ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 798 เซียนห่านไห่: ข้ามาทะเลตงไห่เพื่ออะไรกันแน่?

ผู้คนในทะเลตงไห่มองเซียนทั้งสองหายไปจากสายตาทีละคน พากันถอนหายใจโล่งอก

ไปแล้วก็ดี ไปแล้วก็ดี การต่อสู้ระดับเซียนสร ้างความกดดันให้ พวกเขามากเกินไป แม้แต่คลื่นกระเพื่อมยังสามารถทาให้พวกเขา แหลกเป็ นผุยผง

ช่องว่างระหว่างมนุษย์กับเซียน เห็นได้ชัดจากตรงนี้

“ตั้งแต่ยุคโบราณมา คงเป็ นครั้งแรกที่เกิดการต่อสู้ระดับเซียน กระมัง” แม้แต่ผู้อาวุโสขั้นข้ามพิบัติยังรู ้สึกโชคดีที่รอดชีวิต ในขณะ ที่รู ้สึกโชคดี ก็ตระหนักถึงความสาคัญทางประวัติศาสตร ์ของการ ต่อสู้ครั้งนี้

นี่มันโชคอะไรกัน เหตุการณ์ที่ไม่เกิดขึ้นเลยตลอดสามแสนปี กลับให้พวกเขามาเจอเข้า

เอ้าหลิงแอบรู ้สึกโชคดีที่อวี้จืออยู่ฝ่ ายตน พลังการต่อสู้นี้แม้แต่ ในยุคโบราณก็ถือเป็ นผู้เกรียงไกร สามารถเทียบชื่อกับพี่อมตะได้

หม่านกู่รู ้สึกทึ่ง ออกเดินทางไปกับพี่ลู่และพี่เมิ่ง ช่างได้เปิดหูเปิด ตาจริงๆ

ม้าแก่รู ้สึกว่าตนไม่ควรมางานวันเกิดนี้ตั้งแต่แรก หรือพูดอีก อย่างหนึ่งคือ เมื่อมันเห็นลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวในงานวันเกิด มันควร หันหลังวิ่งหนีไปทันที

ทะเลตงไห่สงบนิ่งมาหลายหมื่นปี พอลู่หยางและคณะมาถึง ก็ทา ให้ทะเลตงไห่พลิกฟ้ าคว่าแผ่นดิน มีทั้งเอ้าหลิงบรรพบุรุษโบราณฟื้น

คืนชีพ และเซียนปรากฏตัว

“ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้าจะบาเพ็ญหรือไม่บาเพ็ญ ก็ไม่ค่อยสาคัญ นัก” แต่เดิมม้าแก่คิดว่าตนต้องตั้งใจบาเพ็ญ ให้ถึงขั้นข้ามพิบัติ โดยเร็ว เพื่อเป็ นผู้พิทักษ์ที่มีคุณสมบัติครบถ้วน

ตอนนี้ดูเหมือนว่าขั้นข้ามพิบัติคงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะ

เป็ นผู้พิทักษ์แล้ว

ราชามังกรเฒ่าเจ้าของวันเกิดก้าวออกมา ประสานมือค านับ ผู้คน “ทุกท่าน เหตุการณ์วันนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ไม่สามารถ ต้อนรับท่านต่อไปได้ ขอให้ทุกท่านเข้าใจด้วย”

ตระกูลมังกรจริงๆ แล้วไม่สามารถต้อนรับทุกคนได้อีกแล้ว หลังจากผ่านการต่อสู้ของกึ่งเซียนสามคน การต่อสู้ของเซียนสองคน วังมังกรถูกท าให้แบนเรียบ ทอง เงิน อัญมณี หล่นลงไปในเหวลึกใต้ ทะเล ไม่รู ้ต้องใช ้เวลาอีกนานเท่าไรจึงจะสร ้างวังมังกรขึ้นมาใหม่ได้

