ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 700 จิตใจของผู้แข็งแกร่ง

เมิ่งจิ่งโจวที่ก ำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อได้ยินค ำพูดของลู่หยำง ก็
สงบลงทันที จัดเสื้อผ้ำที่ไม่ได้ยับเลยสักนิด
“พูดเหลวไหล ใครอิจฉำเด็กคนนี้กัน”
“ข้ำแค่เห็นว่ำเขำมีโชครักแรงเกินไป อำจพัฒนำเป็นภัยพิบัติ
จำกควำมรัก ก็เป็นห่วงเท่ำนั้น”
ลู่หยำงพยักหน้ำ แกล้งท ำเป็นเชื่อค ำพูดไร้สำระของเมิ่งจิ่งโจว
“แต่ท่ำนบอกว่ำเขำโดนค ำสำป เรื่องนี้เป็นอย่ำงไร?”
เมิ่งจิ่งโจวเคยถูกค ำสำปย้อนกลับ เดินทำงไกลไปยังแคว้นหวง
เพื่อหำวิธีแก้ไข รู้ว่ำกำรจัดกำรกับค ำสำปยุ่งยำกแค่ไหน
ลู่หยำงหันไปถำมเซียนอมตะ: “เซียนน้อย ช่วยเล่ำรำยละเอียด
หน่อย?”
“เป็นค ำสำปง่ำยๆ กระทั่งผู้บ ำเพ็ญก็ยังไม่ได้รับผลกระทบ เพียง
แค่ท ำให้สตรีหนุ่มสำวที่เข้ำใกล้เขำหัวใจเต้นเร็ว หำกเป็นเช่นนี้นำนๆ
ก็จะเป็นโรคหัวใจ”
“ตอนนี้ปัญหำยังไม่ใหญ่ ยังไม่ถึงขั้นเป็นโรค แต่เวลำนำนไปก็
จะเกิดปัญหำแน่นอน”
“รู้ไหมว่ำใครท ำ?”

“ไม่ชัดเจน”
“มีวิธีแก้ค ำสำปไหม?”
“เรื่องนี้ง่ำย ข้ำจ ำได้ว่ำในแผ่นหยกประจ ำตัวของเจ้ำมีดินปลำ
สวำท ก้อนวิเศษไม้ ไม้ไผ่พันลวดลำย… แค่เอำสิ่งเหล่ำนี้มำผสมตำม
สัดส่วน ปรุงเป็นยำลูกกลอน ก็สำมำรถแก้ค ำสำปได้”
ต่ำงจำกค ำสำปย้อนกลับที่เมิ่งจิ่งโจวเจอครั้งก่อน ค ำสำปครั้งนั้น
ระดับสูงเกินไป เซียนอมตะไม่ถนัดด้ำนนี้ คิดได้แค่วิชำแกล้งตำย แต่
ครั้งนี้ต่ำงกัน ส ำหรับเซียนอมตะ นี่เป็นเพียงค ำสำประดับเริ่มต้น เคย
เจอหลำยครั้งในยุคโบรำณ จัดกำรได้อย่ำงคล่องแคล่ว
“ปรุงเป็นยำลูกกลอน ดูเหมือนต้องหำนักปรุงยำแล้ว” ทั้งลู่หยำง
และเมิ่งจิ่งโจวไม่รู้วิธีปรุงยำ
หำกสำมำรถแก้ค ำสำปได้ ผู้ที่สำปเมื่อพบควำมผิดปกติ ก็จะ
ปรำกฏตัวเองโดยธรรมชำติ
ทั้งสองแอบตำมกู๋จวินเย่กลับบ้ำน ตระกูลกู๋เป็นตระกูลขั้นแก่น
ทองค ำที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น เขำเป็นบุตรชำยคนที่สองของหัวหน้ำ
ตระกูล มีลำนเล็กๆ เป็นของตัวเอง
เขำกลับมำที่ลำนเล็ก ท ำกำรบ้ำนที่ได้รับมอบหมำยจำกส ำนัก
ไป่ลู่เหมือนเช่นเคย ตอนนี้เป็นยำมค ่ำแล้ว

