ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 519 ดูข้าช่วยสารภาพรักให้!

หญิงซักผ้าไม่เต็มใจต่อสู้กับพวกลู่หยางทั้งสาม แต่ไม่ได้
หมายความว่านางไม่สามารถสู้ได้!
คิดจะมาเอาชนะข้า? คิดว่าข้าเป็นตุ๊กตาดินหรืออย่างไร!?
ม้วนภาพลอยขึ้นในอากาศ น ้าไหลพรั่งพรูออกจากภาพวาด
ราวกับสายน ้าตกไหลโถมลงมา เต็มห้องลับในพริบตา
ลู่หยางเห็นเช่นนั้น คว้าคอเสื้อคุณชายสกุลซ่งวิ่งออกไปทันที
ตัวเขาไม่เป็นไร แต่คุณชายสกุลซ่งเป็นคนธรรมดา หากติดอยู่ใน
ห้องลับ ไม่ถึงหนึ่งอึดใจก็จมน ้าตาย
สี่คนเพิ่งกลับขึ้นมาถึงพื้น ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น ห้องเล็กที่ตั้งอยู่
เหนือห้องลับถูกทะลวง น ้าจากม้วนภาพพวยพุ่งขึ้นมาราวกับตาน ้าพุ
ไหลทะลักขึ้นสูง หญิงซักผ้ายืนอยู่เหนือน ้าพุ มองลงมาที่ลู่หยางจาก
ที่สูง
ลู่หยางริมฝีปากบังเอิญสัมผัสกับหยดน ้า เขาราวกับค้นพบ
ความลับอันน่าตื่นตะลึง
“นี่คือ…น ้าจืด!”
เถาเหยาเยี่ย “?”
หลานถิง “?”

ศิษย์พี่ลู่หยางกำลังพูดอะไร?
ยังลิ้มลองชิมน ้าด้วย และยังรู้สึกแปลกใจที่เป็นน ้าจืด? น ้าจืด
ไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?
รู้สึกถึงสายตาของศิษย์น้องทั้งสอง ลู่หยางกระแอมกลบเกลื่อน
ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากเหตุการณ์ผีน ้าที่เมืองฮั่นสุ่ย ลู่หยางเกิดนิสัยตรวจสอบ
ว่าคู่ต่อสู้ใช้น ้าจืดหรือน ้าเค็ม
หญิงซักผ้าสะบัดแขนเสื้อ น ้าพุแยกเป็นสามสาย กลายเป็นงูน ้า
สามตัว พุ่งเข้าหาทั้งสาม
ลู่หยางไม่หวั่นแม้แต่น้อย กระบี่ชิงเฟิงพุ่งออกจากฝัก คมกระบี่
แผ่กระจายเต็มท้องฟ้า กระบี่ฟันงูน ้า ปกติงูน ้าสามารถแยกเป็นสอง
ได้ แต่คมกระบี่นี้แฝงไปด้วยกระบี่เล็กๆ นับไม่ถ้วน คอยทิ่มแทงหยด
น ้า ไม่ให้โอกาสรวมตัวเป็นงูน ้าใหม่
เถาเหยาเยี่ยกางร่มพันภาพ หน้าร่มสีแดงสดราวกับโล่ งูน ้าพุ่ง
ชนเข้าใส่ แตกกระจายทันที
ผ้าคาดเอวที่พันรอบเอวหลานถิงพลิ้วไหว ยืดยาวออกไปเรื่อยๆ
รัดงูน ้าเอาไว้ งูน ้าดิ้นพราดบนพื้น แผ่นดินสั่นสะเทือน พยายามดิ้น
ให้หลุดจากพันธนาการของผ้าคาดเอว

“ดี ดี ดี ข้าประเมินพวกเจ้าต ่าไปจริงๆ!” หญิงซักผ้าตกใจ การ
โจมตีโดยไม่ตั้งตัวนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดทั่วไปเจอก็
ยังเสียเปรียบ ไม่คิดว่าจะถูกเด็กทั้งสามคนนี้ป้องกันได้
“แยก!”
เพียงคำสั่งเดียว งูน ้าสามตัวเหมือนหิมะที่ละลายในฤดูร้อน
กระจายเป็นหยดน ้าเต็มพื้น แล้วรวมตัวอีกครั้ง กลายเป็นน ้าตกสูง
เจ็ดแปดจั้ง
น ้าตกไหลลงมา ท่วมทั้งสามคน
“เก็บ!”
พร้อมกับที่หญิงซักผ้าร้องเก็บ พวกลู่หยางทั้งสามคน น ้าจาก
ม้วนภาพ และหญิงซักผ้าต่างหายวับไป เหลือเพียงคุณชายสกุลซ่งที่
ยืนงงอยู่กับที่ และม้วนภาพที่ตกอยู่บนพื้น
“นี่คือโลกในภาพวาด?” ลู่หยางก้มมองมือตัวเอง ไร้ผิวหนัง ไร้
กระดูก ไร้เลือด เห็นเพียงสีขาวดำ สมจริงน่าทึ่ง
เขากลายเป็นคนในภาพวาด ทั้งตัวกลายเป็นภาพวาดพู่กันหมึก
จีน
“ไม่เห็นน้องเถากับน้องหลานถิง ถูกแยกจากกันหรือ? หญิงซัก
ผ้าคนนั้นเจ้าความคิดอยู่”

วิธีนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอ ตอนที่เขาถูกพี่ๆ และศิษย์พี่รุมซ้อม
ศิษย์พี่หญิงที่ชำนาญทางวิถีภาพวาดคนหนึ่งก็เคยใช้กลวิธีนี้กับเขา
วิธีแก้กลวิธีนี้ง่ายมาก เอาชนะผู้ใช้กลวิธี ก็สามารถออกจาก
สภาพภาพวาดพู่กันหมึกได้
แน่นอน หากผู้ใช้กลวิธีเอาชนะลู่หยาง ลู่หยางก็สามารถออก
จากสภาพภาพวาดพู่กันหมึกได้เช่นกัน ส่วนทำไมลู่หยางถึงรู้ ก็ไม่
จำเป็นต้องพูดให้มากความ
……
“นี่คือในภาพวาด?”
หลานถิงสำรวจสภาพโดยรอบ ไม่นานก็ตัดสินใจได้
หญิงซักผ้าปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ทำให้หลานถิง
ระวังตัว
หญิงซักผ้ายกมือห้ามหลานถิง “อย่าเพิ่งลงมือ ข้าไม่มีเจตนา
ร้าย”
“เด็กน้อย เจ้ามีความปรารถนาอะไร ข้าช่วยให้เป็นจริงได้ แลก
กับการที่เจ้าไว้ชีวิตข้าหนึ่งคราว”
จากการต่อสู้เมื่อครู่ หญิงซักผ้ารู้สึกว่าการสู้หนึ่งต่อสามเป็นไป
ไม่ได้ สู้แยกเอาชนะทีละคนดีกว่า

ความปรารถนากับค่าตอบแทนคือกฎสวรรค์ที่ผู้ผลิตม้วนภาพ
ฝากไว้ แม้แต่หญิงซักผ้าเองก็ต้องทำตาม
หากสัญญาแล้วทำให้ความปรารถนาเป็นจริงไม่ได้ จะถูกลงโทษ
ในทางกลับกัน หากสามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้
พลังต่อสู้ของนางจะยกระดับขึ้นอีกขั้น
“ความปรารถนาอะไรก็ได้หรือ?” หลานถิงยังคงระแวดระวังมอง
อีกฝ่าย
“เจ้าว่ามา ตราบใดที่ข้าทำได้”
หลานถิงพูดลองเชิง แก้มแดงเรื่อ “เช่น สารภาพรักกับศิษย์พี่ลู่
หยาง ให้ศิษย์พี่ลู่หยางตอบรับข้า?”
หญิงซักผ้าสำรวจหลานถิงตั้งแต่หัวจดเท้า เห็นอีกฝ่ายหน้าตา
งดงาม รูปร่างดี ผู้ชายล้วนชอบสาวแบบนี้
“เรื่องนี้ไม่ยาก”
หญิงซักผ้าเปลี่ยนร่างเป็นหลานถิง “ดูข้าช่วยสารภาพรักให้!”
เหตุการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นกับเถาเหยาเยี่ยเช่นกัน หญิงซักผ้า
งงงวยเหลือเกิน ไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญหนุ่มคนนั้นมีเสน่ห์อะไรถึงทำ
ให้สาวงามสองคนนี้หลงใหลเพียงนี้
……
“ศิษย์พี่ลู่หยาง ในที่สุดก็พบท่านแล้ว”

