ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 613 ไร้คู่ต่อกรในขั้นแก่นทอง

ฉับ——
กระบี่เหยาอวงกวาดผ่าน ปีกข้างหนึ่งของโจวหยุนอู๋ถูกตัดขาด
ร่วงลงพื้น เลือดไหลทะลัก!
“ฮึก ฮึก ฮึก——” โจวหยุนอู๋ตาแดงก ่า ใบหน้าหล่อเหลาบิด
เบี้ยวไปบ้าง หลังจากการปะทะกันหลายร้อยรอบ เขาเข้าใจอย่างถ่อง
แท้แล้วว่า เพียงอาศัยกำลังของตัวเอง เขาไม่มีทางต่อกรกับอีกฝ่าย
ได้
หากเป็นเช่นนี้ ก็ได้แต่ใช้โลหิตที่อาจารย์ประทานให้แล้ว
โจวหยุนอู๋แกล้งเช็ดเลือดที่มุมปาก แอบกลืนหยดโลหิตหนึ่งหยด
นี่คือโลหิตของโจวเทียน ล ้าค่ายิ่ง สามารถให้โจวหยุนอู๋ในขั้น
แก่นทองใช้พลังในระดับทารกแรกกำเนิดได้!
พลังมหาศาลพุ่งทะลักจากร่างกาย บาดแผลที่ถูกคมกระบี่เชือด
เฉือนส่งเสียงซู่ซ่า ประสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว แม้แต่ปีกก็งอก
ออกมาใหม่อีกข้าง
“มาอีก!”
โจวหยุนอู๋โจมตีก่อน พุ่งเข้าหาลู่หยาง
“ฝีเท้าเหยียบฟ้า!”

ลู่หยางไม่คาดคิดว่าโจวหยุนอู๋จะโจมตีรุนแรงเช่นนี้ ยกกระบี่
เหยาอวงขวางไว้ตรงหน้าอก รับการโจมตีครั้งนี้ ถอยหลังหลายก้าว
เพื่อลดแรงปะทะ
ทั้งสองต่อสู้กันอีกครั้ง ต่างจากเดิม คราวนี้ลู่หยางรู้สึกชัดเจน
ว่าโจวหยุนอู๋แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
ลู่หยางนึกถึงรอบชิงชนะเลิศที่แคว้นต้าเซี่ยจัดขึ้น หากฝ่ายตรง
ข้ามทำผิดกติกา ยังสามารถแจ้งกรรมการให้ปรับแพ้อีกฝ่าย แต่ครั้ง
นี้ไม่ได้ กรรมการเป็นคนของอีกฝั่ง การประท้วงย่อมไร้ผล
การโจมตีทุกครั้งของโจวหยุนอู๋หนักหน่วงรุนแรง ลู่หยางเปลี่ยน
จากรุกเป็นรับ คอยแก้เกมการโจมตีอันดุดันของโจวหยุนอู๋
อักษรป้องกัน
นี่เป็นท่ากระบี่ที่ลู่หยางแทบไม่เคยใช้ ลู่หยางเชื่อมั่นว่าการ
ป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี แต่ครั้งนี้สถานการณ์พิเศษ หากไม่ใช้
ทั้งร่างและกระบี่พร้อมกัน การปะทะกับโจวหยุนอู๋ตอนนี้เป็นการหา
เรื่องเจ็บตัว
โจวหยุนอู๋เหยียบฟ้า กระโดดสูง สี่ขาหลังสะสมพลัง ขาหน้าพุ่ง
ฟาดใส่ลู่หยาง
ลู่หยางคาดการณ์ล่วงหน้า หลบทัน โจวหยุนอู๋เหยียบพลาด

โจวหยุนอู๋พลิกตัวกลางอากาศ เปลี่ยนทิศทาง พุ่งชนใส่ลู่หยา
งอีกครั้ง
เคล้ง
กระบี่เหยาอวงถูกกระแทกกระเด็น ตกไปอยู่ไกล
“ไม่มีกระบี่แล้ว ข้าอยากดูว่าเจ้าจะสู้อย่างไร!” โจวหยุนอู๋หัวเราะ
เยาะ คิดว่าชัยชนะอยู่ในมือ
โจวเทียนโล่งอก แม้จะมีอุปสรรคบ้าง ขอเพียงชนะก็พอใจแล้ว
ชินเฟิงและคนอื่นๆ โห่ร้องด้วยความยินดี ได้เห็นความพ่ายแพ้
ของรองประมุขลู่เสียที
“ข้าคิดว่าคนแซ่ลู่นี่จะมีฝีมืออะไร ที่แท้ก็เพียงเท่านี้”
“เมื่อครู่ข้ายังเป็นห่วงพี่ชายหยุนอู๋อยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าข้าตาไม่
ถึงแล้ว”
“ใช่ๆ พี่ชายหยุนอู๋จะแพ้ได้อย่างไรกัน?”
ลู่หยางมองกระบี่เหยาอวงที่ถูกกระแทกกระเด็น ขมวดคิ้ว
เล็กน้อยพลางเกาศีรษะด้วยความลำบากใจ
ไปเก็บคงเป็นไปไม่ได้ โจวหยุนอู๋ไม่มีทางให้โอกาสนี้
เอากระบี่จากอีกหกเล่มมาต่อสู้แบบประวิงเวลาดีหรือไม่?
ช่างเถอะ ทำตามที่แก่นทองอมตะบอกดีกว่า