เขำยืนอยู่ในลำน กำงแขนทั้งสอง ค่อยๆ หลับตำลง อำบในแสง
จันทร์
เวลำผ่ำนไปนำน เขำลืมตำขึ้น มองดวงจันทร์สีเงินบนท้องฟ้ำ
ในดวงตำเผยควำมคิดถึง รำวกับก ำลังคิดถึงคนโบรำณบำงคน
เขำหันสำยตำกลับมำ ถอนหำยใจเบำๆ: “ไม่คิดว่ำแม้แต่พลังแสง
จันทร์ก็เจือจำงขนำดนี้ วันที่ฟื้นฟูวิทยำยุทธ์ช่ำงยำวไกล ไม่รู้ว่ำ
วิทยำยุทธ์ทั้งหมดของข้ำจะฟื้นคืนเมื่อใด หรือว่ำตอนนี้เป็นยุคเสื่อม
ของธรรมะแล้วหรือ?”
“คิดถึงตอนที่ตัวเองท่องไปทั่วฟ้ำดินเหลือเกิน ไม่รู้ว่ำผู้คนยังจ ำ
ฉำยำเทพมำรเต๋ำจวนของข้ำได้หรือไม่ คงไม่มีแล้ว”
“คนโบรำณไม่อยู่ เรื่องในอดีตไม่อำจย้อนกลับได้”
เขำรู้สึกว่ำตำขวำปวดจี๊ด เอำมือปิดตำขวำ ท ำหน้ำเจ็บปวดพูด:
“กลืนฟ้ำ สหำย ในโลกนี้คงมีเพียงเจ้ำที่ยังจ ำข้ำได้”
“คุณชำย ได้เวลำทำนอำหำรแล้ว” ผู้ดูแลยืนที่ประตูพูดอย่ำง
เคำรพ
กู๋จวินเย่หยุดควำมคิดถึง: “ไม่คิดว่ำตอนนี้ข้ำแม้แต่กำรอด
อำหำรก็ท ำไม่ได้ หำกเจ้ำแห่งกระบี่เซวียนหยวน, มหำเซียนปู่ รู้เข้ำ
คงจะหัวเรำะฟันร่วง”
“มีซุปเป็ดโสมที่ท่ำนชอบมำกที่สุด”

“รู้แล้ว ไปเดี๋ยวนี้”
หลังกินอำหำรเย็นกับครอบครัวเสร็จ กู๋จวินเย่กลับห้อง หยิบ
กระดำษพู่กันหมึกศิลำออกมำ จับชำยเสื้อ บดหมึกวำดภำพ
เขำจดจ่อมองปลำยพู่กัน กลั้นหำยใจ หนึ่งเค่อเวลำผ่ำนไป ภำพ
“เทพมำรเต๋ำจวนส ำเร็จวิถี” ปรำกฏบนกระดำษ ตรงพื้นที่ว่ำงเขียน
ประวัติชำติก่อนของตน
อำยุสิบหกเริ่มเดินบนเส้นทำงบ ำเพ็ญ อำยุสิบเจ็ดขั้นสร้ำงฐำน
อำยุสิบแปดขั้นแก่นทองค ำ อำยุสิบเก้ำขั้นทำรกแรกก ำเนิด ท ำลำย
สถิติควำมเร็วในกำรบ ำเพ็ญ กลำยเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นทำรกแรกก ำเนิด
ที่อำยุน้อยที่สุด ท ำให้เหล่ำปีศำจแก่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดหวำดระแวง
ต้องเรียกเขำว่ำสหำย
กู๋จวินเย่วำงพู่กัน พอใจมองภำพ ชำติก่อนเขำมีฉำยำ “เซียน
วำดภำพ” แม้ฝีมือจะหำยไปมำก แต่กำรวำดภำพเช่นนี้ก็ยังไม่ยำก
ส ำหรับเขำ
เขำเก็บกระดำษพู่กันหมึกศิลำเรียบร้อย แล้วเข้ำนอนอย่ำงสงบ
ลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวซ่อนตัวอยู่บนหลังคำ รู้สึกอึดอัดมองซ้ำย
มองขวำ ไม่อยำกสังเกตกู๋จวินเย่ต่อแล้วจริงๆ
“ลู่หยำง เจ้ำอยู่ที่นี่คอยสังเกตเด็กคนนี้ ข้ำออกไปเที่ยวสัก
หน่อย”

