โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 69 ปะทะฉินหมิง
บทที่ 69 ปะทะฉินหมิง
กินเมล็ดแตงโมอยู่ดี ๆ ก็มาด่าฉัน นี่มันบ้าไปแล้ว… นักเรียนหลายคนตัวสั่นด้วยความโกรธ
คนในชั้นเทวะล้วนเป็นสุดยอดอัจฉริยะ ปกติใครเจอก็ปฏิบัติด้วยความเคารพ
แม้แต่ครูในมหาวิทยาลัยตี้หวู่ก็ไม่กล้าดุด่าพวกเขา
หวังฮ่าวกล้าด่าพวกเขาเป็นขยะ?
“นาย… นาย…” ฉินหมิงชี้หวังฮ่าว ร่างสั่นสะท้าน
นักเรียนรอบ ๆ มองหวังฮ่าวด้วยความโกรธ ถ้าไม่ใช่ในห้องเรียน พวกนี้คงรุมซ้อมหวังฮ่าวไปแล้ว
“นายอะไรนาย… ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง? ฉันบอกว่าพวกนายเป็นขยะ เข้าใจไหม?” หวังฮ่าวมองฉินหมิงด้วยความรังเกียจ
ฉันเป็นพ่อนายรึไง หลับในคาบก็กล้ามาจัดการ… อาจารย์หลินยังไม่ว่าอะไร นายมีปัญหา ทำตัวเป็นใหญ่ในมหาวิทยาลัยตี้หวู๋?
“หวังฮ่าว ดูท่าต้องให้นายเห็นความร้ายกาจของฉัน!” พลังหยวนในร่างฉินหมิงระเบิด คลื่นพลังพัดรอบตัว
“ฉินหมิง จัดการมันให้หนัก กล้าด่าพวกเราเป็นขยะ…”
“ให้มันเห็นความร้ายกาจของขยะ… เอ๊ย… ความร้ายกาจของชั้นเทวะ…”
“ต้องตีจนมันใช้ชีวิตไม่ได้ กล้าดูถูกเรา สุดยอด…”
“ตีหน้ามันแรง ๆ… อย่าให้ฉันได้ยินเสียงมันอีก…”
“%…￥￥…”
…
นักเรียนรอบ ๆ โกรธจัด ล้อเล่นเหรอ ชั้นเทวะนายจะมาดูถูก ต้องสั่งสอน…
หวังฮ่าวมองฉินหมิง ปากเบะ โดนเยาะเย้ยไม่กี่คำก็ทนไม่ได้ อัจฉริยะชั้นเทวะ?
ดูท่าต้องให้กบในบ่อเห็น อะไรคืออัจฉริยะตัวจริง
พลังหยวนในร่างหวังฮ่าวเริ่มรวมตัว
“แค่ก ๆ… พวกนายทำอะไร!” จู่ ๆ เสียงทุ้มดังขึ้น ขัดจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะลงมือ
นักเรียนหันมองแหล่งเสียง
อาจารย์หลินในชุดยุทธยาว สีหน้าเคร่ง มองทุกคน
“ฉันออกไปแป๊บเดียว พวกนายวุ่นวายอะไรกัน ที่นี่คือห้องเรียน ไม่ใช่ที่ตีกัน!” อาจารย์หลินพูดเสียงทุ้ม
“อาจารย์หลิน หวังฮ่าว… เขา… เขา…” ฉินหมิงชี้หวังฮ่าว พูดกับอาจารย์หลิน
แต่ฉินหมิงพูดไม่ออก จะบอกว่าเพราะหวังฮ่าวด่าพวกเขาเป็นขยะ? พูดไม่ออกจริง ๆ
ฉินหมิงหน้าแดง หวังฮ่าวนี่ ทำให้ฉันเสียหน้าหมด… สุดยอด…
“อาจารย์หลิน เรื่องมันเป็นแบบนี้ เพื่อน ๆ ต้อนรับผมอย่างอบอุ่น คุยกันสนุกสนาน เพื่อนคนนี้อาจตื่นเต้นเกินไป เลยลุกมาขยับร่าง…” หวังฮ่าวพูดอย่างจริงจัง
นักเรียนรอบ ๆ อยากกัดหวังฮ่าวให้แหลก
ต้อนรับอบอุ่นอะไร… ตื่นเต้นเกินไป… ขยับร่าง…
ฉินหมิงหน้าผากปูดโปน ถ้าไม่มีอาจารย์หลิน…
อาจารย์หลินมุมปากกระตุก เขารู้สถานการณ์เมื่อกี้ชัดเจน