ลู่หยางถอนหายใจ ยอมรับว่าวิธีการของแก่นทองอมตะดีกว่า
เขาล้วงยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่ง กลืนเข้าไป กระแสอุ่นๆ
รวมตัวที่ตันเถียน
……
ผู้อาวุโสที่เจ็ดนั่งอยู่ด้านล่างเบิกตากว้าง “ยาลูกกลอนนี้…”
“ลุงเจ็ดรู้จักหรือ?” ผู้อาวุโสที่ห้าส่งเสียงสื่อจิตถาม
“นี่คือยาฮวนชุนฟั่นหยางตันที่ข้าปรุงให้ลู่หยาง”
“ฟังชื่อแล้วเหมือนยาฟื้นฟูพลังวิเศษ”
“ก็คือยาฟื้นฟูพลังวิเศษนี่แหละ เจ้าหนูนั่นมีท่าหนึ่ง ใช้แล้วจะไร้
คู่แข่งในระดับเดียวกันอย่างแท้จริง แม้แต่ข้าลดระดับลงไปที่ขั้นแก่น
ทองก็ยังรับไม่อยู่ แต่มันใช้พลังวิเศษมหาศาล ข้าจึงปรุงยาลูกกลอน
ให้เป็นพิเศษ”
“ท่าอะไร?”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดหัวเราะแห้งๆ ไม่ตอบ
……
“ตายซะ!” โจวหยุนอู๋ตะโกนลั่น สี่ปีกกระพือ เหยียบฟ้าทำลาย
วิญญาณ ปิดกั้นเส้นทางหนีทุกสาย

ลู่หยางถอยหลังสองก้าว กลับมือ ทันใดนั้นฟ้าดินแปรเปลี่ยน
เมฆดำหมุนวน พื้นที่ชั้นเก้าของลานฟ้าเหมือนแข็งค้าง ความเร็วของ
โจวหยุนอู๋ช้าลงไม่สิ้นสุด
โจวหยุนอู๋รู้สึกว่ารอบตัวไม่ใช่อากาศอีกต่อไป แต่เป็นน ้าทะเล
ไม่สิ หนาแน่นยิ่งกว่าน ้าทะเล จำกัดการเคลื่อนไหวของเขา
“ดูเร็ว นั่นคืออะไร!”
ชินเฟิงอุทานด้วยความตกใจ มองท้องฟ้าอย่างงงงัน
มือยักษ์ขนาดมหึมาทะลุผ่านเมฆดำกดลงมา เคลื่อนไหวเชื่องช้า
แต่ไม่อาจหลบ ไม่อาจหนี
ฝ่ามือใหญ่นี้ดูเหมือนไม่ได้ตบลงบนลานฟ้า แต่ตบลงบนร่างเขา
ความรู้สึกไร้พลังแล่นขึ้นมาในใจ
“ฝ่ามือหุบเขา!” โจวเทียนจำท่านี้ได้ในทันที มองภาพตรงหน้า
ด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้แต่ศาลาเรือนร่างยังว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เรื่องตลกอะไรกัน ถึงแม้จะเล็กกว่าฝ่ามือหุบเขาที่แท้จริงอยู่มาก
แต่นั่นก็ยังเป็นคาถาที่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเท่านั้นที่ใช้ได้ เป็นไปได้
อย่างไรที่คนขั้นแก่นทองจะร่ายออกมาได้?!
พรสวรรค์ด้านคาถาของอีกฝ่ายต้องน่าสะพรึงถึงขั้นไหน?!
แต่ความจริงปรากฏเบื้องหน้า เขาไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

