โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 42 คำกำชับของอาจารย์ใหญ่
บทที่ 42 คำกำชับของอาจารย์ใหญ่
เช้าวันรุ่งขึ้น หวังฮ่าวตื่นแต่เช้า
วันนี้เป็นวันกรอกใบสมัครเลือกสถาบัน และเป็นวันที่ผมจบมัธยมปลาย
ผมนึกถึงคำพูดของอาจารย์ใหญ่เมื่อวาน
รู้สึกเหมือนฝัน ผมเป็นแค่นักเรียนวัย 16 แต่ตอนนี้เป็นนักรบขั้นหลังกำเนิดชั้นที่ห้าแล้ว
ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นยังดิ้นรนอยู่ที่ขั้นหลอมกายชั้นสี่หรือห้า ผมทิ้งห่างไปไกล
แม้แต่อัจฉริยะอย่างซูชิงหยานก็แค่ขั้นหลอมกายชั้นที่เจ็ด
ส่วนพลังต่อสู้ ผมแข็งแกร่งแค่ไหน ผมเองยังไม่รู้
ผมสูดหายใจลึก หนทางยังยาวไกล นี่แค่จุดเริ่มต้น
ผมขึ้นรถหรูของเฉินชวน มุ่งหน้าไปโรงเรียน
เฉินชวนมองผมที่นั่งในรถ ตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ใช่ ชื่นชม
ตอนแรกที่เจอผม เฉินชวนคิดว่าผมเป็นแค่เด็กพรสวรรค์สูง ทำให้รู้สึกอิจฉา
แต่หลังจากใช้เวลาด้วยกัน เฉินชวนไม่อิจฉาแล้ว กลายเป็นชื่นชม
ในสายตาเฉินชวน ผมเป็นเด็กหนุ่มที่ทุ่มเทให้วิถีแห่งนักรบ
ทุกวันมีแต่ฝึกและฝึก ไม่มีปาร์ตี้ ไม่มีกิจกรรมวัยรุ่น ไม่เมามาย
แทบไม่มีกิจกรรมอื่น นอกจากฝึกฝนวันแล้ววันเล่า
ถึงพักบ้าง ก็แค่พาน้องสาวไปซื้อของ
หลังรับงานโฆษณาศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด ผมฝึกหนักยิ่งขึ้น วัน ๆ อยู่ในห้องฝึก
แทบไม่เคยออกจากห้องฝึก
เฉินชวนไม่เคยเห็นใครฝึกหนักเท่าผม
ผมดูเปล่งประกาย แต่เบื้องหลังคือหยาดเหงื่อที่คนอื่นคาดไม่ถึง
เฉินชวนนึกถึงวัยหนุ่มของตัวเอง ถ้ามีเพื่อนอย่างผม ชีวิตเขาคงต่างออกไป
ผมไม่รู้ความคิดของเฉินชวน
ครู่ต่อมา เฉินชวนขับรถถึงโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง
ยามหน้าประตูปล่อยรถผมผ่านทันที เพราะรู้จักป้ายทะเบียน
ลงจากรถ ผมเดินในโรงเรียนคนเดียว
เพื่อนนักเรียนหลายคนเห็นผม ทักทายอย่างกระตือรือร้น
ผมไม่มีท่าทีหยิ่งยโส
ทักทายกลับอย่างเป็นมิตร
“นั่นหวังฮ่าว อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเจียงหลิน ไม่สิ ตอนนี้คืออันดับหนึ่งของประเทศหัว!”
“ยังต้องพูดเหรอ ทุกคนยอมรับความเก่งของหวังฮ่าวแล้ว แล้วนายจะโม้ทำไม ไม่โม้ให้มันสุดไปเลย อัจฉริยะอันดับหนึ่งของบลูสตาร์!”
“พี่ชาย ถ้านายพูดช้ากว่านี้ พลังปฐมของฉันคงระเบิดแล้ว…”
“หวังฮ่าวสุดยอด!”
“+1”
…
หลังจิตวิญญาณของผมถึง 2 หน่วย การรับรู้ของผมแข็งแกร่งขึ้น เสียงวิจารณ์จากไกล ๆ ดังชัดในหู
เพื่อนร่วมชั้นน่ารักเกินไป เอาเลย พูดเก่งก็พูดต่อไป
ผมเดินไปที่ห้องทำงานอาจารย์ใหญ่
มองสภาพแวดล้อมอันสดชื่นและงดงามของโรงเรียน มองเพื่อนนักเรียนที่บริสุทธิ์และน่ารัก
ผมอารมณ์ดีมาก
ไม่กี่นาที ผมถึงห้องทำงานอาจารย์ใหญ่
อาจารย์ใหญ่กำลังชงชาอยู่
“หวังฮ่าว เจ้าทำอะไรอยู่ ปล่อยให้อาจารย์ใหญ่อย่างผมรอ!” เห็นผมมา อาจารย์ใหญ่ลุกขึ้นยิ้ม
ผมยิ้มตอบ “เฮ่ ๆ ครั้งหน้าจะไม่กล้าแล้ว!”
