โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 78 【เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว】
- Home
- โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้
- บทที่ 78 【เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว】
บทที่ 78 【เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว】 ส่วนล่าง
หลังอ่านข้อความจากเฉินโซ่ว หวังฮ่าวตรวจข้อความอื่น
【พี่หวังฮ่าว ทำอะไรอยู่?】
【พี่หวังฮ่าว ทำไมไม่ตอบผม?】
【พี่หวังฮ่าว ฝึกอยู่เหรอ?】
…
【พี่หวังฮ่าว ผมเตรียมของขวัญให้…】
【ฮือ ๆ… พี่หวังฮ่าว ได้รับของขวัญหรือยัง…】
…
【พี่หวังฮ่าว… ผมใส่กระโปรงนี้สวยไหม…】
【พี่หวังฮ่าว… รอผมนะ… ผมจะฝึกถึงขั้นนักรบศักดิ์สิทธิ์เร็ว ๆ นี้…】
…
【พี่หวังฮ่าว ไม่ตอบข้อความ กลัวรบกวนการเรียนผมเหรอ?】
…
หวังฮ่าวมองข้อความ 99+ จากหลินจื่อเยียน หนักใจ
หลายข้อความมีรูป หลินจื่อเยียนในชุดโลลิต้า ใบหน้าสวยงาม ถุงน่องขาว ดำ สารพัดแบบ
เด็กสาวตัวเล็ก อายุน้อย ทำไมไม่เรียนดี ๆ มาทำลายจิตใจนักรบของผม
ไม่ได้ ต้องเก็บไว้ให้ดี เดี๋ยวค่อยคุยกับเขา
หวังฮ่าวบ่นไปดูไป ซี้ด รูปนี้โปร่งเกิน… ไม่ใส่… เลยเหรอ… รูปนี้ควรใส่ถุงน่องขาว ดำไม่เข้ากัน
กระโปรงนี้ใช้ได้ แต่ยาวไปหน่อย สั้นกว่านี้จะดี
รูปนี้ถ่ายดี เต็มไปด้วยความสดใสวัยเยาว์
เอ๊ะ ทำไมหมด หวังฮ่าวเลื่อนดู พบว่ารูปหมดแล้ว
บ้าเอ๊ย เอาของแค่นี้มาทดสอบจิตใจผม? นักรบคนไหนจะทนไม่ได้
ถ่ายไม่เป็นก็ถ่ายเยอะ ๆ เอาปริมาณทดแทนคุณภาพสิ เด็กสาวสมัยนี้ ไม่รู้เรื่องเลย
หวังฮ่าวแค่นเสียง เก็บรูปเงียบ ๆ
【พี่ อยู่ไหน กลับบ้านนานแล้ว…】
【พี่ ไปเมืองหลวงทำไมไม่บอกผม T_T…】
นี่ใคร เรียกผมว่าพี่ หวังฮ่าวมองข้อความ คิ้วขมวด
เหมือนน้องสาวของผม… หวังฮ่าวเคาะหัวตัวเอง… ลืมไป ผมมีน้องสาว
หวังฮ่าวโทรหาหวังซินเยวี่ย
“สวัสดี ใคร?” เสียงหยิ่งของหวังซินเยวี่ยดังจากโทรศัพท์
หวังฮ่าวกระตุกมุมปาก “ซินเยวี่ย ผมพี่ชายเจ้า…”
…
หวังฮ่าวปลอบอยู่นาน หวังซินเยวี่ยถึงอารมณ์ดีขึ้น
“พี่ มีแฟนหรือยัง?” เมื่อน้องสาวอารมณ์ดี หวังฮ่าวเตรียมจบการสนทนา เสียงน้องดังขึ้น
ซี้ด การจ้องมรณะจากน้องสาว เด็กสาวสมัยนี้
“น้องสาว อย่าถามผมแบบนี้ ใจผมมีแค่วิถียุทธ แฟนจะทำให้ฝึกช้า!” หวังฮ่าวกล่าวอย่างจริงจัง
อีกด้านของโทรศัพท์
สาวน้อยในชุดผ้าฝ้ายสีขาวข้างหวังซินเยวี่ยยิ้ม
ทั้งสองคุยต่ออีกพักแล้ววางสาย
“เห็นไหม ผมบอกแล้ว พี่ผมไม่สนใจผู้หญิง เธอไม่มีโอกาส!” หวังซินเยวี่ยแค่นเสียง
หลินจื่อเยียนเม้มปาก คิดในใจ เธอรู้เรื่องอะไร พี่หวังฮ่าวแค่รอผมเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ ในใจเขานอกจากวิถียุทธ มีแค่ผม
ที่ไม่ตอบข้อความเพราะไปฝึก
หลินจื่อเยียนนึกอะไรบางอย่าง มีความสุขสุด ๆ พี่หวังฮ่าวคงดีใจที่ได้ของขวัญ
…
สำนักหลิงเซียวและหอสาขาอาซูร่าในเมืองเจียงหลินถูกทำลาย?