แต่นี่จะไม่ส่งผลกระทบต่อสถานะความเป็ นผู้ปกครองทะเลตงไห่ ของตระกูลมังกร ด้วยการกลับมาของเอ้าหลิง สถานะของตระกูล มังกรจะยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิม

แต่เดิมทุกคนยังอยากเข้าเฝ้ าเอ้าหลิงบรรพบุรุษโบราณ แต่เมื่อ ราชามังกรเฒ่าออกมาไล่คนเสียแล้ว หากยังหน้าด้านอยู่ต่อคงไม่

ได้ผลอะไร จึงจ าต้องยอมแพ้

แม้แต่ผู้อาวุโสปีกดาที่ดูสนุกสนานก็ยังถูกหัวหน้าเผ่าเสี่ยวลาก ตัวไป

เมื่อทุกคนจากไป ผู้ที่เหลืออยู่ในที่เกิดเหตุมีเพียงตระกูลมังกร สานักเวิ่นเต๋า และรองประมุขลู่เท่านั้น

“บรรพบุรุษโบราณ ไม่คิดว่าท่านก็เป็ นคนของสวรรค์ด้วย” เอ้า ย่ากล่าวอย่างตื่นเต้น เลื่อมใสเอ้าหลิงอย่างยิ่ง นี่คือผู้ที่มีพลังการ ต่อสู้อันดับหนึ่งในระดับกึ่งเซียน เป็ นความภาคภูมิใจของตระกูล มังกรพวกเขา

“เอ้าย่าคารวะบรรพบุรุษโบราณ คารวะท่านผู้อาวุโสลู่”

“ข้าขอแนะนาท่านทั้งสอง นี่คือคู่ครองของข้า เซียนห่านไห่ ฟาง อู่ไย่” เอ้าย่าเป็ นคนเปิดเผย ไม่คานึงถึงพิธีแต่งงานใดๆ เมื่อเซียน ห่านไห่เคยร่วมคู่บ าเพ็ญกับนางแล้ว ก็ถือว่าเป็ นคู่ครองของนาง

เซียนห่านไห่ได้แต่ประสานมือค านับ “ผู้น้อยฟางอู่ไย่ คารวะ บรรพบุรุษโบราณตระกูลมังกร”

เซียนห่านไห่กับเอ้าหลิงต่างเป็ นกึ่งเซียน สามารถเรียกกันว่า สหายธรรมได้ แม้จะกลายเป็ นผู้น้อยไปแล้ว แต่เซียนห่านไห่กลับรู ้สึก ปลื้มปีติในใจ

เมิ่งจิ่งโจวมองเซียนห่านไห่อย่างรังเกียจ ท่านอาจารย์ใหญ่ รอยยิ้มบนใบหน้าท่านเก็บไม่อยู่แล้ว แล้วยังจะบอกว่าอิจฉาที่ข้ามี

รากฐานโสดอีกหรือ?

“อู่ไย่ เจ้ายังไม่ได้ท าความเคารพให้ครบ” เอ้าย่ากระซิบบอก เซียนห่านไห่

เซียนห่านไห่สีหน้างุนงง เขายังต้องค านับใครอีกหรือ?

เอ้าย่าขยับริมฝีปากไปทางรองประมุขลู่ ท่านผู้นี้เป็ นศิษย์พี่ของ บรรพบุรุษโบราณ หากนับตามล าดับอาวุโส ก็ถือเป็ นผู้อาวุโสของ พวกเขาด้วย

เซียนห่านไห่หน้าตึง

ข้า ต้องค านับเขาหรือ?