ลู่หยำงคว้ำตัวเมิ่งจิ่งโจวที่ก ำลังจะหนีไว้: “อย่ำคิดหนี ลืมค ำ
สำบำนที่เคยสำบำนเมื่อครั้งเป็นพี่น้องกันแล้วหรือ ต้องมีสุขร่วมเสพ
มีทุกข์ร่วมแบก!”
เมิ่งจิ่งโจวโกรธจัด: “พูดบ้ำอะไร ใครเป็นพี่น้องกับเจ้ำ!”
“ข้ำว่ำเด็กคนนี้เหมำะกับกำรบ ำเพ็ญมำก” เซียนอมตะสังเกต
ครึ่งวัน แล้วสรุปอย่ำงรวบรัด
“ท ำไมล่ะ?” ลู่หยำงไม่เข้ำใจ
“อิงเทียนกับคนอื่นชอบพูดแบบนี้บ่อยๆ และยังบอกว่ำนี่เรียกว่ำ
จิตใจของผู้แข็งแกร่ง ให้ข้ำลองฝึกดูบ้ำง แม้ข้ำจะไม่ค่อยเข้ำใจ
ควำมคิดของพวกเขำนัก แต่คงมีข้อดีอยู่บ้ำง อำจมีประโยชน์ต่อกำร
บ ำเพ็ญจริงๆ ก็ได้”
ลู่หยำง: “…”
รุ่งเช้ำ กู๋จวินเย่ล้ำงหน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อยสะอำดตำ วิ่งไปที่
ส ำนักไป่ลู่
“ยุคทองก ำลังจะมำถึง แม้ข้ำยังไม่ถึงอำยุที่จะบ ำเพ็ญ แต่ก็
สำมำรถเตรียมตัวล่วงหน้ำได้ วิ่งเสริมสร้ำงร่ำงกำย เสริมสร้ำงพลัง”
กู๋จวินเย่จัดท่ำทำง สำยตำเย็นชำแต่มุ่งมั่น วิ่งอย่ำงรวดเร็วไปยัง
ส ำนักไป่ลู่

กู๋จวินเย่ชอบวิ่งในยำมเช้ำมำกที่สุด ถนนในยำมเช้ำมีคนสัญจร
น้อย เขำวิ่งโดยไม่ต้องกังวลว่ำจะชนคน
วิ่งมำถึงทำงเลี้ยวของถนน จู่ๆ ก็มีร่ำงคนหนึ่งวิ่งออกมำ นั่นคือ
ซูสือที่ดูน่ำสงสำร
กู๋จวินเย่มีนิสัยวิ่งไปส ำนักไป่ลู่ เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันดี ซูสือตื่น
แต่เช้ำมำรอที่นี่ ก็เพื่อจะชนกับกู๋จวินเย่!
แผนส ำเร็จ!
ซูสือมองกู๋จวินเย่ที่เข้ำมำใกล้และหยุดไม่ได้ ดีใจ แกล้งท ำเป็น
ตกใจ ร้องเสียงแหลม สองมือไม่รู้จะวำงไว้ที่ไหน เตรียมไว้ให้กู๋จวินเย่
โอบกอดนำง
แต่ซูสือก็ยิ้มไม่ออกแล้ว กู๋จวินเย่ชนนำงกระเด็นไปสองเมตร ล้ม
ลงบนพื้น มึนงงไปหมด
“ศิษย์น้องซูสือ เจ้ำไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” กู๋จวินเย่มองซูสืออย่ำง
ระแวดระวัง ด้วยสำยตำของเทพมำรเต๋ำจวน เขำสังเกตว่ำหญิงคนนี้
น่ำสงสัยเหมือนร่ำงเสน่ห์ของเซียน อนำคตจะต้องก่อควำมวุ่นวำยให้
ประเทศ ไม่ควรมีกำรติดต่อมำกเกินไป
“ไม่… ไม่เป็นไร” ซูสือรู้สึกว่ำตอนที่กู๋จวินเย่ชนนำง เหมือนถูก
รถม้ำพุ่งชน ตอนนี้นำงยังมึนงง

