ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 771 ลอบส ำรวจสถำนที่รบของเซียนยำมค ่ำคืน

“พวกเรำหนีออกมำได้จริงๆ หรือ?” เสี่ยวซิงไห่ยังหวำดหวั่น ไม่
อยำกเชื่อ นี่เป็นภัยพิบัติเคลื่อนที่ของทะเลตงไห่ มีคนกล่ำวว่ำโอกำส
หนีออกจำกทะเลลวงตำไม่ถึงสิบส่วน ยิ่งหนีออกมำอย่ำงปลอดภัยไม่
เกินหนึ่งส่วนด้วยซ ้ำ
ลู่หยำงถือของวิเศษอะไรกัน ชี้ทำงได้แม่นย ำขนำดนี้?
เถำเหยำเยี่ยกลับลงมำอยู่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดช่วงกลำง พลัง
อ่อนแอ แม้กินยำเสริมพลังก็ไม่ได้ผล
เห็นเถำเหยำเยี่ยอ่อนแอจนเกือบล้ม ลู่หยำงรีบประคอง ถำมด้วย
ควำมห่วงใย: “เจ้ำเป็นอย่ำงไรบ้ำง?”
ขณะพูดลู่หยำงก็จะหยิบยำออกมำรักษำเถำเหยำเยี่ย
เถำเหยำเยี่ยส่ำยหน้ำเบำๆ เสียงอ่อนเพลีย: “นี่เป็นผลข้ำงเคียง
ของกำรใช้ร่ำงเซียนผีเสื้อ กินยำไม่ได้ผล ต้องพักผ่อนสักสองสำมวัน
ฟื้นฟูด้วยตนเอง”
“พวกเรำมำอยู่ที่ไหนกันแน่?” เมิ่งจิ่งโจวพยำยำมมองหำสิ่งที่เป็น
เครื่องหมำย แต่น่ำเสียดำยที่บนทะเลไม่มีอะไรเลย มีเพียงก้อนหมอก
ที่ลอยจำกไป
“รอสักครู่”

เสี่ยวซิงไห่จุ่มศีรษะลงไปในทะเล แล้วยกขึ้นมำ เช็ดหน้ำ:
“ข้ำงล่ำงนี่เป็นเขตของตระกูลปลำอิง นับเป็นตระกูลในสังกัดของ
ตระกูลคุนเผิงพวกเรำ ข้ำค่อนข้ำงคุ้นเคยกับพวกเขำ”
เสี่ยวซิงไห่ก ำลังจะพำทุกคนด ำดิ่งลงใต้ทะเล ก็เห็นคุนเผิงยำว
ร้อยจั้งหลำยตัวบินมำจำกระยะไกล ตะโกนเสียงดัง เผยควำมตื่นเต้น
และดีใจ
“นำยน้อย ท่ำนออกมำอย่ำงปลอดภัยแล้ว!”
“ลุงคุน ลุงเยว่ พวกท่ำนมำได้อย่ำงไร?” เสี่ยวซิงไห่จ ำผู้มำเยือน
ได้ ล้วนเป็นคนสนิทของบิดำ จึงไม่ระแวงอีกต่อไป
“เป็นเพรำะท่ำนหัวหน้ำเผ่ำได้ยินว่ำท่ำนและแขกผู้มีเกียรติถูก
ทะเลลวงตำกลืนกิน จึงสั่งให้พวกเรำสองคนติดตำมทะเลลวงตำ เพื่อ
จะได้ตำมควำมเคลื่อนไหวของพวกท่ำนตลอดเวลำ”
ผู้อำวุโสตระกูลคุนเผิงสองคนนี้ไม่กล้ำเข้ำใกล้ทะเลลวงตำมำก
เกินไป จึงสังเกตกำรณ์จำกระยะไกลอย่ำงใกล้ชิด
“ไปกันเถอะ พวกเรำกลับกัน ท่ำนหัวหน้ำเผ่ำกังวลจนไปปิดล้อม
ประตูตระกูลเสวียนแล้ว หำกท่ำนรู้ว่ำพวกท่ำนกลับมำอย่ำงปลอดภัย
ไม่รู้ว่ำจะดีใจสักเพียงใด”
แต่เดิมลุงคุนและลุงเยว่ยังคิดที่จะหยิบยำรักษำบำดแผลออกมำ
ให้ลู่หยำงและคณะกิน แต่เมื่อพวกเขำเห็นลู่หยำงและคณะเทยำที่มี
ทั้งลำยยำและกลิ่นหอมออกมำจำกขวดยำ ก็เปลี่ยนใจ

