ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 807 ประสิทธิภาพสูง
ลู่หยางอยากรู้ว่าหากเขาหลอมอาวุธมีแนวคิดแบบนี้ทั้งหมด
พวกเขาหาเงินให้สำนักเวิ่นเต๋าจากค่าลิขสิทธิ์ได้อย่างไรกัน?
เขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่มีจิตแห่งเต๋าที่มั่นคง รายล้อมไปด้วย
คนจิตไม่ปกติ แต่เขากลับไม่ถูกรบกวนจากพวกเขาเลย ความคิด
ยังคงเป็นปกติ
คำพูดในใจของลู่หยางทำให้เซียนอมตะพยักหน้าชื่นชม ชี้ไปที่
อาจารย์อาวุโสทั้งห้า “ใช่ๆๆ พวกเขาล้วนเป็นคนจิตไม่ปกติ มีแค่
พวกเราสองคนที่มีความคิดเป็นปกติ”
“ดูสิลัทธิเย่าหยางวิจัยพวกนี้ออกมาได้ ไม่ได้ใช้ประโยชน์จาก
พลังงานแสงอาทิตย์อย่างเต็มที่เลย”
“หากเป็นข้า ข้าจะผลักดวงอาทิตย์ไปทางดินแดนเหนือสุดเลย
ให้น ้าแข็งที่นั่นละลาย พืชพรรณฟื้นคืนชีพ อากาศรื่นรมย์”
ลู่หยางคิดในใจ เซียนน้อย ท่านจะเปลี่ยนดินแดนเหนือสุดให้
เป็นทะเลเหนือหรือ?
เมื่อลู่หยางกลับมาที่ยอดเขาเทียน เตรียมที่จะมอบของถวายที่
ลัทธิจิ่วอิ่วส่งมาให้กับศิษย์พี่ใหญ่ พอดีเจอศิษย์พี่ใหญ่กำลังคุยอะไร
บางอย่างกับเมิ่งจิ่งโจว
“ศิษย์น้องเล็กมาแล้วหรือ งั้นก็ดี พวกเจ้าสองคนเฉลียวฉลาด
เรื่องนี้เหมาะที่จะมอบให้พวกเจ้าไปจัดการ” อวี้จือเรียกลู่หยาง
แต่เดิมอวี้จือตั้งใจจะให้ลู่หยางไปจัดการ แต่ตอนนั้นลู่หยางกำลัง
หลอกประมุขทั้งสองที่ร้านปิ้งย่าง อวี้จือจึงจำใจเรียกเมิ่งจิ่งโจวที่เพิ่ง
ออกจากภวังค์มาแทน
“ศิษย์พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรหรือ”
“เจ้าก็รู้ว่าท่านเซียนบรรพกาลเข้าร่วมสำนักของเรามาได้หนึ่งปี
แล้ว เขาบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานอย่างราบรื่น”
“ตามกฎเกณฑ์ หลังจากบรรลุขั้นสร้างฐาน ศิษย์ทุกคนต้องทำ
ภารกิจสองอย่างทุกปี”
“เดิมทีตามความคิดของข้า ท่านเซียนบรรพกาลไม่จำเป็นต้อง
ทำภารกิจของสำนัก ตอนเขาหนุ่มก็ผ่านประสบการณ์มามากแล้ว”
“แต่ท่านเซียนบรรพกาลดื้อรั้นมาก บอกว่าเขาไม่ควรได้รับการ
ปฏิบัติเป็นพิเศษ ยืนกรานจะไปทำภารกิจ สองสามวันก่อนเขาเพิ่งทำ
ภารกิจแรกเสร็จ ระหว่างภารกิจก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น”
“เกิดเหตุไม่คาดฝันอะไร?” ลู่หยางถามอย่างสงสัย
“เขาหลงทาง”
ลู่หยาง: “…”
“ข้ากังวลว่าเขาจะเจอกับอันตรายอื่น จึงอยากหาคนเฉลียว
ฉลาดไปคอยติดตาม”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง” ลู่หยางพยักหน้า นี่ตรงกับนิสัยของท่านเซียน
บรรพกาลมาก “ศิษย์พี่ใหญ่วางใจได้ มอบให้ข้ากับเมิ่งเฒ่าเถอะ
รับรองจะปกป้องท่านเซียนบรรพกาลให้ดี!”
