ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 649 ตลาดมืด

“รถเหาะไม่ถือเป็นการบินควบคุมกระบี่หรือ?” รถเหาะมากที่สุด
สามารถบรรจุคนได้ห้าคน นี่ไม่ได้บรรจุคนมากกว่าการใช้สระล้าง
กระบี่บรรจุคนหรือ
เจ้าหน้าที่ราชการเหลือบมองลู่หยาง อธิบายว่า: “รถเหาะเป็น
วัตถุวิเศษบินเฉพาะ ทุกคันผ่านการตรวจสอบคุณภาพ มีเป็นกฎ
เฉพาะ สระล้างกระบี่ของเจ้าหากมีกฎเฉพาะก็ได้”
ลู่หยางยอมแพ้
สองคนออกมายังไม่ทันสำเร็จก็ประสบความพ่ายแพ้ก่อน ยังไม่
ทันหาเงินก็จ่ายเงินก่อน
โชคดีที่หลังจากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์อื่นใด
ในระหว่างการบินหลายวัน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์กินลม
นอนแสง สองคนลงจอดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง แวะช่วยเจ้าของโรงแรม
แก้ไขปัญหาลุงเขยที่พาญาติมาเรียกร้องมรดกของพี่ชายหลังจาก
สามีเสียชีวิต สองคนปฏิเสธสมบัติของตระกูลที่เจ้าของโรงแรมให้
เพื่อแสดงความขอบคุณ สองคนยังตามเบาะแสสันนิษฐานว่าเจ้าของ
โรงแรมคือฆาตกรที่ฆ่าสามี

ที่โรงแรมแห่งที่สอง สองคนเจอผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณสองคน
ทะเลาะกันเรื่องห้องหมายเลขสวรรค์ ยังได้คลังสมบัติใกล้เคียงจาก
มือพวกเขา แวะขุดสมบัติล ้าค่าสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ส่งมอบ
ให้เจ้าหน้าที่ราชการท้องถิ่น ติดประกาศหาเจ้าของ ดึงดูดตระกูลขั้น
สร้างฐานสองตระกูล เปิดเผยความเคียดแค้นของตระกูลทั้งสองที่
ยาวนานหนึ่งร้อยปี หัวหน้าเผ่าของตระกูลทั้งสองฆ่าตัวตายพร้อมกัน
ในสายฝนที่โปรยปราย วางจุดจบให้ความเคียดแค้นร้อยปี
ที่โรงแรมแห่งที่สาม เจอหนุ่มสาวที่ถูกไล่ฆ่าข้ามพันลี้ สองคน
แวะคุ้มครองหนุ่มสาวกลับบ้าน พบและจัดการปีศาจร้ายที่ซ่อนอยู่ใน
บ้านของหนุ่มสาวมาสิบปี บังคับให้คนที่อยู่เบื้องหลังปีศาจร้ายออก
หน้า ต่อสู้กับสองคนจนชิงชัย จับได้ปิศาจได้ ทั้งสองปฏิเสธคำขอ
ของหนุ่มสาวที่อยากตอบแทนด้วยร่างกาย และตามเบาแสที่คนเลี้ยง
ปีศาจทิ้งไว้ ขจัดที่ซ่อนตัวของผู้บำเพ็ญฝ่ายมารอิสระแห่งหนึ่ง
ในที่สุดสระล้างกระบี่พาสองคนมาถึงรัฐยู่โดยปลอดภัย
“ในที่สุดก็มาถึงแล้ว” สองคนหายใจยาว แม้ว่าจะเป็นเส้นทาง
เพียงสองสามวัน แต่รู้สึกเสมอว่าบินมาเดือนกว่า ร่างกายเมื่อยล้าทั่ว
ทั้งตัว
“สระเจ้านอนไม่สบายเลย”
“ไม่ใส่น ้าเป็นเหตุ จริงๆ แล้วแช่น ้าค่อนข้างสบาย”

