ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 367 เจ้าจะเอาชีวิตใครทิ้งไว้ที่นี่?

“ใครกัน?” เหยียนเทียนจื้อสังเกตเห็นหญิงสาวที่ปรากฏตัวข้างกายลู่หยาง

เขาจดจ่ออยู่กับการต่อสู้บนท้องฟ้าตลอด ไม่ได้สนใจสถานการณ์ของลู่หยาง เพียงชั่วพริบตาเดียวจู่ๆ ก็มีคนโผล่มาได้อย่างไร?

หลานถิงและไป๋หมิงมีปฏิกิริยาไม่ต่างจากเหยียนเทียนจื้อ ไม่ได้สังเกตเลยว่าลู่หยางเพิ่งใช้มวยเลียนแบบเรียกศิษย์พี่ใหญ่มา

“รักษาการเจ้าสำนัก?” หลานถิงเคยพบศิษย์พี่ใหญ่ตอนตามอาจารย์ไปประชุมที่สำนักเวิ่นเต๋า ตอนนั้นศิษย์พี่ใหญ่ยังดึงเชือกแดงจะให้นางแต่งงานกับลู่หยางด้วย

หลังจากนั้นอาจารย์บอกนางว่า อวี้จือเป็นรักษาการเจ้าสำนักของสำนักเวิ่นเต๋า มีวรยุทธ์สูงส่งลึกล้ำ

ส่วนไป๋หมิงเคยพบอวี้จือในงานแลกเปลี่ยนระหว่างสำนักธาตุทั้งห้าและสำนักเวิ่นเต๋า เขาได้ยินอาจารย์บอกว่าศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเวิ่นเต๋าเป็นที่หนึ่งในรุ่นเดียวกันของสำนักเซียน ห้ามยั่วโทสะ

เหยียนเทียนจื้อไม่รู้จักศิษย์พี่ใหญ่ เขาได้ยินว่าสำนักเวิ่นเต๋าเปลี่ยนเจ้าสำนัก แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าสำนัก

เมิ่งจิ่งโจวยิ้มอย่างมั่นใจ ตอนนี้รู้สึกว่าผู้บำเพ็ญชุดแดงขั้นข้ามพิบัติที่โผล่มากะทันหันไม่ได้น่ากลัวอะไร แม้แต่เขาจะขึ้นไปสู้ก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหา

“ท่านผู้นี้คือศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรา รักษาการเจ้าสำนัก สำนักเวิ่นเต๋า อวี้จือ” เมิ่งจิ่งโจวแนะนำอย่างจริงจัง

“มีนางอยู่ ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน!”

หลานถิงและคนอื่นๆ ไม่ค่อยเข้าใจ

รักษาการเจ้าสำนักสำนักเวิ่นเต๋า วรยุทธ์ก็คงไม่ต่างจากท่านเต๋าปู้ปู้อวี่ กล้าคาดเดาให้มากหน่อยก็แค่ขั้นข้ามพิบัติ

หากศิษย์พี่ใหญ่สำนักเวิ่นเต๋าต่อสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติบนท้องฟ้า พลังกระเพื่อมก็สามารถพลิกภูผากลับทะเล ทำลายทั้งฟ้าดิน จะปลอดภัยได้อย่างไร?

อวี้จือไม่มีท่าทีสนใจผู้คน เงียบๆ มองการต่อสู้บนท้องฟ้า ใบหน้าไร้อารมณ์ มองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่

หลานถิงจู่ๆ ก็พบว่าเซี่ยฉวินที่พูดไม่หยุดปากเงียบไป ร่างกายสั่นไม่หยุด

“ท่านเซี่ย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เซี่ยฉวินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามยิ้ม “ข้า ข้าไม่เป็นไร ดูสิข้าดีใจแค่ไหน ท่านผู้ปกครองแคว้นรอดแล้ว”

อวี้จือหันมามองเซี่ยฉวิน “เจ้ารู้จักข้า?”

เผชิญกับคำถามของอวี้จือ เซี่ยฉวินไม่กล้าไม่ตอบ “ตอนบรรพบุรุษออกจากที่พำนักมาต้อนรับท่านผู้อาวุโสด้วยตนเอง ข้าบังเอิญอยู่ข้างๆ พอดี”

เซี่ยฉวินกลัวไม่ได้ บรรพบุรุษของเขาเป็นบุคคลระดับไหน ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันมีสองสามคนที่เทียบได้ เขาไม่เคยได้ยินว่าบรรพบุรุษออกจากที่พำนัก