เมิ่งจิ่งโจวนึกถึงปัญหาอีกอย่าง “แต่ท่านเซียนบรรพกาลดู
เหมือนจะไม่ค่อยยินดีให้คนติดตาม หากพวกเราแอบตามไปลับๆ
แล้วค่อยออกมือเมื่อเจออันตราย จะไม่เปิดเผยตัวหรือ?”
อวี้จือให้ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวไปเพราะทั้งสองเคยติดต่อกับท่าน
เซียนบรรพกาลมาก่อน แม้จะถูกจับได้ ท่านเซียนบรรพกาลคงไม่พูด
อะไรมากเพราะเกรงใจ
ลู่หยางคิดสักครู่ “ปัญหานี้ไม่ยากที่จะแก้ไข แค่ต้องเพิ่มของ
อย่างหนึ่งในรายการแลกเปลี่ยนของตำหนักรับภารกิจ”
“ก่อนออกเดินทาง ต้องแลกของที่จะช่วยให้รอดชีวิตสักหน่อย”
บนใบหน้าของท่านเซียนบรรพกาลยังมีความเยาว์วัยอยู่ แต่
ประสบการณ์ในโลกกลับเก่าแก่ เขาจะไม่ออกเดินทางโดยไม่เตรียม
ตัว
แต่เขาไม่มีลิ่นซือเหลือพอ จึงไม่อาจแลกของดีๆ ได้
“ข้าดูก่อน ยาคืนชีพ ช่วยฟื้นฟูพลังวิเศษอย่างรวดเร็ว หนึ่งร้อย
ยี่สิบแต้มสะสม แพงจังเลย”
“ยาเศร้าตรม วัตถุพิษร้ายแรง สิบแต้มสะสม… เดี๋ยวก่อน ทำไม
สำนักถึงขายยาพิษ และถูกขนาดนี้?”
“ยากำลังสามหยาง เมื่อรับประทานจะได้รับพลังสามหยาง
สามารถเพิ่มพลังต่อสู้อย่างมากในระยะเวลาสั้นๆ หลังรับประทานไม่มี
ผลข้างเคียง หนึ่งร้อยแต้มสะสม”
ท่านเซียนบรรพกาลครุ่นคิด ดูเหมือนเป็นยาเพิ่มพลังการต่อสู้
ชั่วคราว จะเป็นประโยชน์กับเขามาก ราคาก็เหมาะสม
“เอาอันนี้ล่ะ”
ท่านเซียนบรรพกาลเตรียมพร้อมแล้ว ออกเดินทางไปยัง
จุดหมาย
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวแอบตามไป ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในขั้นทารก
แรกกำเนิดตอนปลาย ท่านเซียนบรรพกาลเพียงแค่ขั้นสร้างฐาน
ตอนต้น ไม่มีทางพบพวกเขาได้
“ว่าแต่ภารกิจที่ท่านเซียนบรรพกาลรับมาคืออะไร?” ลู่หยางถาม
เมิ่งจิ่งโจว
“เป็นเรื่องของหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อหมู่บ้านหวังเจียโกวในแคว้นจี๋
ตั้งอยู่ในป่าเขาลึก หากต้องการเดินไปยังเมืองเล็กๆ ที่เชิงเขา ต้อง
เดินสองชั่วยาม ที่หมู่บ้านหวังเจียโกวมีคนหายไปหลายคน คนที่
หายไปล้วนเป็นชายฉกรรจ์หนุ่มแน่น ดูเหมือนชายฉกรรจ์เหล่านั้นจะ
ถูกอะไรบางอย่างทำให้เสียสติ และถูกล่อไปเหมือนกัน”
“ทางการก็ส่งคนไปสืบสวนแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่พบอะไร
รอบๆ หมู่บ้านหวังเจียโกวล้วนเป็นภูเขา แม้จะใช้พลังจิตค้นหาก็ยาก
ที่จะพบผู้สูญหาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นั่นไม่มีผู้บำเพ็ญแข็งแกร่ง
สามารถบำเพ็ญจนมีพลังจิตก็นับว่าดีแล้ว อย่าหวังว่าจะใช้พลังจิตหา
คนเลย”
“ศิษย์พี่ที่ตำหนักรับภารกิจวิเคราะห์จากข่าวกรองว่า การหาย
ตัวไปหลายครั้งนี้น่าจะเป็นฝีมือของปีศาจที่ลักลอบเข้ามาในแคว้นต้า