ทุกคนกลับมำอย่ำงปลอดภัย หัวหน้ำเผ่ำเสี่ยวดีใจเกินคำด ไม่
คิดว่ำทุกคนจะออกจำกทะเลลวงตำได้ และไม่มีใครเสียสติ
“กลับมำก็ดีแล้ว กลับมำก็ดีแล้ว” หัวหน้ำเผ่ำเสี่ยวจัดที่พักให้ทุก
คน ให้พวกเขำพักผ่อนอย่ำงเต็มที่
ยำมดึก ลู่หยำงออกจำกสภำวะนั่งสมำธิ พูดให้ถูกคือเขำก ำลัง
จมอยู่ในกำรบ ำเพ็ญ ถูกเซียนอมตะใช้หำงปลุก
“ไปๆๆ สถำนที่รบยังไม่ไปไกล” เซียนอมตะกล่ำวอย่ำงตื่นเต้น
แม้ตระกูลคุนเผิงจะไม่ต้องกำรนอนหลับ แต่ล้วนมีนิสัยบ ำเพ็ญ
ในยำมค ่ำคืน ดังนั้นข้ำงนอกจึงไม่มีคนมำกนัก เป็นโอกำสดีที่จะลง
มือในควำมมืด
ลู่หยำงควบคุมสระล้ำงกระบี่ ตำมทิศทำงที่เซียนอมตะชี้ บินออก
จำกตระกูลคุนเผิง ไม่นำนก็พบหมอกหนำที่ลอยเคว้งคว้ำงไร้ทิศทำง
ทันใดนั้น ลู่หยำงเอำชนะกำรหลอกล่อของเซียนอมตะ ตระหนัก
ถึงปัญหำ
เดี๋ยวก่อน ข้ำงในนั่นมีผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงไม่น้อย ข้ำเข้ำไป
ไม่ใช่ไปฆ่ำตัวตำยหรือ?
“เจ้ำก็พูดไปได้ ข้ำอยู่ตรงนี้จะปล่อยให้เจ้ำเกิดเรื่องได้อย่ำงไร
เมื่อครู่คนเยอะ วิธีบำงอย่ำงใช้ไม่สะดวก แค่ข้ำปล่อยกลิ่นอำยเซียน
ออกมำเล็กน้อย พวกซำกศพเดินได้เหล่ำนั้นไม่กล้ำเข้ำมำแน่นอน”

