าหวังฮ่าวจะบินไปยังประตูเขตแดนที่พวกเขาให้ความสำคัญมากเพียงใด พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เราทำได้เพียงเฝ้ามองอย่างหมดหนทาง…

ระบบเซ็นเซอร์ที่ประตูเขตแดนก็หยุดทำงานเช่นกัน โดยไม่แสดงสัญญาณการทำงานใดๆ เลย

มีเพียงแผ่นดิสก์สีดำตรงกลางเท่านั้นที่เปล่งแสงเจิดจ้า

นั่นต้องเป็นกระจกปีศาจสวรรค์แน่ๆ ดวงตาของหวังฮ่าวเป็นประกาย…

“หวังฮ่าว เร็วเข้า! มีบางสิ่งที่อันตรายอย่างยิ่งโผล่ออกมาจากประตูแห่งแดน!!!” ขณะที่หวังฮ่าวกำลังเข้าใกล้ เสียงของต้าไป๋ก็ดังขึ้นในความคิดของเขา

หวังฮ่าวตัวแข็งทื่อ นั่นอะไรกัน?

“คลิก คลิก คลิก!!!”

ทันใดนั้น ประตูสู่ดินแดนแห่งนั้นก็ส่งเสียงดังกรอบแกรบขึ้นมาทันที

รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยบริเวณประตูทางเข้าเขตแดน

บรรดาผู้นำตระกูลปีศาจใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลออกไปต่างรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ความรู้สึกนี้รุนแรงยิ่งกว่าพลังดาบอันไร้เทียมทานที่หวังฮ่าวเพิ่งปลดปล่อยออกมาเสียอีก

“วิ่ง! วิ่งเร็วเข้า…” โมโย่วเทียนคำราม

หลังจากนั้นไม่นาน พวกมันก็นำเหล่าปีศาจที่เหลือและรีบวิ่งออกไปข้างนอก

หัวใจของหวังฮ่าวจมดิ่งลง แรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาจากประตูเขตแดนทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว นั่นมันอะไรกันแน่?

“ปัง!!!”

หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดระเบิดดังสนั่น

ประตูสู่แดนนั้นแตกกระจายด้วยเสียงคำรามดังกึกก้อง และกระจกปีศาจสวรรค์ที่อยู่ตรงกลางประตูถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงมหาศาล

มันแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและกระจัดกระจายไป

เหงื่อเย็นซึมเข้าที่หน้าผากของหวังฮ่าว จากนั้นเขาก็ใช้พลังจิตมหาศาลคว้ากระจกปีศาจสวรรค์ที่แตกละเอียดเอาไว้

หลังจากรวบรวมเศษกระจกปีศาจสวรรค์ที่แตกละเอียดทั้งหมดลงในแหวนมิติของเขาแล้ว หวังฮ่าวก็ใช้พลังมิติของเขาหลบหนีออกจากทุ่งน้ำแข็งไปได้

“คลิก คลิก คลิก!!!”

เมื่อประตูสู่ดินแดนลึกลับเปิดออก น้ำแข็งบนที่ราบน้ำแข็งก็เริ่มแตก และห้วงอวกาศก็ถูกฉีกขาดออก

พลังทำลายล้างอันรุนแรงและน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านออกมาจากประตูที่พังทลายสู่ดินแดนแห่งนั้น

เงาดำขนาดใหญ่ทอดตามมา

“ข้ากลับมาแล้ว โลกแห่งความตาย…”

เสียงอันโหดร้ายดังมาจากเงามืด

เสียงนั้นเหมือนคลื่นเสียงที่แผ่กระจายไปทุกทิศทาง

ทุ่งน้ำแข็งทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยคลื่นเสียงอย่างรวดเร็ว

เหล่าปีศาจที่หนีไม่พ้นต่างตัวสั่นเทา ขยับตัวไม่ได้

เหล่าปีศาจที่หนีออกมาได้ช้าก็ตกตะลึงและขยับตัวไม่ได้เช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน ออร่าแห่งความตายก็โอบล้อมพวกมัน เหล่าปีศาจที่ตกตะลึงถูกกลืนกินในทันที ดวงตาของพวกมันดับลง และพวกมันก็กลายร่างเป็นผีดิบ

หลังจากความเงียบสงัดราวกับความตาย มันก็พุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง

…

หวังฮ่าวซึ่งออกเดินทางไปก่อนแล้ว ไม่นานก็ถึงชายแดนทางเหนือสุด

กวนเซิงและคนอื่นๆ สัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดราวกับความตายที่แผ่ออกมาจากประตูสู่ดินแดนนั้น

“ท่านอาจารย์กวน ไปกันเถอะ เข้าไปในพื้นที่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของข้ากัน!” หวังฮ่าวตะโกนพลางพุ่งเข้ามาหาพวกเราจากระยะไกล

หลังจากนั้นไม่นาน แผนผังปราบปีศาจเพลิงแดงก็กลายร่างเป็นม้วนกระดาษขนาดมหึมาปกคลุมท้องฟ้า ดึงดูดกวนเซิงและพรรคพวกที่หวาดกลัวทั้งหมดเข้าไปอยู่ภายใน

หลังจากที่กวนเซิงและคนอื่นๆ ได้สติ พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ภายในแผนที่ปราบปีศาจเพลิงแดงของหวังฮ่าว

เรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้เริ่มแพร่กระจายมาจากทางเหนือสุด

มันแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วมาก

สิ่งมีชีวิตหลายชนิดที่พวกเขาพบเจอได้ถูกกลืนกลายเข้ากับเผ่าพันธุ์ผีดิบไปแล้ว

เหตุการณ์นี้กินเวลานานถึงครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งพื้นที่ทางเหนือสุดทั้งหมดกลายเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่า

ความรู้สึกสิ้นหวังและความตายแผ่ซ่านไปทั่วภาคเหนือสุด

“บิ๊กไวท์ นั่นมันอะไรกัน!” หวังฮ่าวถอนหายใจโล่งอกหลังจากสัมผัสได้ว่าดินแดนรกร้างนั้นหยุดขยายตัวแล้ว

เมื่อประตูสู่แดนลึกลับเปิดออก หวังฮ่าวสัมผัสได้ว่าดูเหมือนจะมีเงาดำขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ข้างใน

ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างมืดนั้นเองที่ทำให้หวังฮ่าวหวาดกลัวอย่างสุดขีด

“น่าจะเป็นนักบุญแห่งเผ่าอมนุษย์!” เสียงของต้าไป๋ดังก้องอยู่ในความคิดของหวังฮ่าว

นักบุญจากเผ่าอมนุษย์… หัวใจของหวังฮ่าวบีบแน่น นักบุญเริ่มปรากฏตัวในแดนจันทร์มืดแล้วจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันน่ากลัวขนาดนั้น แค่บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากมันก็ทำให้เขาสั่นสะท้านแล้ว

โชคดีที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าฉัน มิเช่นนั้นฉันคงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงแน่ๆ คราวนี้