โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 82 ปลดการกดขั้น
บทที่ 82 ปลดการกดขั้น
หวังฮ่าวยืนนิ่ง ราวกับไม่ทันตั้งตัว
จางเหวินเทายิ้มมุมปาก ไอ้เด็กที่รู้จักแต่ฝึก เจอการโจมตีดุเดือดแบบนี้ ตกใจจนงงไปแล้ว
อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ
เพื่อน ๆ รอบลานตื่นเต้น ราวกับเห็นหวังฮ่าวถูกจัดการยับ
หลานหลิงในฝูงชนกำหมัดแน่น หวังฮ่าว คราวนี้นายเสร็จแน่…
เพื่อนชั้นเทวะยุทธมองด้วยสายตาเหมือนมองผ่านโลก
หวังฮ่าว… เดี๋ยวเขาจะได้โชว์อีก
ร่างจางเหวินเทาพร้อมเปลวเพลิงพุ่งไปหาหวังฮ่าว
อากาศเต็มไปด้วยความร้อนระอุ
วินาทีที่ร่างเขาจะชนหวังฮ่าว หวังฮ่าวกลายเป็นเงาหายไป
การโจมตีของจางเหวินเทาพลาด เขารู้สึกถึงพลังมหาศาลกำลังพุ่งมา
จางเหวินเทาหนักใจ อันตราย ไอ้นี่มีของ
วินาทีที่พลังมาถึง พลังสีทองผุดจากร่างจางเหวินเทา
พลังสีทองสร้างโล่ป้องกันรอบตัวเขา
“ปัง!!!”
หมัดของหวังฮ่าวทุบลงบนโล่ โล่แตกกระจายทันที
ร่างจางเหวินเทากระเด็นออกไป
“ฉี…”
ร่างเขาลากพื้นลานประลองเป็นรอยยาว
จางเหวินเทาใจเย็นยะเยือก เป็นไปได้ยังไง…
นี่คือพลังของขั้นหลังกำเนิดชั้นห้า?
โล่ของผมแตกในพริบตา?
จางเหวินเทารู้สึกตัวสั่น
หมัดของหวังฮ่าวเหมือนมีพลังเย็นเจืออยู่ ทำให้เขาตัวสั่น
เพื่อน ๆ รอบลานเงียบกริบ
หลายคนรับไม่ได้
จางเหวินเทาคืออัจฉริยะชั้นนำของชั้นเทวะยุทธ แต่สู้หวังฮ่าวไม่ได้
“ล้อเล่นอะไรกัน หวังฮ่าวทำได้ยังไง…”
“พวกเขาเปิดระบบกดพลัง ตอนนี้ต่อสู้ในขั้นเดียวกัน…”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง แต่หวังฮ่าวนี่โหดเกิน ถึงจางเหวินเทาจะกดขั้น ระดับวิชายุทธก็กดไม่ได้…”
“หวังฮ่าว… นี่คืออัจฉริยะสุดยอด? น่ากลัวเกิน…”
ฉากในลานประลองสร้างความตื่นตะลึงให้กับนักเรียนมหาวิทยาลัยตี้หวู่
เดิมคิดว่าพรสวรรค์ของหวังฮ่าวเป็นแค่คำคุยโว แต่ที่ไหนได้ แข็งแกร่งจริง
หลานหลิงมองการต่อสู้บนลาน ตกตะลึง หวังฮ่าวเก่งขนาดนี้?
บนลานประลอง หวังฮ่าวยิ้มบาง ๆ แสงยามเย็นสาดส่องใบหน้า หลานหลิงใจเต้นแรง
หวังฮ่าวนี่… ดูดี… บ้าเอ๊ย คิดอะไร หลานหลิงจิกผมตัวเองอย่างโมโห…
เพื่อนชั้นเทวะยุทธมองด้วยสีหน้าเข้าใจ ราวกับรู้ผลลัพธ์แล้ว
“นายจะนอนรอให้ผมจ่ายค่าตอบแทนงั้นเหรอ? แค่นี้?” หวังฮ่าวพูดอย่างดูถูก
คำพูดของหวังฮ่าวทำให้จางเหวินเทาเดือด ไอ้นี่กล้าพูดกับผมแบบนี้ ไม่กลัวตายหรือไง
“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!!!”
จางเหวินเทาไม่สนความหนาวในร่าง พุ่งไปหาหวังฮ่าวอีกครั้ง
เพื่อน ๆ ใต้ลานระเบิดเสียง
“แค่นี้? หวังฮ่าวหยิ่งเกิน อยากขึ้นไปตบนายจริงๆ…”
ขณะที่ใต้ลานยังคงถกเถียงกัน จางเหวินเทาพุ่งขึ้นไปอีก
พลังหยวนในร่างเขาทำงานถึงขีดสุด
บนอากาศมีเสียงระเบิด
หวังฮ่าวหน้าไม่เปลี่ยน สายตาเหมือนมองทะลุทุกอย่าง
“ตูม ตูม ตูม!!!”
