ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 512 เป้าหมายในการบรรลุธรรมในวิถีกระบี่

“เมื่อท่ากระบี่ของเจ้ามีพลังถึงเพียงนี้ แสดงว่าเจ้าต้องมีความ
เข้าใจเบื้องต้นในวิถีกระบี่แล้ว หากต้องการเข้าใจวิถีกระบี่ให้ดียิ่งขึ้น
บรรลุธรรมในวิถีกระบี่ เจ้าจำเป็นต้องเข้าใจแก่นแท้ของวิถีกระบี่”
“สิ่งที่เรียกว่าวิถีกระบี่ คือหลักการอันลึกซึ้งที่แฝงอยู่ในกระบี่”
“ส่วนหลักการลึกซึ้งในกระบี่คืออะไร เราค่อยพูดกันทีหลัง”
“เจ้าเคยคิดไหมว่าทำไมรากฐานของเจ้าถึงเรียกว่ารากฐานกระบี่
เมื่อมีรากฐานกระบี่ แล้วจะมีรากฐานดาบ รากฐานทวน รากฐาน
กระบอง หรือง่ายๆ คือรากฐานอาวุธหรือไม่?”
ลู่หยางส่ายหน้า เขาไม่เคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อน เขาเพียงแต่
รู้สึกว่าการใช้กระบี่เป็นเรื่องธรรมชาติ ราวกับเกิดมาพร้อมกับวาสนา
กับกระบี่
“รากฐานกระบี่แปรจากรากฐานทองมา จุดเด่นของรากฐานทอง
คือควบคุมแร่ธาตุและมีพลังโจมตีสูง รากฐานกระบี่สละความสามารถ
ในการควบคุมแร่ธาตุ แปรเปลี่ยนด้านพลังโจมตีไปสู่ขีดสุด”
“สิ่งที่เรียกว่ารากฐานกระบี่ ไม่ได้หมายความว่าเจ้าเกิดมาพร้อม
วาสนากับกระบี่ แต่หมายถึงการที่เจ้าสามารถใช้วิธีโจมตีที่ทรงพลัง
ที่สุด วิธีโจมตีที่ทรงพลังที่สุดคืออาวุธ และอาวุธที่ดีที่สุดคือกระบี่”

“เพียงการใช้กระบี่เท่านั้นที่จะแสดงพลังของรากฐานได้อย่าง
สมบูรณ์”
ลู่หยางยังสงสัย: “แต่ตอนข้าใช้เวทมนตร์ พลังก็ใกล้เคียงกับ
ตอนใช้กระบี่นี่ขอรับ”
หากรากฐานกระบี่สามารถแสดงพลังโจมตีได้สูงสุด วิถีกระบี่ควร
จะทรงพลังที่สุดมิใช่หรือ?
ท่านเต๋าปู้อวี่เห็นสีหน้างุนงงของลู่หยาง จึงครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “นี่
ตรงกับคำพูดโบราณประโยคหนึ่ง”
“ประโยคไหน?”
“อัจฉริยะไม่อธิบายเหตุผล”
“ประสบการณ์ล้วนเป็นบทสรุปจากคนรุ่นก่อน แต่คนรุ่นก่อนก็
ไม่ได้เห็นทุกสิ่ง เช่น คนรุ่นก่อนไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน”
“อีกอย่าง พูดว่ารากฐานกระบี่แข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่จริงเสียทีเดียว
เจ้าดูเซียนทั้งสี่ยุคโบราณสิ มีใครใช้กระบี่บ้าง? หากรากฐานกระบี่
แข็งแกร่งที่สุด ทำไมไม่มีใครบรรลุเป็นเซียน?”
ลู่หยางคิดในใจว่าจริงๆ แล้ว มีคนหนึ่งที่มีโอกาสบรรลุเป็นเซียน
ได้ แต่ใช้วิชาคนกระบี่เป็นหนึ่งเก่งเกินไป จนกลายเป็นกระบี่ ความ
ฝันที่จะบรรลุเป็นเซียนเลยพังทลาย