ใครจะคิดว่าวันนั้นที่เขาจะไปเข้าเฝ้าบรรพบุรุษ กลับเห็นบรรพบุรุษออกจากที่พำนัก มาต้อนรับท่านผู้อาวุโสสำนักเวิ่นเต๋าที่งดงามจนดูไม่จริงผู้นี้ด้วยตนเอง

น้ำหนักของท่านผู้อาวุโสสำนักเวิ่นเต๋าผู้นี้คงเดาได้

อวี้จือพยักหน้า “เจ้ากับข้าอายุไล่เลี่ยกัน ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านผู้อาวุโส เรียกข้าว่าสหายอวี้จือก็พอ”

เซี่ยฉวินพยักหน้ารับ แต่ไม่กล้าเรียกแบบนั้นจริงๆ

หากให้บรรพบุรุษรู้เรื่องนี้ เกรงว่าเขาคงยากจะออกจากเมืองหลวงได้อย่างมีชีวิต

ลู่หยางได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจ อายุไล่เลี่ยกับศิษย์พี่ใหญ่แต่มีวรยุทธ์ขั้นรวมร่างตอนต้น นั่นไม่ใช่หมายความว่าท่านเซี่ยผู้นี้มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญไม่ต่างจากศิษย์พี่ไต้ปู้ฟานหรือ?

เมิ่งจิ่งโจวเห็นปฏิกิริยาของเซี่ยฉวิน นึกถึงพรสวรรค์ของเซี่ยฉวิน รู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“เจ้าคิดอะไรออก?” ลู่หยางส่งเสียงถาม

“เจ้ารู้แซ่ของราชวงศ์หรือไม่?”

“ข้าจำได้ว่าแซ่เจียง?”

“ถูกต้อง แซ่เจียง แต่เมื่อราชวงศ์ออกไปข้างนอกต้องปิดบังฐานะ มักจะเปลี่ยนแซ่เป็น ‘เซี่ย’”

“เจ้าหมายความว่าท่านเซี่ยเป็นคนของราชวงศ์?”

“มีความเป็นไปได้”

…

บนท้องฟ้า ร่างชุดแดงส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุก ช่วยผู้บำเพ็ญโบราณสองคน ให้พวกเขากินยาลูกกลอน ฟื้นฟูพลัง

“ท่านผู้สูงส่ง” ผู้บำเพ็ญโบราณสองคนเห็นร่างชุดแดง เก็บความหยิ่งยโส ไม่กล้าประมาท

“พวกเจ้าสองคนทำได้ดี ไม่เสียแรงที่ข้าซ่อนพวกเจ้าไว้ในพื้นที่ลับ ทำให้ข้ามีโอกาสได้เห็นพลังชะตาแผ่นดินและเงากระบี่ไท่ซ่างที่เล่าลือกัน”

ด้วยวรยุทธ์ของร่างชุดแดง แค่ดูเงาก็ตัดสินได้หลายอย่างแล้ว

พลังชะตาแผ่นดินและกระบี่ไท่ซ่างจะต้องเป็นอุปสรรคในการกลับมาของราชวงศ์ต้าอวี๋แน่นอน

หากร่างชุดแดงลงมือเอง ผู้ปกครองแคว้นคงแค่ใช้พลังชะตาแผ่นดินอพยพผู้บำเพ็ญด้านล่าง จะใช้พลังชะตาแผ่นดินต่อสู้ที่ไหนกัน

ผู้ปกครองแคว้นใจหายวาบ พลังชะตาแผ่นดินเกี่ยวข้องกับรากฐาน หากให้ผู้บำเพ็ญโบราณรู้วิธีใช้ ก็จะคิดวิธีต่อต้านได้ ถึงตอนนั้นพลังชะตาแผ่นดินที่เคยใช้ได้ทุกที่จะถูกจำกัด พลังลดลงมาก

ส่วนกระบี่ไท่ซ่าง แม้แต่เขาก็ไม่รู้ว่ากระบี่ไท่ซ่างคืออะไรกันแน่ แต่สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญแน่

“ปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้!”

มาถึงจุดนี้ ประมุขหมีและคนอื่นๆ ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว สิ่งเดียวที่ผู้ปกครองแคว้นพึ่งพาได้คือตราประทับในมือ

เขาใช้พลังชะตาแผ่นดินอีกครั้ง พลังชะตาแผ่นดินอันยิ่งใหญ่รวมตัวเป็นกระบี่ไท่ซ่างอีกครั้ง พลังกระบี่พุ่งสูง แสงเจิดจ้าสว่างกว่าดวงอาทิตย์ ราวกับการแยกฟ้าแยกดิน