อาจารย์ใหญ่พูดคุยกับผมอีกสองสามคำ
“หวังฮ่าว เธอทำให้โรงเรียนมีหน้า ผมคนแก่ไม่มีอะไรให้ แหวนมิติวงนี้เอาไปใช้ รวมถึงดาบเลือดวิญญาณเล่มนี้ ผมเคยใช้ในสมรภูมิสัตว์อสูร ตอนนี้ใช้ไม่ไหวแล้ว ให้เธอทั้งหมดเลย!”
อาจารย์ใหญ่ยิ้มปลื้มมองผม มอบแหวนและดาบให้
ผมมองดาบที่ส่องแสงเย็นยะเยือกและแหวนมิติโบราณข้าง ๆ อยากปฏิเสธ “ของพวกนี้มีค่ามาก อาจารย์ใหญ่ ผมรับไม่ได้!”
“ผู้ใหญ่ให้ ไม่กล้าปฏิเสธ ผมบอกให้รับก็รับ!” อาจารย์ใหญ่หน้าบึ้ง พูด
ผมสูดหายใจลึก รับแหวนและดาบด้วยสองมือ “อาจารย์ใหญ่ ผมจะไม่ทำให้ดาบเล่มนี้เสียชื่อ ต้องย้อมไปด้วยเลือดสัตว์อสูร!”
“ดี! ดี! ดี! วีรบุรุษเกิดจากคนหนุ่ม โลกอนาคตเป็นของพวกเธอ สักวัน สัตว์อสูรจะถูกกำจัดด้วยมือพวกเธอ!” อาจารย์ใหญ่หัวเราะลั่น
ผมรู้สึกเลือดร้อน
สัตว์อสูรในโลกนี้แข็งแกร่ง และมนุษย์สู้กับสัตว์อสูรมานับพันปี ไม่มีวันยอมกัน
ความเกลียดชังสัตว์อสูรฝังลึกในยีน
ผมรู้ว่าสภาพฝึกฝนดี ๆ ที่มีตอนนี้ มาจากผู้บุกเบิกที่แบกรับภาระ
“หวังฮ่าว เธอเป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์สูงสุดเท่าที่ผมเคยเห็น อนาคตอาจถึงตำแหน่งเทพนักรบ แต่โลกนี้โหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ต้องมีไพ่ลับไว้เสมอ นี่คือคำแนะนำเดียวจากคนแก่คนนี้!” อาจารย์ใหญ่พูดต่อ
ผมน้ำตาคลอ รู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอ “อาจารย์ใหญ่ ผมจำได้ ผมจะทำตาม!”
อาจารย์ใหญ่ดูเหมือนอายุแค่สี่สิบกว่า แต่พลังในร่างมีกลิ่นอายแห่งความชรา
ผมไม่รู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
แต่ต้องเกี่ยวข้องกับสัตว์อสูร อนาคตผมจะกำจัดสัตว์อสูรให้สิ้น ฟื้นความสงบให้โลก
อาจารย์ใหญ่กำชับผมอีกสองสามคำ แล้วให้ผมกลับ
มองผมจากไป อาจารย์ใหญ่ยิ้มปลื้ม “มีเด็กหนุ่มแบบนี้ อนาคตจะกลัวอะไรว่าสัตว์อสูรจะไม่สูญสิ้น!”
…
ออกจากห้องทำงาน ผมมองดาบเลือดวิญญาณในมือ
ดาบเลือดวิญญาณแผ่ออร่าเย็นเยือก น่าสะพรึงกลัว
ดาบดีจริง ๆ!!!
ถึงผมไม่รู้เรื่องดาบ แต่สัมผัสได้ถึงเจตจำนงอันแข็งแกร่งของใบมีด
ผมเก็บดาบเลือดวิญญาณเข้าแหวนมิติ
ขณะเก็บ ผมสังเกตเห็นถุงเล็ก ๆ ในแหวนมิติ
เปิดดู พบว่าเป็นใบชาแห่งการตรัสรู้ที่อาจารย์ใหญ่เคยชงให้
ผมมองถุงใบชา รู้สึกอบอุ่นในใจ
คนแก่คนนี้ แอบให้ของดีจริง ๆ…
หลังสอบนักรบ ผมค้นข้อมูลใบชาแห่งการตรัสรู้ ใบชานี้มาจากต้นตรัสรู้ หนึ่งชั่งมีค่าถึงสิบล้านสตาร์คอยน์
กำถุงใบชาที่ยังอุ่น ผมตายิ่งมุ่งมั่น
YOU MAY ALSO LIKE