“ถ้ำเช่นนั้นก็ดี” ลู่หยำงถูกเซียนอมตะหลอกล่ออีกครั้ง
ลู่หยำงรู้สึกถึงพลังที่เบำสบำยเกำะอยู่บนผิวกำย พยำยำมรู้สึกดู
อีกครั้ง แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย เขำเข้ำไปในสถำนที่รบของเซียน
ภำยใต้กำรปกป้องของกลิ่นอำยเซียน จริงๆ แล้วตลอดทำงไม่ได้พบ
ซำกศพเดินได้ที่ถูกผลกำรบ ำเพ็ญควบคุมเลย
หำกลู่หยำงสำมำรถมองเห็นสถำนกำรณ์รอบด้ำนได้ชัดเจน เขำ
ก็จะรู้ว่ำ ไม่ใช่ไม่เจอซำกศพเดินได้ แต่ซำกศพเดินได้เพียงเข้ำใกล้ลู่
หยำงก็ตกใจวิ่งหนีไปแล้ว
“ที่นี่เป็นกลำงวันหรือ?” ลู่หยำงเข้ำไปในสถำนที่รบของเซียน
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ำตรงหน้ำสว่ำงจ้ำ เป็นหมอกสีขำวนวล รำวกับควำม
มืดไม่อำจเข้ำใกล้ที่นี่
“ปกติมำก แม้เจ้ำจะมองเห็นก้อนหมอกนี้จำกโลกภำยนอก แต่
จริงๆ แล้วที่นี่เป็นโลกเล็กๆ ที่แยกจำกโลกภำยนอก ใหญ่กว่ำหมอก
ที่เจ้ำเห็นจำกภำยนอกมำกนัก”
“สู้กันรุนแรงพอดู ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย” เซียนอมตะรู้สึกไม่
พอใจเล็กน้อย เซียนฉี่หลินกับอีกฝ่ำยสู้กันรุนแรงเกินไป ทุกสิ่งรอบ
ด้ำงกลำยเป็นผงและควำมว่ำงเปล่ำ ตอนนี้ไม่สำมำรถบอกได้เลยว่ำ
พวกเขำอยู่ที่ไหน และสู้กันเพรำะอะไร
“ไม่ถูก ตรงนั้นมีอะไรบำงอย่ำง เดินเข้ำไปข้ำงใน” เซียนอมตะสั่ง
ลู่หยำงเชื่อฟังเดินเข้ำไปข้ำงใน

ส่วนลึกที่สุดคือจุดที่กำรต่อสู้รุนแรงที่สุด เต็มไปด้วยร่องรอยของ
ผลกำรบ ำเพ็ญ แม้แต่ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติก็ไม่กล้ำเข้ำใกล้หรือ
มองที่นี่โดยตรง
“ไปทำงขวำ ใช่ ตรงนี้แหละ”
ลู่หยำงท ำตำมค ำแนะน ำของเซียนอมตะ นั่งยองๆ เก็บก ำไลหยก
วงหนึ่งขึ้นมำ
ก ำไลหยกเนื้อละเอียดดั่งไขมัน เหมือนพระจันทร์เต็มดวงอัน
กระจ่ำงใส ใสแวววำว มีลวดลำยมังกรมีชีวิตชีวำ
“นี่คือก ำไลลำยมังกร เป็นของเสี่ยวหลิง” เซียนอมตะตกใจ
“ตอนนั้นเซียนฉี่หลินขอให้เซียนอิงเทียนสร้ำงเครื่องรำงเซียน
สองชิ้น ชิ้นหนึ่งคือขลุ่ยหยกที่เหลี่ยนอี้มักเป่ำ อีกชิ้นคือก ำไลลำย
มังกรที่เสี่ยวหลิงสวมที่ข้อมือ”
เพรำะเป็นเครื่องรำงเซียน จึงเหลือรอดจำกกำรต่อสู้
“ท ำไมของเสี่ยวหลิงมำอยู่ที่นี่ได้ นี่เป็นสิ่งที่นำงชอบมำกที่สุด จะ
ถอดออกก็เฉพำะตอนนอนเท่ำนั้น ข้ำเห็นท่ำของเซียนฉี่หลินส่วน
ใหญ่เป็นกำรป้องกัน หรือว่ำเซียนรำชวงศ์ซินฮั่วต้องกำรก ำจัด
เสี่ยวหลิง เซียนฉี่หลินจึงต่อสู้กับเขำ?”
เซียนอมตะพึมพ ำ หำกพูดเช่นนี้ ทุกอย่ำงก็อธิบำยได้

