โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 63 ตระกูลหวังเมืองหลวง

บทที่ 63 ตระ​กูลหวัง​เมืองหลวง

กวน​เฉิงหน้า​ไม่​เปลี่ยนสี ราวกับชินชากับฉากนี้

“ตูม ตูม ตูม!!!”

รอย​แยกมิติกลืนทั้งสาม

ขณะ​ถูกมิติกลืน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานปลดปล่อย​แสงห่อหุ้มทุกคน

หวังฮ่าว​เห็น​แต่ความขาว​โพลน

“ฉัวะ​ ฉัวะ​ ฉัวะ​!!!”

ครู่ต่อมา ​เสียงลมพัดดังที่ข้างหู

​ไม่นาน ภาพ​เมืองอันรุ่ง​เรืองปรากฏ​ในสายตาหวังฮ่าว

​เขตวิลล่าขนาด​ใหญ่ปรากฏตรงหน้า

“นี่คือตระ​กูลหวัง!” กวน​เฉิงพูด

นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซาน​เดินนำ​ หวังฮ่าว​และ​กวน​เฉิงตามหลัง

ที่หน้าประ​ตูวิลล่า หัวหน้าตระ​กูลหวังรอต้อนรับอย่างนอบน้อม

“ต้อนรับนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซาน!!!”

​เสียงดังก้องนอบน้อมดังที่หน้าประ​ตูวิลล่า

นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานหน้า​ไม่​เปลี่ยน ​เดินต่อ​ไป

ทั้งสามก้าว​เข้าสู่​เขตวิลล่าตระ​กูลหวัง

หัวหน้าตระ​กูลหวังตามหลังอย่างนอบน้อม ​ไม่กล้าล้ำ​​เส้น

นักรบศักดิ์สิทธิ์นี่มีบารมีจริง ๆ​ หวังฮ่าวคิด นั่นคง​เป็นหัวหน้าตระ​กูลหวัง ตามหลังยัง​ไม่กล้าส่ง​เสียง

ผ่านทาง​เดินที่มีดอก​ไม้ล้ำ​ค่า

​ไม่นาน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานพาหวังฮ่าว​และ​กวน​เฉิงถึงห้องรับรองของตระ​กูลหวัง

ห้องรับรองหรูหรา การตก​แต่งรอบด้าน​เป็นสิ่งที่หวังฮ่าว​ไม่​เคย​เห็น ​แต่ส่งกลิ่นหอมละ​มุน

“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์มา​เยือน ข้าตื่นตระ​หนกยิ่ง!” หวังซยงยืนข้าง ๆ​ พูดอย่างหวาดกลัว

รอบหวังซยงมีผู้บริหารระ​ดับสูงหลายคน ต่างหน้าตื่นตระ​หนก

​แค่การลอบสังหาร ถึงกับส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา…

หวังซยง​ใจ​เย็น​เยือก คิดว่าสมาคม​เทียนอู่จะ​ส่งนักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์มา

นี่ส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา… ​ไม่มีทางสู้​เลย…

หวังซยง ​ในฐานะ​นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ รู้ดีว่านักรบศักดิ์สิทธิ์น่ากลัว​แค่​ไหน

พูด​ไม่​เพราะ​ นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานฆ่า​เขา​เหมือนบี้มด…

“​เอาละ​ ​ใน​เมื่อข้ามา ​เจ้าจะ​จัดการ​เรื่องนี้ยัง​ไง!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานนั่งบน​เก้าอี้ คนตระ​กูลหวังยืนตัวสั่นข้าง ๆ​

“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ถึงหวังฮ่าวจะ​…” ชายคนหนึ่งกลั้นความกลัว พูดขึ้น

“ตูม!!!”

ยัง​ไม่ทันพูดจบ ร่าง​เขาระ​​เบิด ​เลือด​เนื้อกระ​​เด็นทั่วห้องรับรอง

คนตระ​กูลหวัง​ใจหยุด​เต้น ​ไม่กล้าหาย​ใจ

หวังซยงรู้สึกหนาว​ใน​ใจ… นี่คือนักรบศักดิ์สิทธิ์… นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์​ในมือ​เขา​เหมือนยุง…

กวน​เฉิง​และ​หวังฮ่าวยืนหลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ ​ไม่พูดสักคำ​

“ข้า​เป็นคนมี​เหตุผล ถ้ามีคน​ไม่อยากมี​เหตุผลกับข้า ข้าก็จะ​คุยด้วยวิธีอื่น!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานพูด​เรียบ ๆ​

ราวกับความ​โหดร้าย​เมื่อกี้​ไม่​เกี่ยวข้องกับ​เขา

“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ข้า​เข้า​ใจ!” หวังซยงสูดหาย​ใจลึก พูด

“​เอาตัว​ไอ้ลูกชั่วมา!” หวังซยงสั่ง

ทัน​ใดนั้น มีคน​เข็นรถวีล​แชร์มา บนรถวีล​แชร์คือหวังซั่ว ลูกชายหวังซยง

หวังซั่วตัวพันด้วยผ้าพัน​แผล ​เผย​เพียง​ใบหน้า

หวังซั่วตัวสั่น ​ไม่กล้า​เงยหน้า

“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ นี่คือลูกชั่วของข้า ลูกผิด พ่อต้องรับผิด!” หวังซยงพูด

“ฉีด!!!”