การที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองสามารถใช้คาถาที่ในทางทฤษฎีแล้ว
เป็นไปไม่ได้ หมายความว่าไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนใดสามารถ
รับท่านี้ได้!
ผู้นำองค์กรใหญ่ต่างลุกนั่งไม่ติด ท่านี้ทำลายความเข้าใจของ
พวกเขา
พวกเขาเห็นชัดว่ารองประมุขลู่กินยาลูกกลอนฟื้นฟูพลังวิเศษ
ไม่ใช่ยาเพิ่มพลังชั่วคราว
นั่นหมายความว่านี่คือระดับพลังที่แท้จริงของเขา
ท่านี้คือคาถาควบคุมพื้นที่ระดับสูง สามารถปิดกั้นพื้นที่ใต้ฝ่ามือ
โจวหยุนอู๋จึงเคลื่อนไหวไม่ได้
ตูม——
มือเดียวปิดฟ้า ปิดกั้นพื้นที่ ตกลงบนลานฟ้า
กลืนน ้าลาย
ชินเฟิงและคนอื่นๆ เห็นภาพนี้แล้ว พยายามกลืนน ้าลายด้วย
ความยากลำบาก ท่านี้แสดงพลังที่น่าสะพรึงเกินไป หากพูดว่าโจว
หยุนอู๋คืออัจฉริยะในอุดมคติของเผ่าสัมพันธมิตรปีศาจ ท่านี้ก็คือ
ยอดเขาที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวัง แม้แต่ความคิดที่จะไล่ตามยังเกิดขึ้น
ไม่ได้
ช่างสิ้นหวังเหลือเกิน

ขงฮ่าวซึ่งเคยเป็นคู่ต่อสู้ของรองประมุขลู่ได้ดู หลังจากที่เขา
เสียเปรียบจึงใช้พลังของราชสีห์เทาเที่ยเฒ่า แต่ถูกกรรมการตัดสิน
ให้ปรับแพ้
“ท่านจิน ข้าจะรับท่านี้ได้หรือไม่?”
“ข้าแนะนำให้เจ้ารีบหาวิธียึดครองร่างเสียตั้งแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่
ต้องให้ข้าร่วมตายไปกับเจ้า”
ผู้อาวุโสทั้งห้าเห็นภาพนี้แล้วกระซิบกระซาบกันไม่หยุด
“เทียบได้กับศิษย์น้องอวิ๊นในขั้นแก่นทองหรือยัง?”
“พอๆ กันได้”
มือใหญ่หายไป ฝุ่นควันคลุ้ง มองไม่เห็นสถานการณ์บนลานฟ้า
ลานฟ้ามีอาคมตั้งไว้ ไม่อาจใช้จิตตรวจสอบได้
“โจวหยุนอู๋ตายหรือยัง?”
“เขายังเคลื่อนไหวอยู่ ยังมีชีวิต!”
แต่เดิมผู้คนล้วนคาดเดาว่าใครจะชนะ
แต่หลังจากการใช้ฝ่ามือหุบเขา คนเพียงแต่สงสัยว่าโจวหยุนอู๋
ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ยังมีชีวิตก็ถือว่าดีแล้ว
“อย่าคิดว่าจะชนะข้านะ ข้ายังมีชีวิตอยู่”

ปีกสั่นสะเทือน กำจัดฝุ่นควัน โจวหยุนอู๋ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
บาดเจ็บเบากว่าที่ทุกคนคาดคิด
“ทะลุสู่ขั้นทารกแรกกำเนิดแล้วหรือ?”
ลู่หยางควบคุมสนามรบได้อย่างดีเยี่ยม เขาสังเกตเห็นว่า
หลังจากใช้ฝ่ามือหมู่บ้าน โจวหยุนอู๋มีการระเบิดพลังแปลกประหลาด
บรรเทาการโจมตีส่วนใหญ่
นี่คือการทะลุสู่ขั้นทารกแรกกำเนิดในยามคับขัน
“เจ้าช่างมีหูตาไว”
โจวหยุนอู๋วางมาดไม่สนใจ แต่ความจริงกลับหวาดกลัวไม่น้อย
หากไม่ได้ทะลุขั้นในยามคับขัน คงม้วนเสื่อตายใต้ฝ่ามือนั้น
ด้วยความเลือดเย็นของอาจารย์ คงไม่สนใจความเป็นความตาย
ของเขา
“เป็นไง ข้าอยากดูว่าเจ้าจะสู้อย่างไร!”
โจวหยุนอู๋ยึดความได้เปรียบอีกครั้ง ท่าเมื่อครู่สูบพลังวิเศษของ
อีกฝ่ายจนหมด อีกฝ่ายเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ไม่น่าเป็นภัย
ตนเองจะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายกินยาลูกกลอนอีกแน่
ในทางกลับกัน ตนเองเพิ่งทะลุขั้น พลังวิเศษเต็มเปี่ยม
สถานการณ์พลิกกลับ

“ฮึ”
ลู่หยางอดส่ายหน้าหัวเราะออกมาไม่ได้
“เจ้าหัวเราะอะไร?” โจวหยุนอู๋ไม่พอใจ
ลู่หยางค่อยๆ เงยหน้า สายตาเจิดจ้า ดูเหมือนจะมองทะลุใจคน
โจวหยุนอู๋ถูกจ้องจนใจหวิว
“เจ้าคงไม่คิดว่ามีเพียงเจ้าคนเดียวที่ทะลุสู่ขั้นทารกแรกกำเนิด
ได้หรอกนะ?”