เอ้าย่าเร่งเร ้าไม่หยุด ภายใต้แรงกดดันจากเอ้าย่า เซียนห่านไห่ จาต้องยิ้มฝืดๆ คานับรองประมุขลู่ “ผู้น้อยฟางอู่ไย่ คารวะรองประมุข ลู่”

ลู่หยางรู ้สึกว่าเมื่อตนกลับไปที่สานักเวิ่นเต๋า ชีวิตคงสุขสบายแน่

“บรรพบุรุษโบราณ ตระกูลเรายังมีผู้อาวุโสขั้นข้ามพิบัติอีกสอง ท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะสะดวกพบพวกเขาหรือไม่” ราชามังกรเฒ่า ถามอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตสีหน้าของเอ้าหลิง

โอกาสได้เข้าเฝ้ าเอ้าหลิงหาได้ยาก ผู้อาวุโสทั้งสองจาศีลพลาด โอกาสดี ราชามังกรเฒ่ารู ้สึกเสียดายแทนพวกเขา

“ยังมีผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกหรือ ดูเหมือนพวกเจ้าจะอยู่ใน ทะเลตงไห่ได้ไม่เลวทีเดียว” เอ้าหลิงประหลาดใจเล็กน้อย แม้ตระกูล มังกรจะไม่มีกึ่งเซียน แต่มีผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติถึงห้าคน นี่ถือเป็ น อ านาจใหญ่ระดับสูงสุดแล้ว

ในความทรงจาของลู่หยาง มีเพียงราชสานักแคว้นต้าเซี่ยเท่านั้น ที่มีจานวนผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมากกว่าตระกูลมังกร

โอ้ ไม่ใช่ ตอนนี้ต้องเพิ่มดินแดนปีศาจอีกแห่ง

เมื่อได้รับความยินยอมจากเอ้าหลิง ราชามังกรเฒ่ารีบไปปลุกผู้ อาวุโสที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของวังมังกร พวกเขาคือผู้อาวุโสจาก สองหมื่นปีก่อนและสามหมื่นปีก่อน เป็ นหนึ่งในรากฐานสาคัญที่สุด ของตระกูลมังกร

ราชามังกรเฒ่าแหวกซากปรักหักพัง เข้าไปในห้องลับใต้ทะเล ภายในห้องลับวางผลึกอยู่สามชิ้น หนึ่งในนั้นว่างเปล่า นั่นเป็ นที่ที่เอ้า ย่าเคยอยู่

ในผลึกอีกสองชิ้นมีชาวมังกรร่างมนุษย์นอนนิ่งอยู่ ราชามังกร เฒ่ากระตุ้นวิชาลับ เกิดการสั่นพ้องกับลวดลายบนผลึก

เปรี๊ยะๆๆ—

เมื่อการสั่นพ้องเป็ นหนึ่งเดียวกัน ผลึกเบ่งบานราวกับดอกไม้ ผู้ อาวุโสตระกูลมังกรทั้งสองค่อยๆ ตื่นขึ้น

“ผู้ใดปลุกพวกเรา หรือว่าตระกูลมังกรก าลังเผชิญวิกฤติความ เป็ นความตาย?”

ตามตานานบรรพบุรุษ เฉพาะในยามที่ตระกูลมังกรเผชิญวิกฤติ ความเป็ นความตายเท่านั้น จึงจะสามารถปลุกพวกเขาได้ ราชามังกร เฒ่ากล่าวอย่างเคารพ “ผู้อาวุโสทั้งสอง ตระกูลมังกรไม่มีวิกฤติใดๆ เพียงแต่มีผู้หนึ่งต้องการพบผู้อาวุโสทั้งสอง จึงปลุกท่านทั้งสอง ขึ้นมา”

ผู้อาวุโสทั้งสองโกรธจัด “บ้าบอ พวกเราเป็ นผู้ใดกัน จะเข้าพบก็ เข้าพบได้เลยอย่างนั้นหรือ!”

“เป็ นข้าเอง” เอ้าหลิงมองผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้งสองสงบนิ่ง

“เจ้าเป็ นผู้ใด” ผู้อาวุโสทั้งสองโดยเตรียมดุด่า แต่เมื่อพวกเขา หันไปเห็นเอ้าหลิง ก็มีสีหน้าเหมือนเห็นผี ตกใจจนหัวใจแทบหยุด เต้น

“เอ้า เอ้า เอ้า เอ้า เอ้า เอ้า หลิงบรรพบุรุษโบราณ?!”