ร่างชุดแดงหัวเราะเย็นชา คิดว่าผู้ปกครองแคว้นทำเปล่าประโยชน์ เขาสามารถทำให้ร่างกายเป็นภาพลวงชั่วคราว การโจมตีทั้งหมดไม่อาจถูกตัวเขา พลังต่อสู้ของเขาในระดับเดียวกันไม่นับว่าแข็งแกร่ง แต่ไม่มีใครทำร้ายเขาได้

เงากระบี่ไท่ซ่างฟันลงมา หน้าอกร่างชุดแดงมีรอยแผล ผิวหนังฉีกขาด เผยให้เห็นกระดูกขาว

“อะไรกัน?!” ร่างชุดแดงตกใจ ความสามารถทำให้ร่างเป็นภาพลวงของเขาเป็นส่วนหนึ่งของกฎเกณฑ์ ไม่เคยพลาด ประมาทจนถูกเงากระบี่ไท่ซ่างฟันบาดเจ็บ เสียพลังมาก

“สมแล้วที่ท่านอาจารย์หลวงสั่งให้ข้าระวังเงากระบี่ไท่ซ่างอย่างยิ่ง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ กระบี่ไท่ซ่างมีความสามารถทำให้กฎเกณฑ์หายไปชั่วคราว!”

แกร๊ก

เสียงแหลมดังขึ้น ร่างชุดแดงพบว่าหยกที่แขวนอยู่หลังคอแตก นี่เป็นวัตถุวิเศษแทนชีวิต นั่นหมายความว่าเงากระบี่ไท่ซ่างเมื่อครู่ได้ฆ่าเขาไปครั้งหนึ่งแล้ว!

ร่างชุดแดงโกรธจนหัวเราะ “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดหน้าศึกกับต้าเซี่ย ข้าตั้งใจจะไว้ชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับอยากตาย ทำร้ายร่างกายข้า งั้นเจ้าก็ตายพร้อมผู้บำเพ็ญด้านล่างเถอะ!”

พร้อมกับเสียงพูดของร่างชุดแดง เขาเลิกเล่นสนุก อากาศเต็มไปด้วยความตายที่บรรยายไม่ถูก แม้แต่การหายใจก็ยากลำบาก

ดอกไม้งดงามผุดขึ้นจากเท้าเขา ชั่วพริบตาก็เต็มท้องฟ้า เขากำมือแน่น ดอกไม้เหี่ยวเฉา จุดสว่างลอยออกจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา รวมตัวในมือเขาเป็นแส้ยาว

เพียะ—

เขาสะบัดแส้เป็นลวดลาย พื้นที่แตกออก

ผู้ปกครองแคว้นสีหน้าเปลี่ยน นี่คือวัตถุวิเศษที่สามารถทำลายพื้นที่ได้ แม้เขาจะรับไหว แต่ผู้บำเพ็ญด้านล่างไม่มีทางรับการโจมตีครั้งนี้ได้แน่

ผู้บำเพ็ญโบราณสองคนอยู่ใกล้ร่างชุดแดงที่สุด ตัวสั่นด้วยความกลัว พวกเขารู้ว่าเมื่อท่านผู้สูงส่งผู้นี้โกรธจะน่ากลัวเพียงใด ในยุคต้าอวี๋ ต้องสังหารคนทั้งเมืองหลายเมืองถึงจะระงับความโกรธของเขาได้ จึงได้ฉายาว่า “ภัยพิบัติชุดแดง”!

“พวกเจ้าล้วนต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”

ร่างชุดแดงคำราม แส้ยาวมาพร้อมสายฟ้า พื้นที่ทั้งหมดสั่นสะเทือน ราวกับจะพังทลาย

ผู้บำเพ็ญด้านล่างอดรู้สึกสิ้นหวังไม่ได้ ใจพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและหวาดหวั่น พลังทำลายล้างเกินจินตนาการของพวกเขาทั้งหมด

ร่างชุดแดงหัวเราะไม่หยุด ใช้แรงฟาดแส้

“หืม?”

เขายกมือฟาดแส้ แต่กลับพบว่าแขนไม่ว่าอย่างไรก็ลดลงไม่ได้

“ไม่ถูก ไม่ใช่แค่แขน!”

เขาตกใจพบว่าทั้งร่างขยับไม่ได้

“กักขังพื้นที่!”

เขาเชี่ยวชาญเรื่องแส้ แส้ของเขาเป็นวัตถุวิเศษที่ฉีกพื้นที่ได้ จะถูกคนใช้การกักขังพื้นที่หยุดได้อย่างไร!

เมื่อไหร่กัน!

ร่างงามปรากฏตรงหน้าเขา เย็นชาดั่งน้ำแข็ง นางค่อยๆ เอ่ยปาก ดวงตางามไร้ความรู้สึก

“เจ้าจะเอาชีวิตใครทิ้งไว้ที่นี่?”