หวังฮ่าวนี่ กล้าเกินไป วันแรกก็ยิงปืนใหญ่ใส่ทุกคน…
อาจารย์หลินยังใจสั่น กลัวนักเรียนจะรุมตีหวังฮ่าวในห้อง…
“พอแล้ว เรื่องนี้จบ เรียนต่อ ถ้าฉันจับได้ว่าใครตีกันในห้อง…” อาจารย์หลินพูด
นักเรียนกัดฟัน โมโห…
“อาจารย์หลิน ผมขอประลองกับหวังฮ่าว!” ฉินหมิงสูดหายใจลึก กัดฟันพูด
“ไร้สาระ นายนักรบก่อนกำเนิดระดับสาม ขอประลองกับนักรบหลังกำเนิด ไม่อายคนอื่นรึไง!” อาจารย์หลินขมวดคิ้ว
ฉินหมิงนี่ทำอะไร ทำไมต้องจ้องหวังฮ่าว…
“อาจารย์หลิน ผมยอมลดขั้นพลังให้เท่าหวังฮ่าว ขออาจารย์อนุญาต!” ฉินหมิงกัดฟันต่อ
คำพูดฉินหมิงทำให้นักเรียนตาเป็นประกาย ใช่ ลดขั้นพลังให้เท่ากัน
แบบนี้ไม่นับว่าข่มเหง…
ฉินหมิงอาจไม่ใช่สุดยอดในชั้นเทวะ แต่ประสบการณ์ต่อสู้ หวังฮ่าวเทียบไม่ได้…
อาจารย์หลินมองทั้งคู่ หวังฮ่าวถึงจะมีวิชายุทธเทพ แต่ขั้นพลังไม่พอ วิชายุทธเทพระดับต่ำคู่หนึ่ง ไม่ได้เปรียบ…
ฉินหมิงอาจไม่ใช่อัจฉริยะสุดยอด แต่ความดุดัน…
ช่างมัน ให้หวังฮ่าวได้บทเรียน ลบคมเขาก็ดี
“หวังฮ่าว ฉินหมิงขอประลองในขั้นเดียวกัน นายมีปัญหาไหม?” อาจารย์หลินถามหวังฮ่าว
นักเรียนรอบ ๆ มองหวังฮ่าวอย่างข่มขู่
ราวกับบอกว่า ถ้าไม่กล้ารับ หลังเลิกเรียนอย่าไปไหน…
ฉินหมิงจ้องหวังฮ่าว เมื่อกี้ไม่ตะโกนสนุกเหรอ? กล้ามั้ยล่ะ
หวังฮ่าวทำท่ายากลำบาก
“หวังฮ่าว เราได้ยินชื่อนายมานาน อยากเห็นพรสวรรค์สุดยอดของนาย รับคำท้าเถอะ…”
“ใช่ ใช่ นายมีวิชายุทธเทพคู่ จัดการฉินหมิงง่าย ๆ…”
“ถูกต้อง พรสวรรค์นายอันดับหนึ่ง จะกลัวฉินหมิงได้ไง…”
“อย่าบอกนะ ว่านายกลัวจริง ๆ…”
…
นักเรียนรอบ ๆ ทำท่าชื่นชมหวังฮ่าว
ราวกับหวังฮ่าวเป็นไอดอลของพวกเขา
ไอ้พวกนี้ ต่ำช้าจริง ๆ บังคับให้ฉันต้องโชว์พลัง…
“ในเมื่อทุกคนอยากเห็นขนาดนี้ ผมจะประลองกับฉินหมิงละกัน!” หวังฮ่าวทำท่าขี้อาย พูด
คำพูดหวังฮ่าวทำให้ฉินหมิงและคนอื่น ๆ ดีใจ รับคำแล้ว ดีมาก…
ฉินหมิงนึกถึงภาพรุมซ้อมหวังฮ่าวอย่างสะใจ
เห็นนายรู้ตัว ฉันจะให้รางวัลด้วยหมัดเพิ่ม…
อาจารย์หลินตากระตุก หวังฮ่าวรับคำท้าจริง ๆ
ไอ้นี่ไม่รู้ว่าได้สร้างศัตรูไปเท่าไหร่?
ช่างมัน โดนเพื่อนตีตอนนี้ ดีกว่าออกไปเจอปีศาจ…
“ดี ในเมื่อทั้งคู่ยินยอม ฉันไม่พูดมาก ฉันขอแค่ ขอให้รู้ว่าพวกนายเป็นเพื่อนร่วมชั้น หยุดเมื่อถึงจุด อย่าทำลายมิตรภาพ!” อาจารย์หลินพูดเรียบ ๆ
ฉินหมิงรีบพยักหน้า “อาจารย์หลิน วางใจ ผมจะดูแลหวังฮ่าวดี ๆ…”
หวังฮ่าวปากเบะ มิตรภาพ? พวกนี้อยากกินฉันทั้งเป็น…
…
YOU MAY ALSO LIKE