เซี่ย และมีพลังไม่ถึงขั้นแก่นทองคำ”
แม้ท่านเซียนบรรพกาลจะอยู่ในขั้นสร้างฐานตอนต้น แต่มีพลังสู้
รบเทียบเท่าขั้นแก่นทองคำตอนต้น อาจกล่าวได้ว่าในขั้นสร้างฐาน
ตอนต้น ไม่มีใครแข็งแกร่งกว่าเขา นี่คือข้อดีของการสลายพลังเริ่ม
บำเพ็ญใหม่
ลู่หยางครุ่นคิด “ฟังดูแล้วภารกิจนี้ต้องใช้เวลานานมาก ท่าน
เซียนบรรพกาลมีงานยุ่งแน่”
“คนที่หายไปล้วนเป็นชายฉกรรจ์หนุ่มแน่น ไม่รู้ว่าจะเล็งเอา
พลังหยางของพวกเขาเพื่อการฆ่าพลี หรือว่าเล็งเอาร่างกายพวกเขา
เพื่อการบำเพ็ญคู่”
เมิ่งจิ่งโจวพยักหน้า “ปีศาจตัวนั้นทำอะไรระมัดระวัง ทำให้คนที่
หายไปเดินออกจากหมู่บ้านเอง จนแทบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้”
“และเวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ร่องรอยยิ่งหายากขึ้นไปอีก”
ทั้งสองวิเคราะห์ภารกิจนี้ หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาสองคน ก็ไม่มี
วิธีที่ดี ได้แต่เริ่มเยี่ยมเยียนสอบถาม ศึกษาว่าคนที่หายไปหลายคนนี้
มีจุดร่วมอะไร แล้วจึงปลอมตัวเป็นคนธรรมดา หวังว่าปีศาจจะจับพวก
เขาไป
ขั้นตอนทั้งหมดนี้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน
นี่ยังไม่นับเวลาเดินทางไปกลับ ท่านเซียนบรรพกาลนั่งเรือเหาะ
หลับตาพักผ่อน ในสมองคิดหาวิธีทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวแอบบินตามหลัง เกือบถูกกัปตันเรือจับได้
หากถูกจับได้ ยังไงก็ต้องสงสัยว่าเป็นโจรผู้บำเพ็ญที่จะปล้นเรือ
เหาะ
โชคดีที่ทั้งสองเป็นผู้มีประสบการณ์ ไม่เกิดเหตุผิดพลาด
ท่านเซียนบรรพกาลคำนวณว่าใกล้จะถึงที่หมายแล้ว กางร่ม
กระโดดลงไปในป่าเขาลึก มือขวาปล่อย ร่มในมือพับเก็บ แล้วพุ่ง
กลับไปยังเรือเหาะด้วยเสียง “ฟิ้ว”
“ที่นี่น่าจะเป็นบริเวณใกล้หมู่บ้านหวังเจียโกวแล้ว” ท่านเซียน
บรรพกาลพึมพำในปาก มองไปรอบๆ เงียบสงัด ไร้ผู้คน รู้สึกใจไม่
มั่นคง
“น่าจะใช่นะ?”
เขาเดินเข้าไปในภูเขาตามคำอธิบายในภารกิจและ
สัญชาตญาณของตน
เดินไปประมาณหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็เห็นสถานที่ที่มีคนอาศัย
อยู่
นั่นเป็นถ ้าแห่งหนึ่ง ที่ปากถ ้ามีกองไฟที่ดับไปแล้ว ดูเหมือนดับ
ไปยังไม่ถึงหนึ่งวัน ท่านเซียนบรรพกาลเดินเข้าไปในถ ้า ได้ยินเสียง
ดังมาจากในถ ้า ดีใจจึงเร่งฝีเท้า พร้อมกับเปล่งเสียงถาม:
“ขอรบกวนถามหน่อย หมู่บ้านหวังเจียโกวไปทางไหนขอรับ?”
เขาเห็นสภาพภายในถ ้าแล้วตกตะลึง
ในถ ้ามีหญิงสาวมีเสน่ห์คนหนึ่ง นางเปลือยกาย แลบลิ้นเป็นสอง
แฉกเหมือนงู กำลังพัวพันอยู่กับชายฉกรรจ์หลายคน
หญิงสาวมีเสน่ห์เห็นท่านเซียนบรรพกาล ก็ตกตะลึงเช่นกัน
“ผู้บำเพ็ญ? เจ้าหาที่นี่เจอได้อย่างไร?”
YOU MAY ALSO LIKE