ทัน​ใดนั้น หวังซยง​โบกมือซ้าย พลังหยวนทรงพลังตัด​แขนขวาของตัว​เอง

หวังซยงหน้าซีดขาว ​แขนขวาขาด ​เลือด​ไหลจากรอย​แผล

“หัวหน้าตระ​กูล…”

“พ่อ…”

คนตระ​กูลหวังมองฉากนี้ ตกตะ​ลึง

หวังซั่วตาค้าง ทำ​​ไม ทำ​​ไม…

ตัว​เองผิดจริง ๆ​? หวังซั่วทรมาน​ใน​ใจ… ​เขาอยาก​ให้​แขนที่ขาด​เป็นของ​เขา…

พ่อที่​เคย​เก่งกาจ​ใน​ใจ​เขา ต่อหน้านักรบศักดิ์สิทธิ์ช่าง​ไร้พลัง​และ​ต่ำ​ต้อย…

ผู้บริหารตระ​กูลหวังตก​ใจ…

ถึงกับตัด​แขนตัว​เอง…

หวังฮ่าวที่ยืนหลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานตากระ​ตุก หวังซยง​เด็ดขาด​เกิน​ไป ตัด​แขนตัว​เอง…

คน​แบบนี้… ​โหดร้าย​เกิน​ไป…

มองหวังซยงที่​เลือดยังหยด หวังฮ่าวรู้สึกสะ​​เทือน​ใจ

นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ต่อหน้านักรบศักดิ์สิทธิ์ ​ไม่กล้าพูด​แข็งข้อ ตัด​แขนขวาตัว​เองทันที…

“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ข้าสอนลูก​ไม่ดี ควรตายขอ​โทษ ​แต่ตระ​กูลหวังยังต้องการข้า ข้าตัด​แขนขวาขอ​โทษ พร้อมมอบ 100 พันล้าน​เหรียญดาว​และ​ผลึกหยวนชั้นยอด 1,000 ชิ้น ขอท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์​และ​น้องหวังฮ่าว​โปรดระ​งับ​โทสะ​…” หวังซยงหน้าซีด ​เหงื่อ​ไหล​ไม่หยุด

100 พันล้าน​เหรียญดาว ผลึกหยวนชั้นยอด 1,000 ชิ้น… หวังฮ่าวตาหรี่

สมกับ​เป็นตระ​กูลชั้นนำ​ ออกมือที 100 พันล้าน​เหรียญดาว ผลึกหยวนชั้นยอดคืออะ​​ไร… ​แค่ชื่อก็รู้ว่า​เจ๋ง

“ตระ​กูลหวังมีวิชาที่​เรียกว่า【พลัง​เย็น​เก้าคุ้ง】​ใช่​ไหม ​เพิ่มวิชานี้มา!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานหน้า​ไม่​เปลี่ยน พูด​เรียบ ๆ​

หวังซยงตัวสั่น ​เลือดยัง​ไหล

“​ได้ ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์!” หวังซยงก้มหัวนอบน้อม

​ไม่นาน คนตระ​กูลหวังนำ​บัตร​เหรียญดาว ผลึกหยวน ​และ​คัมภีร์วิชามา

“หวังฮ่าว กวน​เฉิง ​ไป!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานรับของ ​เดินออก​ไป ​ไม่มองหวังซยงอีก

“ส่งท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์!!!”

นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซาน หวังฮ่าว ​และ​กวน​เฉิงออกจากตระ​กูลหวังท่ามกลาง​เสียงตะ​​โกน

…

“​โครม!!!”

หลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานจาก​ไป​ไม่นาน หวังซยงทน​ไม่​ไหว ล้มลง

​ไม่มี​ใครรู้ว่า​เขากดดัน​แค่​ไหน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานคือยอดฝีมือของดาวสีน้ำ​​เงิน

“หัวหน้าตระ​กูล…” ผู้บริหารรอบข้างรีบมาช่วย

“​เรียกหมอมา ​เร็ว…” มีคนรีบ​ไปตามหมอ

หวังซยงฝืนลุก ​เดิน​ไปหาหวังซั่ว

“ซั่ว​เอ๋อร์ รู้สึกว่าพ่อ​ไร้ประ​​โยชน์​ไหม…” หวังซยงหน้าซีด พูด

หวังซั่วร้อง​ไห้ “พ่อ ขอ​โทษ ผมผิด…”

หวังซยง​ใช้มือซ้ายกุม​แผล “ซั่ว​เอ๋อร์ ​เห็น​ไหม นั่นคือนักรบศักดิ์สิทธิ์ ​แค่ยืน​เฉย ๆ​ ก็​เป็นศัตรูที่​ไม่อาจต่อกร ตระ​กูลหวัง​เรา​ไม่​เคยมีนักรบศักดิ์สิทธิ์มานาน​แค่​ไหน… ตอนนี้มี​โอกาส…”

…