แม้เอ้ำหลิงจะเป็นกึ่งเซียนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ยังไม่อำจ
ต้ำนทำนเซียนได้ เซียนแห่งรำชวงศ์ซินฮั่วต้องกำรก ำจัดนำง นำงจึง
รับมือไม่ไหว
เซียนฉี่หลินมำทันเวลำ ต่อสู้กับอีกฝ่ำย ท ำลำยทุกสิ่ง
ในระหว่ำงกำรต่อสู้ ก ำไลลำยมังกรของเสี่ยวหลิงถูกทิ้งไว้ที่นี่
“เซียนน้อย หำกผู้อำวุโสเอ้ำหลิงเป็นกึ่งเซียนด้วย นำงอยำกพบ
ท่ำน ต้องใช้วิชำแกล้งตำยผ่ำนเวลำอันยำวนำนใช่ไหม?”
“ใช่”
“ถ้ำเช่นนั้น ท่ำนคิดว่ำที่นี่เป็นไปได้ไหมที่จะเป็นสถำนที่ที่ผู้
อำวุโสเอ้ำหลิงหลับใหล?”
เซียนอมตะสะดุ้ง: “ใช่แล้ว ไม่ใช่เสี่ยวหลิงสู้ไม่ได้ แต่อีกฝ่ำยฉวย
โอกำสตอนที่เสี่ยวหลิงหลับใหล พยำยำมฆ่ำเสี่ยวหลิง!”
ลู่หยำงนึกถึงเรื่องที่เซียนวิชำทั้งปวงเคยพูด เซียนวิชำทั้งปวงมี
สหำยผู้หนึ่ง เพรำะรู้ถึงตัวตนของรำชวงศ์ซินฮั่ว ถูกเซียนฆ่ำระหว่ำง
ที่หลับใหล!
วิธีกำรช่ำงคล้ำยคลึงกัน!
ลู่หยำงถำมอย่ำงระมัดระวัง: “ท่ำนเซียน ท่ำนคิดว่ำผู้อำวุโสเอ้ำ
หลิงจะ–”

เซียนอมตะส่ำยหน้ำ กล่ำวอย่ำงมั่นใจ: “เป็นไปไม่ได้ ก ำไลลำย
มังกรมีควำมสำมำรถในกำรป้องกันกำรโจมตีของเซียน แม้เสี่ยวหลิง
จะถอดก ำไลออก หำกเสี่ยวหลิงถูกเซียนโจมตี ก ำไลก็ยังสำมำรถ
ป้องกันเจ้ำนำยโดยอัตโนมัติ”
“แม้ว่ำตอนนี้พลังในก ำไลจะหมดแล้ว แต่ยังไม่แตก แสดงว่ำ
เสี่ยวหลิงแม้จะเจอภัยอันตรำย แต่ก็ถูกก ำไลป้องกันไว้ทั้งหมด น่ำจะ
เป็นเซียนฉี่หลินที่ย้ำยเสี่ยวหลิงไปที่อื่น”
“แต่เดิมข้ำสำมำรถใช้ก ำไลลำยมังกรติดตำมต ำแหน่งของ
เสี่ยวหลิง แต่เซียนฉี่หลินกลับตัดควำมสัมพันธ์ระหว่ำงก ำไลลำย
มังกรกับเสี่ยวหลิง วิธีกำรตัดนั้นสะอำดมำก ไม่ได้ใช้ก ำลังตัด นี่มี
เพียงเซียนฉี่หลินและเซียนอิงเทียนผู้สร้ำงก ำไลเท่ำนั้นที่ท ำได้ และ
ที่นี่ไม่มีร่องรอยกำรต่อสู้ของเซียนอิงเทียน แสดงว่ำผู้ที่ต่อสู้ที่นี่มี
เพียงเซียนฉี่หลิน”
“นั่นหมำยควำมว่ำเซียนฉี่หลินไม่ต้องกำรให้ผู้ใดใช้ก ำไลตำม
หำเสี่ยวหลิง”