เมื่อจางเหวินเทาพุ่งมา หวังฮ่าวชกออกไปอีกครั้ง
พลังมหาศาลผลักจางเหวินเทากระเด็นอีก
“หวังฮ่าว… ผมจะฆ่านาย…” จางเหวินเทาทนไม่ไหว พลังหยวนระเบิด ร่างกายถูกเปลวเพลิงห่อหุ้ม
“แค่นี้หรือ? โกรธเก่งแต่ไร้ความสามารถ?”
หวังฮ่าวยิ้ม น้ำเสียงเยาะเย้ยและคำพูดแหลมคมทำร้ายจิตใจจางเหวินเทาหนัก
จางเหวินเทาพุ่งไปหาหวังฮ่าวอีก
“ตูม ตูม ตูม!!!”
หวังฮ่าวไม่เกรงใจ มาเมื่อไหร่ ตีเมื่อนั้น
เมื่อจางเหวินเทาพุ่งมาซ้ำ ๆ
เพื่อน ๆ รอบข้างถึงกับพูดไม่ออก จางเหวินเทานี่มัน…
จางเหวินเทาจำไม่ได้ว่าถูกตีกระเด็นกี่ครั้ง
สายตาเยาะเย้ยของหวังฮ่าวทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวตลก…
เสียงวิจารณ์รอบข้างเหมือนเยาะเย้ยความอ่อนแอของเขา
ซูจิ่งมองลานประลอง กลืนน้ำลาย วันนั้นหวังฮ่าวคงยั้งมือกับเขา
เห็นหวังฮ่าวโจมตีสบาย ๆ ซูจิ่งรู้ หวังฮ่าวไม่ได้จริงจังเลย
ไอ้นี่เป็นนักรบขั้นหลังกำเนิดจริง ๆ เหรอ? มีนักรบที่น่ากลัวขนาดนี้ที่ไหน
“หวังฮ่าว กล้าปลดการกดขั้นไหม ต่อสู้ด้วยพลังที่แท้จริง!” เสียงแหบของจางเหวินเทาดังขึ้นหลังถูกตีกระเด็นอีกครั้ง
ในขั้นเดียวกันสู้หวังฮ่าวไม่ได้ จางเหวินเทายอมรับชะตากรรม
หน้าเขาคงเสียไปหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เสียให้สุด อยากสั่งสอนหวังฮ่าวให้ได้
หลานหลิงมองพี่ชายของตนที่คุกเข่าบนพื้นอย่างน่าสมเพช เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดซึมที่มุมปาก
ทำไม… พี่ชายที่เป็นอัจฉริยะชั้นนำของชั้นเทวะยุทธถึงสู้หวังฮ่าวไม่ได้… หลานหลิงตาเต็มไปด้วยความสับสน
ปลดการกดขั้น? คำพูดจางเหวินเทาดังถึงหูหลานหลิง เขาตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่คือคำพูดของพี่ชายที่หยิ่งผยองของเขา? ร่างหลานหลิงสั่น ความห่างชั้นระหว่างเขากับหวังฮ่าวมากขนาดนี้?
แม้แต่พี่ชายที่เขาเคารพ ต่อหน้าหวังฮ่าวก็ได้แค่นี้…
เพื่อนคนอื่น ๆ ระเบิดเสียง
นั่นคือจางเหวินเทา อัจฉริยะชื่อดังของชั้นเทวะยุทธ กล้าขอแบบนี้…
ไม่กดขั้นแล้วสู้กับหวังฮ่าว ถูกตีขนาดนี้ยังกล้ามีหน้ามาขอ…
หลายคนเลิกเชียร์จางเหวินเทา หันมาเชียร์หวังฮ่าว
จางเหวินเทานี่ไร้มารยาทเกิน ไร้ยางอาย…
“เฮียเทาตาแดงแล้ว…” เฉินโซ่วกล่าวข้าง ๆ
ซูจิ่งมองสถานการณ์บนลาน สีหน้าซับซ้อน พยักหน้า
กล้าขออะไรไร้ยางอายแบบนี้ ถ้าไม่ตาแดงแล้วจะอะไร…
“หวังฮ่าวคงไม่ยอม ปลดการกดขั้น นักรบหลังกำเนิดสู้กับนักรบก่อนกำเนิด ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเหรอ?” อู๋หยานกล่าว
เพื่อนชั้นเทวะยุทธคนอื่นพยักหน้า ถ้าหวังฮ่าวไม่เสียสติ คงไม่ยอม
“หน้าเฮียเทาคงเสียหมด…” ซูจิ่งถอนหายใจ
ต่อหน้าคนมากมาย ถูกหวังฮ่าวตีเหมือนตีหมา สบาย ๆหลายครั้ง…
จางเหวินเทาจ้องหวังฮ่าว ดวงตาเหมือนจะกลืนกินเขา!
หวังฮ่าวสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง การกดขั้นไม่ใช่กดขั้นของเขาด้วยหรือ?
ถ้าเขาไม่ควบคุม【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】ในร่าง จางเหวินเทาคงตายไปหลายรอบแล้ว
ไม่กดขั้น… ฮึ…
…
YOU MAY ALSO LIKE