เซียนอมตะคิดในใจว่าไม่ใช่เพราะสระไม่สบาย แต่เพราะเจ้าสอง
คนเส้นทางนี้ประสบเหตุการณ์มากมายเกินไปไม่ใช่หรือ?
ตลาดมืดที่เมิ่งจิ่งโจวพูดถึงอยู่ที่บริเวณเชิงเขาของภูเขาลูกหนึ่ง
ในรัฐยู่ ตลาดมืดปกติซ่อนอยู่ในดินแดนลับแห่งหนึ่ง ในช่วงสลับ
กลางวันกลางคืน จะทำการแลกเปลี่ยนพื้นที่ ผุดขึ้นจากดินแดนลับ
จัดหาสถานที่ค้าขาย
เมื่อถึงเวลา ผู้บำเพ็ญจากเมืองใกล้เคียงจะมาที่นี่ทำการค้าขาย
ลับ ยังมีเหมือนลู่หยางสองคนที่เดินทางมาจากที่ไกลเพื่อเข้าร่วม
“เวลาพอดี ทุกวันที่สิบห้าของเดือนมีผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรก
กำเนิดมาชุมนุมที่นี่”
สองคนสวมเสื้อคลุมดำ ตั้งปกเสื้อ เปิดเผยเพียงคู่ตา นี่คือกฎ
ของตลาดมืด หากมีเจ้าหน้าที่ราชการมาจับคน สะดวกในการหนี
สองคนมาถึงตลาดมืดตอนที่ตลาดมืดเปิดมาชั่วโมงกว่าแล้ว ผู้
บำเพ็ญที่รอรอยู่นอกตลาดมืดเข้าไปในตลาดมืดหมดแล้ว เหตุนี้ปาก
ทางเข้าตลาดมืดจึงดูเงียบเหงา
ปากทางเข้าตลาดมืดมีผู้บำเพ็ญเฝ้าระวัง นี่เพื่อหลีกเลี่ยงคน
ธรรมดาเข้าตลาดมืดโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น
ผู้บำเพ็ญเฝ้าระวังไม่ได้ขัดขวางสองคน

เขาเห็นสองคนบินควบคุมสระล้างกระบี่ เก็บสระล้างกระบี่
เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมดำ ท่วงท่าคล่องแคล่วเหมือนน ้าไหล ดูแล้วก็เป็น
มือฉมัง
สามารถขับสระใหญ่ขนาดนี้บิน อย่างน้อยเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่น
ทองคำ
สองคนเข้าสู่ตลาดมืด พบว่าแตกต่างจากตลาดปกติ ตลาดมืด
เงียบมาก เพียงเป็นครั้งคราวมีผู้บำเพ็ญพูดคุย
ในตลาดมืด ผู้บำเพ็ญที่ทำการค้าขายจะใช้วิธีรวมเสียงเป็นเส้น
ส่งเสียงสื่อจิต เป็นต้น เพื่อรับประกันความลับของการค้าขาย
เนื่องจากไม่มีการกำกับของเจ้าหน้าที่ราชการ ในตลาดมืดจึง
สามารถเห็นสิ่งของมากมายที่ปกติไม่เคยเห็นเลย
เช่นวิชายุทธ์ที่ลู่หยางถืออยู่
“เจ้าของร้าน เจ้าแน่ใจว่าหนังสือเล่มนี้คือวิชายุทธ์ส่วนฝึก
ลมปราณที่อัจฉริยะลู่หยางแห่งสำนักเวิ่นเต๋าใช้บำเพ็ญหรือ?”
เจ้าของร้านสาบานมั่นรับรอง: “นี่ยังจะมีของปลอมอีกหรือ ข้ามี
ญาติไกลในสำนักเวิ่นเต๋า นี่เป็นวิชายุทธ์ที่เขาเอาออกมาจาก
สำนักเวิ่นเต๋า!”

“น้องชายเห็นเจ้าเป็นขั้นฝึกลมปราณใช่ไหม ซื้อเล่มหนึ่งลองดู
รับรองเจ้าบำเพ็ญแล้วพุ่งทะยานสู่ฟ้า กลายเป็นอัจฉริยะเทียบเท่า
อัจฉริยะลู่หยางนั่น!”
เนื่องจากไม่มีการกำกับของเจ้าหน้าที่ราชการ ในตลาดมืดจึง
สามารถเห็นของปลอมมากมาย
ลู่หยางเงียบๆ วางกลับไป ปลอมจนเกินไป
แต่ก็มีปลอมที่ไม่รุนแรงนัก เช่น《ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า》
ฉบับล่าสุดที่วางอยู่ด้านข้าง
มองให้ดีก็จะพบว่า ชื่อหนังสือคือ《ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า》
คิดให้ดีก็เข้าใจเหตุผลที่หนังสือประเภทนี้ปรากฏที่นี่ ข้างนอกมี
《ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า》เต็มไปหมด ไม่จำเป็นต้องเอามาขาย
ในตลาดมืด ตัวนี้ใช้หลอกคนตาไม่ดี หรือคนที่เอาขึ้นมาแล้วไม่อาย
วางคืน
ลู่หยางยังเห็นขวดแก้วสีทองที่อ้างว่าเพียงแค่เรียกชื่อคน หากอีก
ฝ่ายตอบสนอง ก็สามารถถูกขวดดูดเข้าไป
ขวดแก้วสีทองของจริงมีค่ามากกว่าตลาดมืดทั้งหมดรวมกัน ไม่
ว่าจะเป็นของจริงหรือของเลียนแบบ แน่นอนว่าเป็นวัตถุวิเศษที่ผู้
บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนต้องเก็บถนอม ไม่ว่าจะเป็นของจริงหรือ
ของเลียนแบบ แน่นอนว่าจะไม่ปรากฏที่นี่