พูดตามตรง หากไม่ได้ยินท่อนหลัง ลู่หยางคงคิดว่าพวกเขา ก าลังตะโกนว่า “เอ้าปลุกข้ามาท าไม?”

ผู้อาวุโสทั้งสองรีบปีนออกจากผลึก ยิ้มเจื่อน “บรรพบุรุษโบราณ ต้องการพบผู้น้อย นับเป็ นเกียรติของผู้น้อย หากผู้ใดมีความเห็น ผู้น้อยจะจัดการเขาให้ถึงที่สุด!”

เห็นลูกหลานยังมีชีวิตชีวาเช่นนี้ เอ้าหลิงก็อารมณ์ดี ราชามังกร เฒ่ายิ้มตาหยีพูดกับผู้อาวุโสทั้งสอง “ผู้อาวุโสทั้งสอง บรรพบุรุษ โบราณเพียงแค่ต้องการพบท่านทั้งสองเท่านั้น ไม่มีความหมายอื่นใด ผู้อาวุโสทั้งสองสามารถกลับไปนอนต่อได้”

ผู้อาวุโสทั้งสองจ้องราชามังกรเฒ่าอย่างโกรธเกรี้ยว รู ้ว่าบรรพ บุรุษโบราณฟื้นคืนชีพ ใครจะนอนลงอีกเล่า?

“ข้าจะกลับไปที่สวรรค์สักระยะหนึ่ง เมื่อข้าพบผู้คุ้นเคยแล้ว ก็จะ กลับมา” เอ้าหลิงไม่ได้อยู่กับตระกูลมังกรนาน พาเฉพาะรองประมุขลู่ จากไป

เซียนห่านไห่อาลัยอาวรณ์ขณะบอกลาเอ้าย่า พาผู้คนจาก สานักเวิ่นเต๋ากลับไป ทั้งสองกลุ่มแยกจากกันที่วังมังกร เมื่อออกจาก วังมังกรแล้ว ก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ลู่หยางดึงร่างแยกกลับคืน

เอ้าหลิงได้ฟังเรื่องราวมากมายจากเซียนอมตะ ส่วนใหญ่ เกี่ยวข้องกับสานักเวิ่นเต๋า นางอยากไปดูสานักที่พี่อมตะชมไม่หยุด ปากนี้สักครั้ง

ร่างงามหนึ่งกลับมา ลู่หยางเห็นดังนั้นรีบก้าวไปคานับ “ศิษย์พี่ ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว คนผู้นั้น…”

อวี้จือพูดด้วยน้าเสียงเรียบเฉย “ทาให้บาดเจ็บสาหัส หนีไปแล้ว”

“ศิษย์น้อย และท่านผู้อาวุโสเอ้าหลิง ท่านทั้งสองตามข้ามาสักครู่ เล่าให้ข้าฟังหน่อยว่าผู้ที่ต่อสู้กับข้าเป็ นใครกันแน่”

นางอยากรู ้ว่าหวงโต้วโต้วคนนี้โผล่มาจากไหน

มองเงาร่างทั้งสามที่เดินจากไป เซียนห่านไห่รู ้สึกงุนงง

ย้อนคิดถึงการเดินทางมาทะเลตงไห่ ก่อนอื่นเขาช่วยลู่หยาง แสดงละคร จากนั้นก็ถูกเซียนโจมตีหนึ่งครั้ง สุดท้ายยังกลายเป็ นรุ่น หลังของลู่หยางโดยไม่มีสาเหตุ?

ตามหลักการแล้ว ไม่ใช่ว่าข้าควรจะเดินในทะเลตงไห่อย่างผยอง หรอกหรือ?