ในขั้นข้ามพิบัติยังเป็นที่เรียกจากเซียนอมตะว่า “คู่ต่อสู้ที่น่า
กลัว” เห็นได้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด
คนก่อนหน้านี้ที่เซียนอมตะเรียกว่าคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวคือยอดฝีมือที่
ฝึกจนวิชาคำพูดเป็นกฎกลายเป็นทักษะแบบติดตัว
อีกอย่าง ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเซียนใช้กระบี่ เซียนฉี่หลินก็มักใช้กระบี่
กระบี่เมิ่งเยว่ของลู่หยางก็เป็นกระบี่ของเซียนฉี่หลินที่สร้างขึ้นใหม่
“การบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ จำเป็นต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน
หยางน้อย อาจารย์ถามเจ้าหน่อย เจ้าบรรลุธรรมในวิถีกระบี่เพื่อ
อะไร?”
เมื่อถูกถามคำถามนี้ ลู่หยางเงียบไปนาน ตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญ
ตั้งแต่เริ่มใช้กระบี่ เขาไม่เคยคิดว่าเป้าหมายคืออะไร
เขาเพียงแค่แค่ไหลไปตามกระแส บำเพ็ญโดยไร้จุดหมาย
เขาค่อยๆ หลับตาลง ราวกับอยู่ในห้วงมหาสมุทรแห่งความทรง
จำ หวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญ:
เริ่มเข้าสำนัก ได้รู้จักเพื่อนมากมาย แม้จะมีการหลอกลวงกัน
บ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงการหยอกล้อฉันมิตร เมื่อตนประสบปัญหาก็
ขอความช่วยเหลือจากศิษย์พี่ศิษย์น้อง พวกเขาก็ยินดีช่วยเหลือ
ตอบคำถาม ศิษย์พี่ใหญ่สอนตน วางรากฐานที่แข็งแกร่งให้ตน ศิษย์
พี่ใหญ่แม้จะพูดน้อย แต่ลู่หยางรู้สึกได้ถึงความเอาใจใส่ของศิษย์พี่
ใหญ่…

ลู่หยางลืมตาขึ้น มองตรงไปยังดวงตาของท่านเต๋าปู้อวี่ สายตา
มุ่งมั่น บอกคำตอบจากใจ
“การบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ เพื่อการคุ้มครอง!”
เขาต้องการคุ้มครองสิ่งดีงามทั้งหมดนี้!
ท่านเต๋าปู้อวี่ทุบศีรษะลู่หยางทีหนึ่ง
“คุ้มครองบ้าอะไร มีใครต้องการให้เจ้าคุ้มครอง? อาจารย์หรือ?
หรืออวี้จือน้อย?”
ลู่หยาง: “……”
เขาคิดว่าอาจารย์พูดถูก เมิ่งจิ่งโจวและคนอื่นๆ ล้วนเป็นอัจฉริยะ
ผู้ยิ่งใหญ่ พี่น้องร่วมสำนักล้วนมีวิชาร้ายกาจ แข็งแกร่งกว่าเขา เวลา
เขาออกไปข้างนอกยังต้องอาศัยพี่น้องร่วมสำนักช่วยยืนยันตัวตน
ส่วนศิษย์พี่ใหญ่ไม่ต้องพูดถึง
รวมถึงอาจารย์ด้วย ศัตรูของอาจารย์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะรับมือ
ได้ ไม่ต้องการคุ้มครองหรือ?
“คิดเรื่องแบบนี้ไปทำไม ที่อาจารย์พูดมาเปล่าประโยชน์หมด
กระบี่เป็นอาวุธที่มีพลังโจมตีสูงสุด เป้าหมายของการบรรลุธรรมใน
วิถีกระบี่ย่อมเป็นการแสวงหาการโจมตีที่สมบูรณ์แบบ!”
ลู่หยางพยักหน้ารับอย่างซื่อตรง ยอมรับว่าตนคิดมากเกินไป

“ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ต้องบริสุทธิ์ ยิ่งบริสุทธิ์เพียงใด ก็ยิ่งบรรลุ
ธรรมในวิถีกระบี่ได้ดีเพียงนั้น!”
“คำว่ากระบี่เดียวทำลายสรรพวิชา ก็บอกถึงวิธีบรรลุธรรมในวิถี
กระบี่!”
“อีกอย่าง วิชาทะลวงที่เจ้าใช้ ทำไมถึงทรงพลังที่สุดในบรรดา
วิชาทั้งหมด ก็เพราะตัวอักษรทะลวงสะท้อนถึงเป้าหมายของวิถี
กระบี่!”
ลู่หยางนึกถึงกระบวนการที่ตนบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ ก็จริงดังว่า
ตอนที่เขาบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ไม่ได้คิดเรื่องอื่น แค่คิดว่าจะใช้วิถี
กระบี่เพื่อเพิ่มพลัง
กลายเป็นว่าบังเอิญตรงกับวิธีบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ขั้นสูงสุด
พูดว่าบังเอิญ แต่ลู่หยางก็คาดการณ์ไว้บ้างแล้ว ดูได้จาก
ปฏิกิริยาของเซียนอมตะ ตอนที่เขาบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ เซียน
อมตะไม่ได้ชี้ข้อผิดพลาดหรือแก้ไขวิธีบรรลุธรรม แสดงว่าเขาทำ
ถูกต้องแล้ว
ลู่หยางไม่รู้ว่า ในขณะที่เขาตั้งใจฟังอาจารย์บรรยาย เซียนอมตะ
ในพื้นที่จิตวิญญาณก็ฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้ารัวๆ ได้รับความรู้
มากมาย