แหวนเก็บของรูปร่างและขนาดต่างๆ ช่างหลอมไม่ชัดเจน ไม่
สามารถรับรองคุณภาพ สอดคล้องกับสิ่งนี้ ราคาถูกกว่าข้างนอก
มาก
แหวนเก็บของเหล่านี้บางส่วนสอดคล้องกับคำอธิบาย เป็นของ
จริงที่ช่างหลอมไร้คุณสมบัติหลอม บางส่วนจากภายนอกดูเป็นของ
จริง จริงๆ แล้วเนื่องจากการหลอมผิดพลาด มีจำนวนครั้งการใช้ ครั้ง
หมดก็จะแตก เป็นของปลอม ต้องการผู้ที่เข้าใจแหวนเก็บของอย่าง
ลึกซึ้งจึงจะแยกแยะออก
ยันต์ไล่ผีวิญญาณก็มีไม่น้อย ของประเภทนี้ยากที่จะปลอม และ
เป็นของปลอมก็ง่ายที่จะเกิดเรื่องใหญ่ ที่ขายส่วนมากล้วนเป็นของ
จริง แต่ทั้งคู่ไม่ต้องการ เลือดหยดหนึ่งของเมิ่งจิ่งโจวมีประสิทธิภาพ
มากกว่ายันต์เสียอีก
เผชิญผีวิญญาณระดับเดียวกัน พลังหยางของเมิ่งจิ่งโจวแรงกล้า
จนเพียงแผ่ลมหายใจก็สามารถให้อีกฝ่ายละลายได้
ยังมีผู้หญิงที่หุ่นเซ็กซี่หาลูกค้าอยู่ตามถนน ถูกสองคนมองข้าม
อย่างไม่แยแส
“ทำไมไม่มีวิญญาณ ลูกตาที่แช่ในน ้ายา ธงเรียกวิญญาณ อะไร
พวกนี้?”
ลู่หยางเดินครึ่งหนึ่ง บรรยากาศตลาดมืดเหมือนกับที่จินตนาการ
มืดครึ้มเหมือนเขตผีสิง แค่ของที่ขายแตกต่างจากจินตนาการมาก

เมิ่งจิ่งโจวเหลือบมองเพื่อนรักอย่างดูถูก: “ตลาดมืดนี้ก่อตั้งขึ้น
เพื่อหลีกเลี่ยงภาษี”
“ที่เจ้าพูดนั่นเป็นตลาดมืดฝ่ายมาร ถ้าข้ารู้ที่ตั้งของตลาดมืด
แบบนั้น จับทั้งรังแล้วไปรับรางวัลจากเจ้าหน้าที่ราชการ ประสิทธิภาพ
การหาเงินไม่สูงกว่าตอนนี้มากหรือ”
ลู่หยางยอมรับว่าเมิ่งจิ่งโจวพูดมีเหตุผล
“ถึงแล้ว ที่นี่คือสถานที่ชุมนุมของผู้เฒ่าขั้นทารกแรกกำเนิด
พวกเรา”
เมิ่งจิ่งโจวชี้ไปที่พระราชวังหรูหราแห่งหนึ่ง ทั้งหลังสีดำสนิท มุม
ชายคาสี่มุมมีรูปปั้นสัตว์วิเศษ กำแพงกำบังกั้นการสำรวจด้วยจิต
ทางเข้ายืนผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำสองคน
นี่คือสถานที่ที่เขาสอบถามจากไต้ปู้ฟานได้ แน่นอนว่าเชื่อถือได้
ลู่หยางหันมาถามเมิ่งจิ่งโจว: “พูดมาทั้งหมดแล้ว ข้ายังไม่เคย
ถาม วิธีพึ่งพาตัวเองหาเงินของเจ้าคืออะไร?”
“ขายเลือด”