หวังฮ่าววางสายแล้วครุ่นคิด
ตอนคุยกับน้องสาว หวังซินเยวี่ยบอกเรื่องหอสาขาอาซูร่าและสำนักหลิงเซียวถูกทำลาย
ผมยังไม่ได้ลงมือ ทำไมถูกทำลาย?
หวังฮ่าวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ช่างมัน ถูกทำลายก็ถูกทำลาย
หวังฮ่าวเก็บความคิด ไปอาบน้ำกินข้าวที่ศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด
“คุณหวังฮ่าว มีพัสดุจากเมืองเจียงหลิน!” ขณะกินข้าวในร้านอาหารของศูนย์ เจ้าหน้าที่กล่าวด้วยความเคารพ
พัสดุ? หวังฮ่าวกะพริบตา
หรือแฟนคลับคลั่งรักส่งมา
ไม่น่า โลกนี้ไม่นิยมแบบนั้น
ดูหน่อย หวังฮ่าวให้เจ้าหน้าที่นำพัสดุมา
เมื่อเปิด เป็นกล่องสวยงาม
【ถึงพี่หวังฮ่าวที่รักที่สุด!】
บนกล่องมีกระดาษติดอยู่ วาดหัวใจด้วยลายมือ ดูน่ารัก
บ้าเอ๊ย เป็นของขวัญจากเด็กสาวนั่น
หวังฮ่าวนึกได้ หลินจื่อเยียนบอกในข้อความว่าเขาส่งของขวัญมา
เด็กสาวนี่ รู้จักรักอะไร ส่งคืนดีกว่า
ผมเจ้าของพรสวรรค์ระดับ SSS จะรับของขวัญจากเด็กสาวได้ยังไง ขำขัน
หวังฮ่าวแค่นเสียง ของขวัญเล็ก ๆ คิดจะซื้อใจผม คิดว่าจิตใจนักรบผมเปราะบางขนาดนั้น?
เปิดแล้ว ดูหน่อย
ดูแล้วคืนให้เขา
เมื่อเปิดกล่อง พบกระดาษหนังแกะโบราณ
หวังฮ่าวตากระตุก
【เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว】
หวังฮ่าวตาโต เด็กสาวนี่ได้มาได้ยังไง
หวังฮ่าวมอง【เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว】ส่วนล่างในมือ ครุ่นคิด
ช่างมัน จิตใจนักรบ ไม่ต้องก็ได้
ถ้าเป็นอย่างอื่นก็ช่าง แต่เป็นวิชาหลอมวิญญาณ และผมฝึกส่วนบนแล้ว
“หู่ว!!!”
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก หลินจื่อเยียนนี่
นี่วิชาหลอมวิญญาณ หวังฮ่าวกำหมัดแน่น
เด็กสาวนี่คงไม่ใช่เศรษฐีสุดยอด
โทรถามดีกว่า หวังฮ่าวคิด
ของนี้มีค่ามาก ถือไว้ร้อนมือ
หวังฮ่าวโทรหาหลินจื่อเยียน
“พี่หวังฮ่าว ในที่สุดก็ติดต่อผม ฮือ ๆ ดีใจมาก…” เมื่อสายต่อ หลินจื่อเยียนตื่นเต้น
“ของที่นายส่งมา ผมได้รับแล้ว!” หวังฮ่าวกล่าวตรง ๆ
“ฮิ ๆ ได้รับแล้วดีใจไหม พี่หวังฮ่าวชอบไหม?” เสียงใสราวระฆังของหลินจื่อเยียนดังขึ้น
หวังฮ่าวยิ้มขม “นายรู้ไหมว่านั่นคืออะไร?”
อีกด้านของโทรศัพท์ หลินจื่อเยียนยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ไม่รู้ ผมเก็บได้ข้างถนน เห็นเหมือนของฝึกยุทธ เลยส่งให้พี่!”
หวังฮ่าวกระตุกมุมปาก เก็บข้างถนน คนสวยโชคดีขนาดนี้เลย?
ใครโชคร้าย ทำของแบบนี้หล่น
“ของนั้นสำคัญกับผมมาก ขอบคุณ!” หวังฮ่าวสูดหายใจลึก กล่าวอย่างจริงจัง
…