แม้นำงจะสร้ำงควำมวุ่นวำยให้ประเทศในอนำคต แต่ก็เป็นคนที่
ตนชนล้ม กู๋จวินเย่จึงมีน ้ำใจช่วยพยุงซูสือขึ้น
“ขอบคุณพี่ชำยจวินเย่”
กู๋จวินเย่ขมวดคิ้วแก้ไข: “หญิงชำยต้องมีระยะห่ำง ระหว่ำงเจ้ำกับ
ข้ำไม่มีควำมสัมพันธ์มำกนัก ไม่ควรเรียกสนิทสนมเช่นนั้น”
“อีกอย่ำง ผลกำรเรียนของเจ้ำแย่เกินไป มำรดำสอนข้ำตั้งแต่
เด็กว่ำไม่ควรคบกับคนที่ผลกำรเรียนแย่เกินไป”
ซูสือ: “…”
ด้วยควำมรู้สึกผิด กู๋จวินเย่พำซูสือไปส่งที่ส ำนักไป่ลู่ แก้มของ
ซูสือแดงระเรื่อ เด็กชำยในส ำนักไป่ลู่เห็นภำพนี้ ก็เกิดควำมอิจฉำ
เด็กหญิงก็เช่นกัน
แต่ก็มีเพื่อนนักเรียนบำงคนคิดว่ำพวกเขำคู่ควรกัน เหมือน
สวรรค์ลิขิต
ซูสือแอบเงยหน้ำมองปฏิกิริยำของกู๋จวินเย่ กู๋จวินเย่สังเกตเห็น
ว่ำซูสือก ำลังมองเขำ แอบขมวดคิ้ว นี่ซูสือเห็นว่ำในตำของเขำมีสัตว์
กลืนฟ้ำถูกผนึกอยู่หรือ?
อำจำรย์สอนหนังสือถือไม้บรรทัดเหล็กและต ำรำขึ้นเวที เริ่มกำร
เรียนวันนี้

ส ำนักไป่ลู่ส่งเสริมให้ไม่เพียงแต่เรียนต ำรำอย่ำงเดียว ยังต้อง
เสริมสร้ำงร่ำงกำยด้วย หลังสอนไปหนึ่งเค่อ ก็ให้นักเรียนวิ่งรอบ
ส ำนักไป่ลู่
หลังวิ่งเสร็จ สีหน้ำของซูสือเปลี่ยนไป
“ศิษย์น้องซูสือ เป็นอะไร?”
“ก ำไลหยกที่พ่อให้มำหำยไป! เมื่อกี้ตอนวิ่ง ข้ำหนีบไว้ในหนังสือ
ตอนนี้หำไม่เจอแล้ว!”
“อะไรนะ? แล้วจะท ำอย่ำงไรดี?”
เพื่อนนักเรียนได้ยินก็ตกใจ ใครๆ ก็รู้ว่ำซูสือมีก ำไลหยก มีค่ำ
มำก
“ค้น ต้องอยู่ในห้องนี้แน่!”
“ใช่ ต้องอยู่ที่นี่แน่นอน!”
ไม่รู้ว่ำใครเสนอ เพื่อนนักเรียนพำกันเห็นด้วย
ไม่นำนก็พบก ำไลหยก
“ซูอวี๋ สุดท้ำยก็เป็นเจ้ำที่ขโมย!”