“ที่แท้วิถีกระบี่ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” เซียนอมตะเข้าใจแจ่มแจ้ง ใน
ยุคโบราณมีผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่น้อยมาก นอกจากผู้ทรงภูมิแห่งพิณ
และกระบี่แล้ว นางไม่เคยพบผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่คนอื่นเลย
เซียนอมตะรู้สึกว่าการมีทองคำขาวแบบนี้ดีจริงๆ ตั้งแต่นางฟื้น
คืนชีพ นางก็พักผ่อนเฉยๆ ไม่ทำอะไร การได้ติดตามทองคำขาวทำ
ให้ได้เห็นเรื่องสนุกๆ ในวงการบำเพ็ญยุคปัจจุบัน ทองคำขาวไม่เพียง
ช่วยทำเรื่องต่างๆ ให้ ที่สำคัญกว่านั้นคือเมื่อเขาได้รับโอกาสดีๆ นาง
ก็จะได้รับผลพลอยได้ด้วย
นับว่าต่างฝ่ายต่างได้รับประโยชน์
ได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ ลู่หยางรู้สึกเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
การบำเพ็ญที่ผ่านมาราวกับมีม่านบางๆ คลุมไว้ วันนี้ท่านเต๋าปู้อวี่
เปิดม่านนั้นด้วยมือเดียว สมองพลันกระจ่างแจ้ง
เขานั่งขัดสมาธิ ลองบรรลุธรรมในวิถีกระบี่ตามที่ท่านเต๋าปู้อวี่
สอน
“แสวงหาการโจมตีที่สมบูรณ์แบบ…”
ท่านเต๋าปู้อวี่สัมผัสได้ถึงกระแสพลังวิถีกระบี่ที่เกิดจากการนั่ง
สมาธิของลู่หยาง จึงพยักหน้าเบาๆ พรสวรรค์การบรรลุธรรมในวิถี
กระบี่ของศิษย์น้อยช่างน่าประหลาดใจ
เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ควรจะไปได้แล้ว

แต่เดิมเขาเพียงผ่านมาและแวะกลับมาดูสำนัก หลังจากถ่ายทอด
แก่นแท้ของวิถีกระบี่ให้ลู่หยางแล้ว การเดินทางครั้งนี้ก็นับว่าสมบูรณ์
เขาสะบัดแส้ขนวัว เดินออกจากสำนัก
ในจังหวะที่เขาเดินออกจากสำนัก เขาเห็นขบวนผู้ขอแต่งงาน
นับไม่ถ้วนปิดกั้นประตูสำนัก ขบวนขอแต่งงานเห็นท่านเต๋าปู้อวี่ มุม
ปากปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาดและตื่นเต้น
“ข่าวไม่ผิด เจ้าบ้านี่กลับสำนักเวิ่นเต๋าจริงๆ!”
“โจรเฒ่าปู้อวี่ ในที่สุดก็โผล่ออกมาสักที!”
ท่านเต๋าปู้อวี่รู้สึกขนลุกซู่ ทันใดนั้นการโจมตีมากมายก็ถาโถม
เข้าใส่
“ฝ่ามือพิกุลขอทาน!” ฝ่ามือสีเขียวมรกตตกลงมาจากท้องฟ้า
ใหญ่กว่าขุนเขา หนักเกินคาดคิด
“วิชามารแยกร่าง!” ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งมีพลังมารสีดำรอบกาย
พลังสู้พุ่งทะยาน กระหายการต่อสู้
“วิชาทำลายสรรพอาวุธ!”
“พิธีปรุงหุบเขา!”
“ฟ้าร้องฟ้าผ่า!”
ตูม——ตูม——ตูม——

การโจมตีหลากหลายและตื่นตา ทำให้พื้นแผ่นดินสั่นสะเทือน
ขุนเขาโยกเยก ห้วงอวกาศสั่นไหว
ท่านเต๋าปู้อวี่ถอยกลับเข้าสำนักเงียบๆ
การออกไปบำเพ็ญในโลกภายนอกไม่รีบร้อนภายในชั่วโมงสอง
ชั่วโมงหรอก