หญิงซักผ้าแยกร่างเป็นสอง เปลี่ยนเป็นรูปร่างของหลานถิงและ
เถาเหยาเยี่ย ทำท่าทางหวาดกลัวพลางวิ่งเข้าหาลู่หยาง
สองร่างโถมเข้าใส่ลู่หยาง ทำให้เขางุนงงไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เขาไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน
“เถาเหยาเยี่ย” น ้าตาคลอหน่วย แก้มชมพูดั่งดอกท้อ ซบอกลู่
หยางมองขึ้นไปด้วยสายตาเย้ายวน “ศิษย์พี่ลู่หยาง ที่จริงแล้วข้ามา
ตลอด……”
“หลานถิง” รีบพูดแทรกอย่างร้อนรน “ที่จริงน้องหญิงก็……”
ลู่หยางยกมือขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของทั้งสอง “ศิษย์น้องทั้งสอง
ศิษย์พี่เข้าใจความรู้สึกของพวกเจ้า แต่พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง
กัน ไม่ควรกระทำเช่นนี้ เป็นการผิดศีลธรรม ผู้คนจะมองพวกเรา
อย่างไร?”
“เถาเหยาเยี่ย” มีความมุ่งมั่นในสายตา “ศิษย์พี่ ข้าไม่กลัว
สายตาของผู้คน!”
“หลานถิง” กล่าวเสริมอย่างร้อนรน “ใช่แล้วศิษย์พี่ สายตาของ
ผู้คนมิอาจทำอะไรพวกเราได้ พวกเราใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง จำเป็นด้วย
หรือที่ต้องสนใจสายตาของผู้คน สายตาผู้คนเอาแน่เอานอนได้
หรือ?”

ลู่หยางยิ่งอึดอัด รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม “แต่วิทยายุทธ์ของข้า
ยังไม่พอ ประสบการณ์ยังน้อย เกรงว่าจะไม่ใช่อย่างที่ศิษย์น้องทั้งสอง
คิดว่าสมบูรณ์แบบ”
“ไม่เป็นไรศิษย์พี่ ไม่สมบูรณ์แบบก็ยังดี”
“ใช่แล้วๆ ที่ไหนมีคนสมบูรณ์แบบ?”
ลู่หยางส่ายหน้า “ไม่ได้ แม้ข้าจะตอบรับพวกเจ้า ผู้อาวุโสที่หก
และประมุขหลัวจะยอมให้มีเรื่องประหลาดเช่นนี้หรือ?”
“พวกนางจะต้องยอมแน่นอน!”
ลู่หยางคิดว่าพูดอ้อมๆ มาพอแล้ว เห็นศิษย์น้องทั้งสองมีท่าที
หนักแน่นเช่นนี้ จึงต้องพูดตรงๆ “แต่พวกเจ้าล้วนมีร่างเซียน ข้าเป็น
รากฐานกระบี่ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร่างเซียนเลย พวกเจ้ามาเป็นศิษย์ข้า
ข้าก็สอนอะไรพวกเจ้าไม่ได้นะ”
“เป็นศิษย์ท่าน?”
“ใช่สิ พวกเจ้าไม่ได้คิดว่าข้าแสดงฝีมือในรอบชิงชนะเลิศ
กลายเป็นอันดับหนึ่งของขั้นแก่นทองคำตอนกลาง จึงอยากเป็นศิษย์
ข้าหรอกหรือ?”
ลู่หยางผ่านชีวิตมาสองโลก ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องชายหญิง
ไม่เข้าใจการกระทำต่างๆ ของผู้หญิงนัก เรื่องเช่นนี้แก่นทองอมตะ
ช่วยอะไรไม่ได้

แต่เขามีเซียนอมตะเป็นไม้เด็ด เซียนอมตะบอกตั้งแต่ตอนฟื้นคืน
ชีพว่า ในฐานะสตรี นางเข้าใจความคิดของผู้หญิงดีที่สุด สามารถ
ช่วยลู่หยางให้จีบหญิงที่เขาชอบได้
แม้เซียนอมตะจะไม่เชื่อถือได้ในเรื่องอื่น แต่เรื่องเช่นนี้ต้องเข้าใจ
ดีกว่าเขาแน่นอน
หญิงซักผ้า “……”
สารภาพรักล้มเหลว ไม่สามารถทำตามสัญญา หญิงซักผ้าพลัง
เหือดหาย ไม่อาจรักษาสภาพม้วนภาพได้อีกต่อไป จึงพ่นทั้งสามคน
ออกมา
นางมองลู่หยาง เหมือนเจอศัตรูร้ายกาจ “ข้าประเมินเจ้าต ่า
เกินไป เจ้าถึงกับเข้าใจกฎสวรรค์ของข้าแล้ว!”
ลู่หยางงุนงง ไม่เข้าใจว่าหญิงซักผ้าพูดอะไร
แล้วทำไมอยู่ๆ ตัวเองถึงหลุดออกมาได้?
ไม่ใช่ต้องเอาชนะผู้ใช้กลวิธีก่อนหรือ?